woensdag 3 april 2019

Einde van het zoeken door de eindigende zoeker.



Eigen opname

Wanneer het zoeken is afgelopen is ook de illusie van de zoeker dat er wat gevonden kan worden beëindigd.

Er is dan woordeloos weten dat ‘ik’ puur onpersoonlijk bewustzijn ben. Alles wat ‘ik’ meemaak vindt in mij plaats.

Dus dualiteit vindt plaats in non-dualiteit, ofwel in Tijdloosheid en Ruimteloosheid.

Over non-dualiteit valt niets anders te zeggen dan dat er niets over te zeggen valt.

Zodra er concepten gebruikt worden om het wezen er van te duiden zal er niets zinvols volgen.

Zo kan beweerd worden dat de ‘bron’ (of ontelbare synoniemen voor dit begrip) nooit gekend kan worden door een ‘gevolg’....

Je kan ook beweren dat alles wat gekend wordt en kan worden binnen het onkenbare kennen geschiedt.

Dan zit je al heel dicht bij de oplossing, maar ook nu weer zijn er concepten nodig om deze ‘ontdekking’ uit te dragen.

Veel verder moet je niet willen gaan, want ‘je’ blijft nog steeds in de dualiteit van een conceptuele wereld steken..

En elk gehanteerd begrip vraagt weer om een nadere definitie en een verklaring naar aanleiding van welke directe ervaring dit begrip uitgekozen is. Als er al een keuze is. en als er al een vrije keuze is van een ‘iemand’ met een vrije wil.

De clou is juist dat het totaal verdwijnen van de illusie van het ‘zijn’ van een persoon met een vrije wil de voorwaarde is van zelfrealisatie.

Het is nooit de persoon die de Waarheid vindt. Het is de Waarheid welke zichzelf realiseert in of via de persoon......

En die schrijft geen stukjes.

Rob Ek
3 Maart 2019

zondag 6 januari 2019

Geen weg.



Eigen foto van laantje in Nesselande.


Voorzichtig rondtastend in de leegte welke geen tijd en ruimte kent, wordt het rondtasten onmiddellijk waargenomen. Er bestaat geen tijd of afstand tussen. Er is geen 'ik' die gebruik maakt van de functie zien om iets anders waar te nemen. Er is maar één -tijdloze- observatie.

Ik ben dat rondtasten niet. Dat zijn gedachten die vorm willen geven aan wat al begrepen is, en die dat begrijpen willen vastleggen in de vorm van overtuigingen. Ook dat alles wordt onmiddellijk stil waargenomen. Alleen het waarnemen kan niet waargenomen worden. Daar houdt alle zoeken mee op. Er zit niets achter het waarnemen. Er is alleen weten van weten.

„Wees stil en weet dat je het weten bent." Niet het weten in woorden, maar weten dat je het Zelf (wat dus niet het gehanteerde concept bepaalt) bent wat altijd onveranderlijk IS. Alle beweging is illusie geconstrueerd door weer die gedachten, door concepten, door taal.

Die geven de indruk van beweging, van verandering, van verleden naar toekomst, begin en einde.

Maar dat einde zal ook gezien worden, immers het zien is niet aan tijd gebonden.

De aangeleerde concepten hebben ons ‘ik’ opgebouwd en uitgebreid. Maar zij zijn leeg (aan een persoonlijk zelf).

Vallen die gedachten weg door gebrek aan geloof aan hen en aan aandacht, dan onthult zich Dat altijd en eeuwig al IS. Wat nooit - al was het maar een nanoseconde - is weggeweest.

Ik ben Dat, altijd geweest, al is er in feite geen tijd geweest. Woorden zijn bedrieglijk. Daarom wordt ook de ontkenning ontkend. Tot er niets over is dat verdeeld kan worden in tegenstellingen, dan is er alleen zien (of zijn), wat er altijd al was of of liever IS.

Tijdloos.