Niets kan je alleen ontdekken wanneer er niets gedaan wordt.......door niemand (uit de oude doos en enigszins bewerkt)

In een interview - gemaakt door Kicken en Smit - zei de Amerikaanse Advaita leraar Wayne Liquorman dat “de fout die de meeste zoekers (moeten…r.e.) maken, is dat zij spiritualiteit benaderen op de zelfde manier als zij alle andere dingen in het leven gewend zijn te interpreteren, te behandelen en na te streven.” 

Ik neem het stokje maar weer over: Het gaat er om dat wanneer de zogenaamde persoon zichzelf wil (moet) vernietigen om zodoende op te gaan in het Ene (wat ook weer slechts een concept is), de persoon zich alleen maar weer versterkt.

Wij hebben echter te maken met iets totaal anders dan een baan te willen zoeken, te kiezen welk merk pc of auto wij willen kopen of meer kennis willen vergaren over een onderwerp om iets bijzonder spiritueels toe te voegen aan onszelf.

Wil je datgene realiseren wat gelijk te stellen is aan dat wat aan ons - het leven - ten grondslag ligt (of wat het feitelijk onlosmakelijk is), zijn er andere beginselen nodig. Om die te ontdekken moeten er eerst een aantal dringende vragen gesteld worden en misverstanden doorzien worden..


Ten eerste: heb je enig idee omtrent de aard van wat je zoekt?
Zoek je geluk? Wat is dat? Zoek je Verlichting? Maar wat is dat? Een cadeautje? Een prestatie, een diploma? Geloof niet in een woord of ervaring maar kijk er naar, voel het, zie wat het is. Is die Ene Ervaring wat je zoekt? Maar wat is echt waar? Wie heeft die ervaring? Bij dit soort vragen is hulp van buiten af meestal aan te bevelen. Jouw eigen blinde vlekken krijg je anders niet te zien. Uiteindelijk begrijp je: Je zoekt jezelf. Maar dat heeft niets met jouw persoonlijke eigenschappen en jouw historie te maken. Je zoekt (en dat wordt je in alle mogelijke varianten verteld in breed beschikbare literatuur, video’s en bijeenkomsten) datgene wat voorafgaat aan jouw persoon. Het enige wat (-zijnde tijd- een vormloos-) onvindbaar is. Je zoekt iets wat buiten de wereld, buiten tijd, en buiten alle waarneming staat. En al deze woorden zijn feitelijk niet waar….want het staat ook niet los van de wereld.

Ten tweede moet je je bewust zijn wat je er mee wil.
Wil je de persoon verheffen t.o.v. jouw ervaren zelf en/of andere mensen of ben je werkelijk bezig om de essentie van wat je bent te achterhalen, wat dat ook is en wat het je ook kost? Want er kan ook een moment komen dat je niets meer kan doen dan alles maar los te laten. En zelfrealisatie als doel vergeten.

Ten derde: wat kan en ga je er aan doen?
Je kan niet de geëigende strategieën gebruiken die je in jouw leven gebruikt heb om een opleiding te volgen, een baan te vinden en een huishouding te runnen. Het als doel na streven door middel van kennis vergaren, begrijpen, concluderen, houdt je allemaal in tijd. Waarom kan dit niet? Zie boven. Maar wat dan wèl??

Ten vierde: heb je enig idee wie zoekt?
Heb je je ooit de vraag gesteld wie je bent, wat dat ‘ik-hier’ is? Ben je de altijd veranderende sterfelijk persoon? Ben jij degene die alles doet, die voor alles verantwoordelijk is, die de schuld moet dragen voor alles wat mis is gegaan? Maar wie is het die zich bewust is van die persoon? Ben jij jouw zintuigen of zit daar nog iets anders achter? Dat vereist geen kennis in woorden, maar een directe onmiddellijke beleving van wat je in essentie bent en wat je dus niet in essentie bent. Kijk, en zie waar dat leven van jouw leven is.

Ten vijfde: doorzie vervolgens wat tijd is.
Wanneer je niet de wezenlijke aard van wat tijd is hebt begrepen, zal de zoektocht meestal een eindeloos en vruchteloos gebeuren worden. Immers zoeken veronderstelt een gewenst doel in tijd. Je hebt tijd nodig om alles te begrijpen en te worden wat je wenst….. Tijd is denken. Tijd is imaginair verleden en toekomst. Tijd is nooit waar je werkelijk in leeft. Waar zou het Universum, waarin je leeft, in tijd en ruimte naar toe kunnen gaan? Kan oneindige ruimte verouderen? Een verleden hebben? Een grens hebben? Dat kan dus niet. En waar zet jou dat? Je leeft enkel Nu. Hier, dit moment. En vergeet die begrippen, want die staan niet voor wat Het is. Wat betekent dat? Dat er geen weg is, geen zoeken naar iets wat straks te vinden valt. Alles bestaat alleen op dit moment. En er bestaat geen volgend moment, al suggereert taal dat dit wel zo is. Het blijft, nu, nu, nu. En daar in bestaan geen oorzaak-gevolg relaties, geen causaliteit. Je kunt niet iets doen om iets anders –dat je denkt nu nog niet te hebben- te verwerven.

Ten zesde en nauw samenhangend met ten vijfde: doorzie wat oneindigheid is.
Er wordt ons verteld dat ruimte oneindig is. Geloof dat niet, maar onderzoek het: Wanneer je de ogen sluit en gevoelsmatig de innerlijke ruimte van het lichaam aftast, zal je al snel merken dat deze ruimte niet ophoudt bij jouw huid. Er blijkt geen verschil te zijn tussen de innerlijke en de uiterlijke ruimte. Ruimte houdt in geen enkele richting op. Er is geen einde aan. Er is geen buitengrens. Want wat zou er achter een hypothetische grens kunnen bestaan? Niet-Ruimte? Waar dus geen buitengrens bestaat bestaan dus ook geen binnengrenzen. Geen individu, geen ding, bestaat apart van ruimte.

Wat kan (je) dan wel?
Je kan het Verlichting noemen en het dan bij een leraar of meester willen ophalen of het boos willen afdwingen. Maar zo werkt het dus niet.

Het kan alleen Nu gerealiseerd, geweten worden. Hoe doe je dat? Dat doe je (de persoon, de doener, dus) niet.

Nadat je jaren tevergeefs gemediteerd, gelezen, gekeken, gehoord & gediscussieerd hebt zal op een gegeven moment de wanhoop toeslaan. Wat je ook geprobeerd hebt, altijd blijft de deur gesloten. Mooie ervaringen blijken slechts tijdelijk te zijn. Wat volgt zijn nieuwe teleurstellingen. Je geeft het op. Je hebt alles gegeven. Lichamelijk, mentaal, jouw tijd en geld en vaak ook relaties. Het is op, het is over. Het doel blijkt onbereikbaar te zijn. Je keert –verslagen- weer terug naar het gewone leven.

Denk je. En dan ineens……

Ja, dan ineens kan het Leven zelf bij jou binnenkomen en je verzwelgen, niet gestuurd door jouw persoon, niet gehinderd door allerlei beelden en verwachtingen. Niet ingeperkt door beperkte ideeën, niet meer afhankelijk van woorden. Het is nu werkelijk leeg binnen jou. Dan is alles Leeg. Er zijn geen grenzen meer. Er is geen ik en een ander meer. Er is geen weg meer om jou ergens naar toe te leiden. Er is geen doel meer. Er is geen jou meer. Geen doener. Er is alleen er-zijn. Zijn, Zien. Het is enkel Dit. Wat er is, maar wat –wanneer er naar gezocht wordt - niet is.

En vergeet weer alle zojuist gebruikte begrippen.

Of - wanneer dit niet gebeurt en er begint weer wat te kriebelen – lees je in Advaita over het louter onderzoeken van wie je bent. Wat ben je? Wie doet het? Je doet de oefeningen van Douglas Harding. Je kijkt naar degene die je zoekt, ongefilterd. In dat zien blijft alleen het zien over. Zelfonderzoek dus. Dan kan de shift plaats vinden. Je ziet dat je kennende - immer aanwezige -  ruimte ben, vormloos, zonder grens. Het oude ‘je’ hoort bij de immer veranderende persoon, dat louter een object tussen alle objecten is. Maar er is geen garantie dat je ‘het’ blijvend pakt. ‘Het’ moet jou pakken. Ofwel de doener moet doorzien worden. Die blijkt een illusie. Je bent niet de baas, niet de architect van jouw leven. Alles wordt gedaan, alles IS, zoals het is. Geboren worden, leven en sterven. Alleen jij bent ongeboren en onsterfelijk. Het vinden van dàt kan je dus ook niet doen. Want dat ben je.

Leegte...Niets.......

Al weer een tijd geleden zat ik naar de Verwondering op NPO2 te kijken en vooral te luisteren naar het gesprek van  Annemiek Schrijver met de mij (toen nog) onbekende Leo de Jong. Deze Dominicaanse priester bleek in Rotterdam (ik ben op Zuid geboren en getogen en woon inmiddels al weer bijna 7 jaar weer in Rotterdam) al jaren en jaren actief te zijn geweest.

Ik zocht al langer naar een ontmoetingspunt nadat ik zo’n 35 jaar - vooral in mijn eentje - was bezig geweest met a-Dwaita, Zen en de laatste tijd met ook de Westerse Mystiek (Eckhart).

Ik had er een website (het Chakraplein) aan gewijd en - nadat ik daar mee gestopt was - de blog hier, die ik nog steeds zo nu en dan aanvul.

Ik ben nooit achter een echte levende guru of leermeester aangelopen, maar ik had er toch wel eens behoefte aan wat vragen door te spitten. Maar een niet erg stevige gezondheid en ook geen volle schatkist hielden mij regelmatig tegen. Maar het internet bleek een rijke bron voor communicatie ook over dit onderwerp.

De uitzending met Leo de Jong was prachtig en het vormde voor mij een soort van bevestiging waar ‚ik‘ zo ongeveer zat op mijn weg (die uiteraard geen weg is). Ja, bij zo’n man zou ik graag aanschuiven naar aanleiding van de vraag of ik wel goed zit....

Groot was dan ook de schok, toen ik zoekend naar zijn Leerhuis (Spiritualiteit op straatniveau) las dat hij de vorige week (t.o.v. de herhaalde uitzending) tijdens een groepsreis van het Leerhuis daar in Griekenland op 87 jarige leeftijd overleden was.

Maar zoals dat gaat, overledenen kunnen nog steeds gezien en gehoord worden via de media....

Hij vertelde bij Annemiek Schrijver over één van zijn meest schokkende ervaringen toen hij als jonge priester in een spirituele crisis kwam, waar hij wegzakte in een donkere vieze gladde buis en dat hij daar niet uit kon komen. Hij moest zich maar ‚laten‘ gaan en kwam daarna in een oneindige void (leegte) die verschrikkelijk was.

Zo rond mijn tiende had ik ook een dergelijke ervaring. Ik had toen ook een heldere droom, waar ik ook bij mijn volle bewustzijn was. Ik stond op een grasveld in de buurt van Rockanje, en een meter of 20 stonden mijn ouders en zus bij een heg te praten met mensen, die daar achter de heg op een weggetje stonden. Ik zakte ineens door de grond, wat een moeras bleek. Ik riep in doodsnood om hulp, maar niemand reageerde. Die mensen achter de heg waren kennelijk belangrijker dan mijn tienjarige ‚toen‘. Ik zie nog steeds de beelden voor mij dat ik hulpeloos wegzakte en de natte grond en drab langs mij steeds sneller ‚omhoog‘ gleed (dus ik wegzakte). Ik kon mij nergens aan vasthouden en verdween in de diepte. Ik wist dus toen al, dat ik alleen maar op mij zelf kon vertrouwen op de weg die ik te gaan had.

Zo’n twintig jaar later kwam ik opnieuw in die donkere oneindige void. Ik was al ziek en lag in bed. Beneden hoorde ik de visite. Ik zweefde ineens in een stikdonkere leegte. Daar was het doodstil. Ik probeerde daar in beweging te komen, maar ik sliep. De dag er na bleek ik verschrikkelijk ziek te worden, wat ik maar net overleefde. Daarna begon het zoeken pas echt serieus. Wie was ik nu werkelijk en wat hadden die ervaringen voor boodschap?

Nu, vooral door mijn eigen weg gaan. Het was niet anders en het is nog steeds zo. Mijn omgeving moe(s)t er maar weinig van weten en vrienden haakten af of wilden er niets van weten. Het spijt mij, ik kon niet anders.

Ik weet nu dat 'ik weet dat ik weet' en dat ik 'wat ik werkelijk ben' niet (en nooit) kan kennen, omdat ik (als onpersoonlijk tijdloos bewustzijn) dat ben. En wat ik ben (en alle levende wezens zijn) kan nooit door ‚mij’ gekend worden omdat mijn werkelijke 'ik geen vorm heeft en tijdloos is. Kijken naar mij-zelf zou dus het noodzakelijke scheppen betekenen van iets dat kijkt en iets wat bekeken wordt. Dualiteit dus. Zelfs de beruchte of geliefde (vol-ledige) void is dus maar een observatie. Daar waar geen tijd is, is ook geen ruimte. Dus er is niets kenbaars. En de kenner kan niet gekend worden, omdat die samenvalt met het onkenbare..... .

Mijn persoon en lichaam zijn net zo zeer objecten in het zien als alles waarin ik in verkeer en alle anderen die ik tegenkom en de wereld in al zijn facetten waar wij in bewegen. Dat 'ik' uit deze zin wordt dus als een idee (concept) gekend en kan dus nooit zijn wat ik werkelijk ben.

Verlichting en zelfrealisatie zijn geen ervaringen van de persoon en waar er geen persoon is, is ook geen ervaring. Nondualiteit of het Noumenon is/zijn niet te ervaren.Door niemand.

Ik verkeer als persoon niet in voortdurende bliss (want wie zou daar weet van hebben?) en weet dat er geen enkele streven daarnaar ook maar enige zin heeft. Ik als persoon doe dit allemaal niet. En wie of wat dit onnavolgbaar (in tijdloosheid en ruimteloosheid) doet, legt daarvoor geen verklaring af, want is niets.

Je bent dan voorbij de taal, waar geen enkel concept ook maar enige betekenis heeft t.o.v. dat-wat-is.

Wie ben ik? (update2)

foto Rob Ek - Dualiteit vs Eenheid

Om al het voorafgaande op deze blog weer eens positief te duiden:

Je hebt geen bewustzijn, maar je bent bewustzijn

En dat inzicht gaat niet met woorden maar middels directe ervaring en de term 'middels' is dus in dit kader de meest foute toevoeging. Er is geen middelaar. Het betreft hier de directe ervaring van wat je al bent, waar zelf en ervaring gelijk zijn aan elkaar. Dus zien = zijn en dat is geen persoonlijke eigenschap!

Vreemd is (of vind ik) dat veel zoekers die ik ken(de) totaal niet geïnteresseerd zijn in deze directe ervaring die ook zonder het gebruik van concepten on-ontkenbaar is.

Wanneer enkelen vroeger bij mij langskwamen was het meestal binnen een 20 minuten (of veel sneller) gepiept. 'Ik' leidde hen naar de directe ‘eigen’ ervaring van het aanwezig of tegenwoordig zijn. Wat zij vonden was niet van mij maar van hen zelf. En dat zelf bleek dus het zelfde zelf te zijn van de zogenaamde ander.

Maar verder.... nee! Er moest gepraat worden of uitgelegd. Meerdere a-Dwaita vrienden van mij die bijna 10 jaar met mij discussieerden over het wel of niet hebben van een vrije wil, vertikten het gewoon om die vraag eens op een andere manier, die van de directe ervaring, te verkennen.

Inmiddels heeft Mooji deze methode ook ontdekt en noemt deze de Invitation. Fred Davis in de USA had dit ook jaren geleden ontdekt en dacht lange tijd dat hij de enige was die dat ontdekt had. Maar na verloop van tijd kwam ook hij er achter dat dit al in de Middeleeuwen bekend was. 

“What we are looking for is what is looking.”  Francis of Assisi

Ja, wij putten allemaal uit dezelfde bron. "Wat ziet is wat werd gezocht." Wat voelt is wat werd gezocht. Maar in de directe onmiddellijke ervaring kan het niet anders dat je herkent dat er geen scheiding is tussen de zoeker en het gezochte. De kenner is het gekende. Subject en object blijken het zelfde. Het Zelf. Maar geef het eigenlijk maar geen naam, dan trek je het weer in dualiteit. 

En 'Dat?'  valt alleen te zien in het tijdloze nu. Dit moment dus.

Met andere woorden, je was vanaf jouw geboorte al datgene wat je later wellicht jaren of decennia ben gaan zoeken. Alles wat in de toekomst gerealiseerd moet worden is onbereikbaar voor de directe ervaring van dat wat je nu bent.

De een is dan direct klaar en een ander laat zich weer door de gedachten inpakken, die zeggen dat dit allemaal veel te gemakkelijk is en die gedachten laten je weer een stapel boeken op een rijtje zetten, die je allemaal gelezen moet hebben wil je verlicht kunnen geraken. Je moet het verdienen tenslotte.

Je zoekt dus naar verlichting of zelfrealisatie met dat wat je zoekt.

Dit (wat Nu is) direct -conceptloos- te ervaren is wat het is.

Een andere zaak is of deze oefening het totaal verdwijnen of in Meister Eckharts termen de volledige ontlediging van de persoonlijkheid in houdt. Zowel Mooji als Davis hebben het over honderden die middels deze weg ontwaakte zijn. Misschien is dit zo voor een enkeling, maar wat ik zo zie en lees vraagt de absolute wedergeboorte om véél meer dan die oefening. N.l. om een totale ontlediging. Ofwel een absolute overgave en een volledig verdwijnen van het ego en al zijn componenten. En dat weer vraagt een totaal wegvallen van alle wil, van alle streven naar zelfrealisatie, dus van alle zoeken.