maandag 26 september 2011

De Nacht van de Ziel (Deel 2)

Ik kreeg deze week een reactie van een vriend, die zich verbaasde dat er zo weinig reacties kwamen op het vorige stukje over -in feite- de Nacht van de Ziel. Die reacties waren er wel, maar die kwamen via mijn persoonlijke mail. Allemaal persoonlijke (ja, dat had je gedacht) verslagen van mensen die de Nacht van de Ziel hadden meegemaakt en er soms -na jaren- nog mee worstelden.

Ik heb hen o.m. teruggeschreven dat die Nacht der Ziel -hoe ingrijpend dan ook- slechts een ervaring was en, omdat men niet wist hoe er uit te komen, het zo zwaar kon worden. En soms heb je het gewoon maar door te maken.

Zelf heb ik 20 jaar geleden de ervaring gehad dat ik in een helder visioen in die oneindige zwarte ruimte ineens op een oneindig grote stalen muur stuitte. Ik moest er door. Eén van mijn eerste leraren had dit ooit als opdracht aan mij meegegeven. Ergens moest een opening, een deur, zijn. Die was er altijd. Hoe ik er ook tegen aan bonkte de muur bleef gesloten. Ik was radeloos.......tot het moment dat ik het opgaf door die muur te willen gaan. Ik draaide mij om en er was vrijheid!!! Er was helemaal geen muur om door heen te gaan. Er was helemaal geen voorgeschreven richting om naar toe te gaan. De muur was maar een idee in het denken. Een concept. Dat was de Koan, het doorzien dat de opdracht al een illusie was.

In de volgende video van Larsen Nukunu begeleidt hij een vaste bezoeker vanuit een situatie van absolute donkerte en hopeloosheid naar helderheid.


En wat is de conclusie? De Nacht van de Ziel is ook maar een idee. Een uitdaging vanuit de 'mind'. Net als die zoekers die coute que coute verlicht willen worden.. . Met een tijdspad er bij! Al die door de 'mind' bedachte uitdagingen moet je nooit willen oplossen met de wil, met strijd, met een doordouwen, maar met rusten in volledig open bewustzijn, met een volledige acceptatie van dat wat er nu is,  met een totaal opgeven van een egocentrisch streven: "O.k. dit is wat is".... Dus stel je de vraag: "Wie maakt dit mee? Wie ziet dit?"  Kijk, voel, ben er helemaal bij! Geloof niet in wat je ziet, bestrijd het niet! Gebruik geen woorden. Accepteer het, ja, nóg moeilijker: verwelkom het! 

En zie wat er dan gebeurt. 

Dat wat ziet -Zien-  blijkt altijd groter te zijn dan wat gezien wordt. De nachtmerrie verandert ineens in helderheid, stilte, openheid. Dat wat je in essentie bent. De extreme en afgewezen 'pool' blijkt bij acceptatie er van op te lossen in openheid.

O ja, zowel Stilte als Leegte zijn niet 'dood's. Integendeel, zij bevat (er is niet èn Stilte èn Leegte) alle leven. Het is helder, levendig, liefdevol. Maar het is eigenlijk niet in woorden uit te drukken, omdat er geen aparte ervaarder, een ervaren en een ervaring zijn. En zodra je een 'beweging' benoemt is het al weer wat anders. Om in de geest van Huang Po te zeggen: "Laat alle denken vallen en zie wat er overblijft."  

Rob

donderdag 24 maart 2011

Tijd

Omdat de mind intrinsiek verdeeld is, zal de wereld die hij schept ook verdeeld zijn. Maar mind is ook niet zelfstandig. Wij kunnen niet kennen wie of wat denkt of waar gedachten vandaan komen.

Maar alleen Nu!

Alleen Nu nemen wij waar wat-is.

Nu dus.

Nu.

Die geschiedenisboeken vol met strijd tussen stamleden, dorpen, gebeden, landen, godsdiensten en de grote oorlogen zijn allemaal aan ons overgeleverd door het geheugen (maar er kan alleen Nu verteld worden hoe de Nederlanders tekeer gingen in Indië, om maar eens een voorbeeld te noemen).

Verleden en toekomst bestaan alleen in de mind, het denken.

Het Leven, het Zelf, Het IS alleen Nu.

Het Zelf bestaat niet in de toekomst, noch in het verleden........

Er is alleen heden, en dat zit niet ingeklemd tussen verleden en toekomst.

Het bestaat onvindbaar buiten alle begrippen.

En alles wat wij zien, zien wij door onze zintuigen. Nooit kunnen wij weten wat werkelijk buiten ons is.

Omdat er geen buiten is en ook geen binnen........



Wij moeten het doen met ons zijn en wat daarin verschijnt en als een stromende rivier weer verdwijnt....

Ook de opkomst en uiteindelijke dood van een guru is maar een verhaal uit de tijd...

Wat wij delen met de guru is altijd HierNu.

Rob

zondag 20 februari 2011

Verlichting..........Zelfrealisatie (plus extra citaat)

Bij herhaling wordt ik gevraagd of ik verlicht ben. Of ik een diploma ‘Zelfrealisatie’ heb, of zoiets.

Het blijft een eindeloze en zinloze discussie.

Niemand is het niet! Verlichting is iets van de mind.

Zodra je ziet, dat door het zien van het denken, zien, voelen, horen en ruiken (brrr) van het lichaam en van de wereld, je dat allemaal niet in essentie bent, is er al een breuk in jouw realiteitsbesef. Deze breuk wordt definitief wanneer je na lang proberen je realiseert dat je met geen mogelijkheid het zien kan zien (en het horen niet kan horen, het voelen niet kan voelen etc).

Je stuit zo direct al op de onkenbaarheid van datgene wat waarneemt, ofwel: je kan bewustzijn nooit als 'ding' kennen. Je kan jezelf dus niet als ding kennen.

Hiermee heb je in feite het Enige Gebied ontdekt wat buiten tijd en ruimte verkeert, wat niet in en van deze wereld is. En Dat moet je wel zelf zijn, want is er niet de ervaring dat jij ziet? Ofwel dat er zien is.... En dat er geen ‘je’ is die nodig is om dat allemaal te ‘doen?’

Dus: Wat je bent, kan je nooit waarnemen, want wie staat er dan apart om dat te kunnen zien?

Dat is het beroemde 'I am' (Ik ben die Ben). Of je je nu als verlicht beschouwd (door specifieke ervaringen) of niet, dit buitenwereldlijk bewustzijn IS iedereen.

Jouw persoon, jouw denken, jouw emoties en de hele wereld verschijnen daar in.....



De ontdekking is dat je het Onvindbare, dat geen waarneembare eigenschappen heeft, bent. Het Ondoorgrondelijke. Het niet-iets, het Niets. Of je bij deze realisatie nu sterretjes ziet of over water kan lopen maakt in wezen helemaal niet uit. Het zijn weer waarneembare gebeurtenissen. Dualiteit dus.

Daarom is het nutteloos, zelfs misleidend, de 'eigen' verlichting te claimen. Niemand is het niet of staat er buiten. Dat kan gewoon niet bestaan. Er is geen 'eigen'. Alles is Dat.

Je kan buitengewone ervaringen hebben, maar buitengewoon mooi viool kunnen spelen noemt men toch ook geen verlichting. Bovendien alles wat veranderlijk is, en wat vorm heeft, kan nooit het Wezenlijke zijn.

Er is dus ook niemand (niet iemand) die zelfstandig kan beslissen over zwijgen of niet zwijgen. Alles is één beweging binnen tijdloos bewustzijn. Binnen 'Mij'.

Iedereen die kijkt waar zijn bewustzijn vandaan komt stuit op de onmogelijkheid van het zien er van. En je kan het nooit zien, want je bent het.

Ja, en die Jnani’s dan?

Wanneer je langere tijd in het ‘I am’ verkeert, zul je ontdekken dat er nóg iets er van getuige is. Want ‘wat’ weet dat je in het ‘I am’ verkeert????

Wanneer Dat door-breekt is de wereld en jouw ‘I am’ weg.

Dàt is wat in feite volgens sommigen verlichting is. Maar er is dus niemand die je er over kan vertellen. En of het zin heeft dàt te gaan zoeken? Je bent geen persoon, maar dat bewustzijn zelf. Dus wie zoekt?

In feite ben je al klaar. Altijd al. De rest is spel, illusie, het is er wel, maar altijd tijdelijk en het kan nooit verschijnen zonder jouw Zelf.

En zonder bewustzijn zou je niet eens weet hebben van dit alles.

Rob

p.s.

Nisargadatta: “Once you understand that you are that ‘I am’ only and not this shackled form, then no liberation is called for, that itself is liberation.”

'Sailor' Bob Adamson:

"The natural state is never lost.

It is not an appearance, and therefore it can never disappear.

It is always the same.

It is not an entity."