maandag 2 maart 2020

Gewoon Niets (bijgewerkt van versie 28-03-2007)

Sailor Bob Adamson

Rond en na de jaarwisseling heb ik nog wat zitten en liggen lezen in Zen (Huang Po, Ton Lathouwers) en aDwaita (Ramana Maharshi, Nisargadatta en 'Sailor' Bob). De eerste en laatste blijven toch mijn favorieten.

Sailor Bob door zijn directheid en zijn heldere taal - ontdaan van alle Indiase mystiek die door de uitspraken van Nisargadatta zijn heen verweven - wordt de eenvoud van het zelfonderzoek bij Sailor Bob kristal helder.
Veel uitspraken van Nisargadatta waren bestemd voor traditionele Indiërs en bevatten geen pure a-Dwaita. Dat kan voor veel verwarring zorgen. Bij Nisargadatta blijf ik nog steeds met het gevoel zitten dat wij met iets onhaalbaars bezig zijn, wanneer hij het als Jnani heeft over zijn verhouding tot het leven. Hij is er wel, maar ook niet. Zijn staat is slechts weggelegd voor een enkeling. Ik zie ook regelmatig opvattingen van leerlingen van hem, die de meest vreemde interpretaties hebben van zijn leer.

Uiteindelijk moet je op eigen benen komen te staan en niet meer afhankelijk zijn van externe uitleg en externe begrippen. 'Sailor' Bob biedt voor mij de meeste handvatten (nee! Niet handvaten) tot die vrijheid

Dit zijn handvatten!!


en dit zijn handvaten......



Bij Sailor Bob wordt het al heel snel duidelijk is dat na het doorzien van de factoren tijd, begripsvorming en het denken het ego -het ik, de persoon- al doorzien is. Het 'werk' is al gedaan. Of je nu Nisargadatta bent of de gemiddelde lezer, je kan nooit anders zijn dan wat je altijd al bent Niet-Iets dat getuige is van de manifeste wereld. In die manifeste wereld ben je als (Nu-)Bewustzijn (ofwel presence awareness) verbonden aan een lichaam en een ogenschijnlijke persoon.

Wij hoeven de persoon of het ego (dat een niet vaststaande verzameling is van herinneringen, standpunten & overtuigingen) niet te bestrijden. Wij hoeven alleen maar te te kijken naar alle drukte die 'ons' denken en onze emoties produceren, en daarbij te zien, dat ons werkelijke 'ik' (wat dus nooit de persoon of het denken is) datgene is wat voorwaarde is voor het verschijnen van alles wat wij als Ons Leven beschouwen.

De zin "Ik zie mijzelf" onthult al direct hoe het zit. Er is een (onzichtbaar) Zien dat een persoon waar neemt. De persoon is een object van het Zien, en kan derhalve nooit ons levende centrum zijn. Wanneer wij de persoon beschouwen als de ziener leggen wij ons lot in handen van een gezien object. En wie ziet dat object? En wie denkt dat Zien (als het Absolute - ofwel het enig bestaande subject) te zien?

Zelfonderzoek leidt tot het vinden van allerlei nieuwe geziene (gekende/waargenome) objecten in de vorm van gedachten, identificaties, voelbare gebieden in het lichaam etc.. Maar steeds maar weer is er dat zien, dat de voorwaarde blijkt te zijn van het überhaupt weten dat je (en de jou omringende wereld) bestaat. Dat zien is zelf onvindbaar, want wat zou het Zien moeten zien? Het Zien is de laatste & de eerste instantie. Het zien is de onkenbare ongrond van het leven, het is het ongemanifesteerde leven zelf.

En die altijd aanwezige grond is er moeiteloos bij ieder mens. Je bent al wat je zoekt. Wanneer dat door en door in je door dringt, zal er 'iets' in je loslaten. Het denken is niet het motiverend principe in jou. Er is geen 'je' meer dat het leven leeft. Je (als persoon, als ego) wordt geleefd.

'Niet ik leef mijn leven, maar het Leven leeft mij' zei ooit een zenmeester.
ofwel
Galaten 2,20 – 'Niet ik leef, maar Christus leeft in mij''      (Wellicht dus "als mij?"  r.e.)    

Alles doet zichzelf en de werkelijke jij, mijn werkelijk 'ik', is het immer toekijkende Ongekende......
Dat is het onkenbare tijdloze zien, het enige wat zich niet in de manifeste wereld bevindt, het enige wat die manifeste wereld kan zien en dus de enige voorwaarde voor het kennen van deze wereld.

Dat is het Niets, dat alle (per definitie tijdelijke) ietsen bevat.

Niemand heeft dat niet of staat er buiten. Niemand is dus wél of niet verlicht. Wij zijn allen dat Ene. Niemand is uniek of is als individuele persoon verheven boven een ander.


p.s. Iemand vroeg mij laatst per email waarom ik -omdat ik het allemaal zo goed wist- nog niet verlicht was. Hiermee is deze vraag gelijk beantwoord. Verlicht zijn is ook maar een concept.

donderdag 28 november 2019

Uit de oude Doos ; Dit is het

.



Dit is het.

Ben je onderweg naar wat anders?

Iets beters, mooiers, liefdevollers, zorgelozers?

Een andere plek, een andere tijd?

En... Heb je dat allemaal zelf bedacht?

Of is dat jou aangepraat?

En hoe moet jij dat allemaal bereiken?

Dan vergeet je dit moment.

Het enige moment waar je werkelijk levend leeft...

Hier, Nu is alles wat er is.

Alles wat was en alles hoe het zou moeten zijn,

zijn allemaal een kwestie van denken,

Beelden in je hoofd, herinneringen in woorden.

Dit..Nu, het Huidig Moment, is totaal wat er is

Waarnemer en waargenomene zijn één

Krishnamurti sprak er een leven lang over

Maar niemand die het begreep.

Hij bedoelde dat je dit letterlijk moest nemen,

Niet denken dat hier nog iets achter zit, want ook dat is dus weer denken.

Belangrijk is het om valse denkbeelden te doorzien

Maar schep er geen veilig heenkomen door.

Dat is er wel, maar ook dat is weer totaal één met wat je nu ervaart

Gewoon hier zittend achter de pc en dit lezend in jouw kamer of kantoor,

De totaliteit van Alles is er alleen Nu, op dit precieze moment

Tenzij je er over na gaat denken….

* * *

p.s. En ook dàn is alles exact wat het is. De laatste zin is uiteraard van 'Sailor' Bob. Maar lang voor hem was dit ook al ingezien....

.

woensdag 27 november 2019

Nu - Het Vervolg


Nu - vervolg



Uitzicht...eigen foto

 (advies; lees voor verdere uitleg het vorige stuk Nu)

Ik had gisteren een bezoekster die graag met mij wilde praten over deze blog, aangezien zij heel veel herkende in wat ik allemaal geschreven heb. Al snel bleek dat wij inderdaad op een zelfde spoor zaten en dat wij maar weinig mensen spreken over onze queeste. Al weet ik dat ik door de bezoekerscijfers van mijn blog heel wat mensen heb bereikt, die echter zelden reageren sinds ik de openbare reacties had uitgeschakeld.

Zo tegen het einde van het zeer open en geanimeerde gesprek vroeg ik haar of zij ook niet een gevoel had dat zij van ‘binnen’ gedurende haar leven eigenlijk altijd het zelfde bleef, ofwel aanvoelde en voelt. Een soort van steady state dus. Ja, dat had zij ook. En ‚dat‘ ongeacht wat er in haar leven allemaal heeft plaatsgevonden.

Voor mij is het al een tijd helder geweest dat in mij een blijvende en onveranderlijke ‚aanwezigheid‘ was en is. Of ik nu 19 of 60 was, het maakte niet uit hoe ik van binnen aanvoelde, zelfs wanneer de stemmingen behoorlijk konden verschillen.

En dat onveranderlijke gevoel kan eigenlijk niet precies gelokaliseerd of gevoeld worden. 'Je' kan er niet bij. Net als dát wat het ‚Ik Ben‘ kan realiseren, maar het niet 'als ding' kan waarnemen. Het is het zelfde noumenon. Het enige en onkenbare subject. En daarmee is het een teken dat waar wij naar zoeken (of gezocht hebben) altijd al aanwezig was en is. Het is het conceptloze 'Ik' of  'Ik Ben' vanaf het eerste moment van bewust worden in jouw leven tot heden. Ik besta en ik weet dat ik besta. Tijdloos en derhalve losstaand van de bewegingen van de imaginaire tijd.Daar zijn geen concepten voor nodig. Het IS.

Verder in ons gesprek besefte ik voor de zoveelste keer dat al het zoeken naar zelfrealisatie je feitelijk nooit naar het tijdloze kan brengen. Dat tijdloze is al de kern van ons wezen. Dat-wat-ziet is gelijk aan het tijdloze Heden of Nu, waarbij welk concept je er ook voor kan bedenken geen enkele invloed heeft op dat-wat-het-is. Verleden en toekomst zijn één gedachten stroom welke alleen op Dit Moment door het Tijdloze Zien 'gelezen' kunnen worden.
 
Elk zoeken start vanuit een iemand welke streeft naar een gewenst doel, dat creëert onmiddellijk het idee van tijd en suggereert een vinden van de gewenste vorm en brengt je onmiddellijk weer in dualiteit.En al die stappen vereisen het gebruik van taal! De (mede)schepper van tijd en ruimte.

Waar twee (of drie) bijeen zijn in de naam van ..... zal Deze aanwezig zijn.

Zo voelde ons gesprek aan.

Voor mij betekende dat het einde van de laatste illusies van een zoektocht. Wat vormloos en tijdloos is kan je - als een persoon - nooit ‚vinden‘. Onmogelijk.

Je kan dat alleen maar in essentie Zijn en dat ben je al als die steady state.

Het Zien (of Zijn) kan nooit gezien worden. Je bent het.

En nogmaals; geen concept kan dat vastleggen.

Rob

NU! - bewerking van een oudere bijdrage.

Is er wel een Heden of Nu tussen verleden en toekomst?
Eigen tekening R. Ek



Eén van de belangrijkste begrippen in hedendaagse (het is altijd vandaag...) spirituele kringen is - mede dankzij Eckhart Tolle - het eeuwenoude begrip Nu geworden (of is dat inmiddels al weer vervangen door een nieuw modeconcept: mindfullness....nowness dus en geen overvolle mind). Er bestaan veel misverstanden over het begrip Nu, aangezien er verschillende opvattingen aan ten grondslag liggen. Mensen maken ruzie over begrippen en hebben vaak niet door dat zij elk uitgaan van verschillende betekenissen.

Menig bekend leraar of guru maakt dat nog eens extra ingewikkeld door zelf lustig te variëren met de betekenissen die hij/zij aan de gehanteerde kernbegrippen toewijst. Onder meer Sri Nisargadatta of -op een ander gebied - C.G. Jung zijn daar berucht om. De eerste deed dat expres teneinde de 'mind', het denken, van zijn toehoorders geen enkele kans te geven zich te hechten aan begrippen. De tweede kreeg steeds nieuwe inzichten, maar behield meestal de zelfde termen. Je moest dus alles van hem lezen om pas na de laatste door hem geschreven tekst zekerheid te hebben.

Laten wij nu (ha!) eens kijken naar een veelgebruikt begrip als 'Nu' op deze blog.

Nu, is voor mij geen tijdsaanduiding. Het zit niet als een stilgezet moment ingeklemd tussen verleden en toekomst. De pijl in de tekening boven probeert zich er tussen te dringen, maar dat lukt niet. Tenslotte waar zijn de grenzen tussen verleden en nu, en tussen nu en straks? Er is een continue beweging van verleden naar het idee van toekomst. En dat wordt louter Nu gezien. Je kan niet anders. Je kan niet daar-net zien. Of nu zien wat straks gebeurt. In feite is het ontdekken van Nu de ontdekking dat er in werkelijkheid helemaal geen tijd bestaat en dat er niemand is die dat tijdloze dus kan waarnemen. Het is altijd Nu. En dat blijk je dus zelf te zijn.

Vaak heeft men het over 'het' Nu. Nu is geen 'het', geen ding dat af te grenzen is van andere vormen. 'Nu' lijkt op een tijdsaanduiding: 'Nu' raak ik je aan, en nu is dat al weer een herinnering. Nu is de herinnering al weer een herinnering. De verwachting van een volgende aanraking kan wèl of niet ingelost worden. Dat weet je nooit. Een prognose van de toekomst is altijd voorwaardelijk. Maar je realiseert je die mogelijkheid enkel Nu. Elke gedachte laat zich Nu kennen en is Nu alweer verleden.En de knipoog is ook Nu. Maar alles wat er net was is Nu weer weg of anders.

Maar is dit niet het Nu als tijd? En wie heeft weet van bovenstaande conclusies? Wie is altijd aanwezig op alle momenten die wij dan Nu noemen?

Wordt het begrip niet aan het verkeerde element geplakt?

Het begrip 'Nu' heeft mijn inziens geen betrekking op een begrip in tijd, of op één of meerdere gebeurtenissen die op dit moment plaats vinden. Nu is het zuivere -niet wilsmatige- waarnemen ofwel het onveranderlijke bewustzijn waarin de waarnemingen doelloos gedaan worden. De waargenomen gebeurtenissen stromen ogenschijnlijk aan ons voorbij, soms met een nauwelijks bij te houden snelheid. Zo lijkt het. Niets is blijvend, niets staat vast. Alles wat vorm heeft (of lijkt te hebben) heeft het denken nodig om er in te kunnen bestaan. Alle vorm is in feite herinnering of verwachting. Denken dus. En dat vormt het Geheugen. Een bak vol met concepten en daaraan gerelateerde herinneringen.

Alleen bewustzijn, in de betekenis van zien/kennen/waarnemen/gewaarzijn/zijn is onveranderlijk en moeiteloos aanwezig. 'Je' -als de imaginaire persoon- hoeft er niets voor te doen. Er zijn zelfs geen begrippen voor nodig om te weten dat je er -als bewustzijn- bent. Je weet dat je weet, omdat je dat (woordeloos, intuïtief) weet. Er bestaat hier geen tijd. Er is dus ook geen weg naar 'het Nu.' Het is geen 'staat', geen ding, geen hoedanigheid, die je via allerlei methoden kan aanleren of verwerven.

Het kan niet als een 'iets' gevonden worden. Je bent het en wat je bent kan met geen mogelijkheid verklaard worden. Het is niet-iets. Je kan er dus ook niet uit raken.

Er is derhalve geen één van de vele aangeboden cursussen nodig om je naar het Nu toe te brengen en je er in te houden. Laat staan om het Nu leuker of mooier en succesvoller te maken. Dan heeft men het over de waargenomen gebeurtenissen die aan jouw geestesoog (Nu dus) voorbij trekken. De cursussen vinden plaats in de illusie van tijd en ruimte. Je kan er dus ook niet voor kiezen om hen wel of niet te doen.

Jij, als Nu, bent altijd de stille waarnemer van de voortdurende stroom van ervaringen.

Zoeken er naar betekent je er van afkeren, al is dat zelfs een niet passend beeld. Jij, als Nu, die jij in wezen bent, zal alle zoekactiviteiten automatisch waarnemen. Alles verschijnt in het conceptloze 'Ik-ben' waaraan o.m. het woord 'Nu' is gehecht. Het benoemen er van verandert niets aan wat je bent. Alleen is er de illusie van Nu (ik) als een 'iets' ontstaan.

Dat te doorzien is feitelijk voldoende. Je bent niet te doener, maar de bewuste tegenwoordigheid (die zelfs geen concepten vereist om te worden gerealiseerd) zelf, dus er kan niets meer gedaan te worden om jezelf - jouw Zelf - te worden.

Rob

p.s. Eigenlijk zijn alle concepten onzin, want ontoereikend. Er zijn heel veel zenmeesters geweest die hun leven bleven hameren om je na het bovenbeschreven inzicht te blijven inspannen om de diepste graad van Verlichting te realiseren. Andere meesters, als een Lin-Chi (Rinzai) en Huang Po bleven er op hameren dat er niets te doen viel, anders dan de aandacht te houden op dat-wat-is. Niets kan wat mij betreft 'dieper' of 'nog fundamenteler' zijn dan je al als zuiver onbevlekt bewustzijn bent. Maar het kan nooit een ervaring zijn van een 'iets' of 'iemand.'  De proef op de som is altijd bij grote ervaringen te realiseren wie of wat het is die dat ziet. Je blijft jezelf een mysterie.

donderdag 14 november 2019

Uit de oude doos (2006) MU!

MU!

Het wordt steeds lastiger met woorden aan te geven waarom het hier draait. Geheimtaal is nauwelijks te vermijden, maar ook die taal is onvolledig. Iets anders dan ons denken zal er iets in moeten herkennen.

Een voorbeeld: “Nu is nu, maar is nooit nu”.

Een tweede voorbeeld: Het beroemde MU uit de zenkoan, waarin een monnik de meester vraagt ”Heeft een hond boeddha-natuur? “Zenmeester Joshu riep als antwoord: “MU!” Dat betekent zoiets als: Niets. Niet iets, geen niet-iets. De ontkenning die ontkend wordt, want werkelijkheid ligt buiten ontkenning van de ontkenning en de ontkenning van welke conceptuele aanduiding dan ook..

Mu is wat je bent. Ken je –uit directe ervaring- één deeltje, ken je alles.

Dus het had ook een ander antwoord kunnen zijn. Niets is ongescheiden. Het woord doet er niet toe. Dit soort zinnen en kreten hanteert Zen om de onmogelijkheid aan te geven dat woorden de werkelijkheid kunnen beschrijven, laat staan de werkelijkheid te creëren.

In onze wanhoop gebruiken wij heel wat varianten (ik laat de hoofdletters maar weg): nu, zijn, ik-ik, zelf, het, dat, christus-bewustzijn, boeddha-bewustzijn, de ene, en ga zo maar door. En dat in alle bestaande talen op de wereld.

Vóór die taal is er conceptloze, vormloze en ongeconditioneerde intelligentie. Het is die intelligentie die op (voor mensen) onnavolgbare wijze de hele natuur vorm geeft en dat doet middels onvoorstelbare astronomische getallen.

Niets in die te ervaren wereld staat ooit stil. Alles is continu in beweging. Niets valt vast te pakken. Wij zien geen dingen, wij zien enkel processen.

De mens is een integraal deel van die natuur en kan als deel nooit het geheel verklaren.

Nu is dus nooit te duiden, te herkennen of te verklaren. Wij zijn (het) Nu. Wij kunnen het alleen maar zijn. Wij kunnen onze bron nooit kennen. Voor het zien er van zouden ‘wij’ uit onszelf moeten stappen, en wat wij dan te zien krijgen kan dan nooit de essentie zijn. Wij zien dingen, schijngestalten. En zelf zijn wij inmiddels verdeeld....

In de kern zijn wij (als aanwezigheid) het Zelf, en wat wij als onze persoon en ons lichaam beschouwen blijken bij nadere bestudering slechts ervaren objecten in ‘ons’ Nu te zijn.

Wat kunnen wij verder doen? Het object kan niet zelfstandig denken, want het wordt allemaal gezien door wat wij werkelijk zijn. Het zien….

Het Zien kunnen wij dus nooit en nooit kennen aangezien wij dat zelf zijn. Dit is de grens. “Gij die hier binnen treedt laat alle hoop (op een verklaring) maar varen.”

Geen woord -hoe heilig dan ook- kan de werkelijkheid feitelijk weergeven of verklaren. Vergeet alle kennis.

Wij zullen ons er bij moeten neer leggen dat er niets te verklaren valt. Maar wij kunnen elkaar wel helpen om elkaar tot die laatste woordengrens te brengen.

Dan is alleen nog maar de weg van de directe ervaring. Of een stille langdurige weg van meditatie of keuzeloos gewaarzijn, of de radicale weg van het onverwachte, waar Zen zijn Meesters heeft gevonden. Met één klap moet je in het ongedeelde moment komen. De enige feitelijk werkelijkheid van de werkelijkheid van het eenvoudige alledaagse moment Nu (welke nooit ooit of straks kan zijn).

Daarna valt elke illusie (van het denken) in duigen. De intuïtie neemt het van het denken over.

Van zelf ontplooit zich dan de Stilte, die altijd al ‘onder’ ons lawaai van de dag aanwezig is en het Leven kan zich ongefilterd als ons ontplooien.