donderdag 15 januari 2015

Boeddha onderwees....SLOT



En dan nu het slotakkoord dat definitief een einde moet maken aan de gedachte over het wèl of niet bestaan van het verschijnsel mens. Wij bestaan, wij zijn er, maar niet als een tijdelijk, beperkt, verschijnsel. Wat wij dan wèl zijn kent eigenlijk geen uitleg in woorden. Maar de schrijver (WeiWuWei)  geeft aan dat hij de allerlaatste stap gezet heeft. Zullen wij een eindje met hem meelopen?

"Denkt er iemand aan Napoleon of Plato, Shakespeare of Mozart? Zo ja, dan is hij of zij gewoonlijk weer aan het ‘ver-materialiseren’, en heeft het allemaal niet begrepen.


Is men vergeten dat de Boeddha 95 jaar lang les heeft gegeven, maar geen woord heeft gezegd?


Tenzij dat wordt begrepen, is het moeilijk in te zien hoe de rest zou kunnen zijn: het is een soort universele sleutel voor de gesloten deur.


Anders gezegd, kunnen we (wel) zeggen dat vele veldslagen werden gewonnen door Napoleon, de vele toneelstukken door Shakespeare werden geschreven, de concerten gecomponeerd door Mozart, maar geen ‘Napoleon’ vocht ooit een veldslag, geen Shakespeare schreef ooit een zin, en geen enkele Mozart speelde ooit een noot muziek.


Gaan wij ooit ver genoeg terug teneinde de uiteindelijke ontkenning van de ontkenner van ontkennen te maken? Om de sprong van de 33 meter hoge paal te maken?


Bestaan wij of bestaan wij niet?


Er is nooit 'iemand' geweest die òf bestaan heeft of niet bestaan heeft.


Er is nooit ‘iemand’ geweest, die deze vraag zou kunnen beantwoorden.




Notitie: Wie kwam tot de uiteindelijke ontkenning (van de ontkenner van ontkenning)? Ik deed dat. In het ontkennen van mijn ultieme objectiviteit ontkende ik mijn ‘zelf’. Zo doende schafte ik de notie van ‘mijzelf’ als een objectief gegeven af. Daarna bleef er niets meer over, omdat ik geen ‘ding’ ben. Objectief blijf ik vertegenwoordigd door alle mogelijke vormaspecten."
Wanneer ontkenning de geobjectiveerde 'ontkenning' ontkent, dan ontken ik een (objectief) 'zelf'. Dan kan er geen object bestaan, noch - bijgevolg - een subject.

Fenomenen worden in hun totaliteit gemanifesteerd , maar hun noumenon (onkenbare grond/wezen/oorzaak - r.e.) als zodanig heeft geen objectief bestaan​​. Alleen dat wat zich uitstrekt in ruimte en tijd kan een perceptueel bestaan hebben (gezien worden - r.e.) , zodat schijnbaar bestaan ​​afhankelijk is van waarnemingen (percepties - r.e.). Wat we zijn is niet wat is begrepen, maar het begrijpen en 'begrijpen' kan zijn niet zijn eigen object zijn. Daaruit volgt dat-wat-wij-zijn niet kan worden uitge(st)rekt in tijd-ruimte, en dus niet kan worden be-grepen .

Is dat alles wat gezegd moest worden? Precies.


Tot zover Wei Wu Wei, die dus nooit objectief bestaan heeft gehad.....zoals niemand dat heeft.

Ons ware bestaan (als kenner van de wereld, inclusief onze hoofdpersoon in ons drama) onttrekt zich aan elke vorm van objectiviteit. Rechtstreeks inzicht, òf spontaan verkregen òf gerealiseerd via atma vichara, ofwel zelfonderzoek, confronteert ons met de zekerheid dat wij als het zien, als het getuige zijn, geen kenbaar bestaan hebben. Wij zijn niet 'iets' dat zich laat opsporen. Binnen in 'ons' zit als het ware een zwart gat, iets niets dat niet gekend kan worden omdat het er niet als ding is. Maar dàt we ziende  'zijn' is ook - zonder ook maar één bewijs te moeten leveren - onmiddellijk duidelijk. Ik ben er, ik besta als bewust kennen. Maar niet als de persoon waar ik zoveel in geïnvesteerd heb. Als er al iemand of iets is die daarin investeert. Die is er dus ook niet.

En dan kom ik maar weer met de beroemde slotzin, die de laatste stap weergeeft: Wat wij kennen kunnen wij niet zijn en wat wij zijn kunnen wij niet kennen (omdat er niets objectiefs van 'mij' te kennen valt).



Oorspronkelijk uit 24 mei 2010 en gecorrigeerd en bewerkt op 11 januari 2015

Rob