Hilco

Op 3 maart 2016 is een voor de gemiddelde advaitakenner totaal onbekende 'guru' heengegaan, één van mijn beste vrienden: Hilco Giethoorn.

Ik kwam hem zo'n 12 jaar geleden (altijd Nu dus) tegen op een forum op Onkruid, waar de spirituele discussies vaak erg heftig waren. Nou, daar sprongen wij gelijk in. Ik vrees dat men soms dol van ons werd, want wij gaven niet veel toe, al hadden wij niet altijd (meestal niet) gelijk. Wij wisten toen nog niet dat er geen 'gelijk hebben' bestond. Daarna maakte wij ook bezoekers op andere forums -ook die van ons zelf- redelijk radeloos.

Weer wat later hebben wij elkaar regelmatig in het echt ontmoet. Het klikte, al rookte hij als een schoorsteen en ik totaal niet. Dat betekende om het kwartier buiten staan. Hij had of was desondanks (dacht ik) hetgeen wat ik zocht aan een iemand die het 'al had' en ik was het (dacht hij) die het hem kon uitleggen wat hem overkomen was. Onze discussies - vooral via mail en later Skype -  bleken eindeloos. Dé topics waren o.m. de eventuele vrije wil en de droomstaat van de wereld. Maar er werd ook heel veel gelachen. 

Uiteindelijk waren we begin 2015 uitgepraat. Letterlijk. Wij waren voorbij de woorden gegaan. Daar waar geen taal is, en derhalve daar waar geen onderscheidingen meer zijn. Wij hebben het ook nog geprobeerd, maar er viel niets meer te bedenken.

Hij zei altijd al tegen mij dat wanneer ik het echt door zou krijgen dat ik dan vanzelf zou stoppen met het schrijven op internet aan mijzelf.  

Hij wilde zelf niet op internet. Op één uitzondering na, bedacht ik mij later pas. Op mijn oorspronkelijke website het Chakraplein stond ook een groot gedeelte over Advaita. Daar stond ook een door hem goedgekeurde pagina over Hilco. Dus laat ik stukken daarvan aan de vergetelheid ontrukken... Gaat het vandaag onweren of valt er een schilderij van de muur, dan haal ik het er weer van af.

05-09-2005 Ongevraagd en ongezocht reeds decennia geleden, is er een bom ontploft in mijn bestaan. Onbegrijpelijk en onverklaarbaar werd mijn tot toen toe bekende wereld onderste boven gezet. Vanaf dat moment wist ik dat niet alleen de zintuigen samen met het brein de werkelijkheid kunnen bevatten. Vanaf dat moment ben ik op zoek gegaan naar de ultieme schepper, die ene God, die onvoorwaardelijke liefde, Rust en Vrede en zingeving aan het leven zou geven.

Het is me nu volkomen duidelijk dat Hilco dat nimmer kan vinden. sinds dat ik dit door heb en dus niet meer op zoek ben, kan ik onvoorwaardelijk lief hebben en heb ik de rust en de vrede gevonden die ik zocht.
De manifestatie Hilco bestaat alleen maar in het bewustzijn en kan als zodanig niets doen omdat bewustzijn te worden. Wij zijn bewustzijn. Dat is die shortcut, waardoor het niet nodig is alle shit eerst op te ruimen. De persoon hoeft niet te veranderen, de geheugenbanken hoeven niet gewist of anders aangesloten te worden. Het kan wel maar is volkomen nutteloos vanuit het bewustzijn gezien.
Hilco kent vele verschillende ervaringen, mooie en minder mooie, veel verschillende sensaties maakt hij mee, Ik zie dat en Ik ben dus IK, meer valt er niet over te zeggen.
Hilco

 

29-03-2009

Het geheime wapen is:  jezelf nooit serieus te nemen, je kunt dan altijd blij zijn met niets.
Het gaat niet om woordspelletjes, maar het gaat om echte liefde en compassie.
Of je nu gelooft dat er een God is, of dat je gelooft God zelf te zijn, maakt geen verschil, daar in beide gevallen je het als persoon toch uit handen moet geven.
Ik kan me nog één van mijn eerste reacties op een schrijven van een Advaitaleraar herinneren, waarin ik sprak over overgave. De leraar kon dat niet plaatsen in de leer van Advaita.
Echte overgave zonder woorden en voorwaarden komt vaak pas in beeld wanneer je op sterven na dood bent, of zo seniel als een deur. Waarom wachten tot de dood, waarom niet gewoon nu en alle last van je schouders laten glijden, laat God of de Bron het maar uitzoeken.

Ik denk dat je dat bedoeld met de innerlijke glimlach.

Ik mag een wens hebben, maar de uitkomst of het resultaat van die wens is niet echt belangrijk, als je werkelijk alles van je afgooit krijg je meer dan waarop je ooit kon rekenen.

De vogeltjes herinneren me er iedere ochtend weer aan als ze jubelend van vreugde de nieuwe dag aankondigen.
Om de vogeltjes werkelijk te kunnen verstaan moet je hart vrij zijn van zorgen en vermeende plichten.

Alles komt van de Bron, we hoeven alleen maar toe te tasten om verzadigd te worden.

Hilco

Aan een Zoeker met stress.....

Beste X,

Je kent me niet, maar ik lees de blog van Rob en we gaan al jaren met enige regelmaat met elkaar om.

Ondanks ons besef van absolute éénheid met alles en iedereen verlopen onze levens totaal verschillend.

Wellicht zou ik een praktische tip kunnen geven om jouw stress te verlichten.

Ik meen in jouw schrijven een splitsing te zien van persoon en het zelf -de bron- waaruit alles komt.

Door die splitsing ervaar je afgescheidenheid, hierdoor belandt je uiteindelijk in een spagaat.

Het één worden is de sleutel van de gevangenisdeur.

Zoals Rob zegt: al het ervaarbare kan het zelf niet zijn, maar dit besef lost jouw dagelijkse financiële of andere problemen niet op.

Door die fictieve afgescheidenheid, die men ook ego kan noemen, ontstaan al die golven.

Die hele mik mak ontstaat in het nu en verdwijnt in het nu, maar die rekening ligt morgen wel gewoon op de mat, of je even wilt voldoen of anders???

Het spel “leven” lijkt zich daar niets van aan te trekken, maar het leven zoals wij die kennen is ook één met de bron, die we zelf zijn, dus kennen we die.

Alle spelregels kennen we, alleen het ego wil vals spelen: omarm die rakker, besef de eenheid van alles.

Alle ego's in deze zichtbare wereld willen een beetje vals spelen, door hun totale onrechtvaardige onafhankelijkheidsverklaring.

Breng hem thuis en bezie het spel Leven, dat uitsluitend bestaat uit Zien, waarin alles een rol speelt, een in het oog springende drang is de overlevingsdrang van het individu.

Er komt een tijd, een moment, dat absolute overgave van dit individu afgedwongen wordt, door ziekte of dood, waarom nu al niet aanvaarden dat er geen afgescheidenheid bestaat.

Die financiële situatie of andere z.g.n. problemen zijn niet het echte probleem, maar het idee dat jij daar als individu wat aan zou kunnen doen of verantwoordelijk bent.

Doe alles wat je denkt wat je moet doen en laat het vervolgens los en leef lekker verder wat het je ook brengt of afneemt, brengen of afnemen is slechts belangrijk voor individuen, maar dat zijn we niet.

Alle problemen bestaan alleen maar in het denken, dus het denken is het probleem, dat onmiddellijk oplost bij inzicht.

Hartelijke groeten,

Hilco

november 2009

 

Doen??? (update van een update met verdere correcties en aanvullingen)

© foto & keramiek Rob Ek

Het zoeken is doen en bestaat allemaal in de wereld der vormen. In dualiteit. Alles wordt automatisch gezien door datgene wat zelf nooit gezien kan worden. Jijzelf!

Alle pogingen om ergens te komen - zonder in de valkuil te stappen van het 'doen' (wat onmiddellijk gezien wordt) - zijn op zich nutteloos, want ook zij worden gezien en blijven dus in de sfeer van de wereld van tegenstellingen. En je bent al jezelf, als dat-wat-ziet! 

Dus ook de sluwe pogingen om onmiddellijk (zonder middelen) Een te zijn met dat-wat-ziet worden gezien. Het is weer een doen, een pogen, een slimme truc toepassen. Ik denk dat het Huang Po was die zei tegen zijn monniken dat zij zo probeerden een tweede hoofd op hun eigen hoofd te zetten teneinde zichzelf te kunnen zien.
Allemaal imaginatie.

Het is als een acteur in een op een filmdoek geprojecteerde film, die zich ineens realiseert dat hij zelf niet de acteur is en dan probeert de lichtbaan op te klimmen die naar de projector van de film leidt. Want daar ergens moet hij werkelijk in zitten.

Hij zal er nooit arriveren, want wat zoekt is al wat gezocht wordt. Hij komt nooit los van het doek (bewustzijn). En dat doek wordt dan het Absolute genoemd, of het Zelf, of Boeddhanatuur.....allemaal overbodige klanken die het stille tegenwoordig-zijn willen duiden.

Elke zo - te mislukken poging - tot zoeken heeft concepten nodig om de aandacht te richten op een verondersteld doel, dat een verondersteld resultaat zal bewerkstelligen, dat realisatie of verlichting heet. Daarvoor zijn er veronderstelde methoden, waarvan de door jou nog niet kritisch bekeken 'je' veronderstelt 'jou' verder te kunnen of zullen helpen.

En wat je zoekt is altijd datgene waar alles in geschiedt en wat nooit als een iets gevonden kan worden..

Alle beweging vraagt om concepten. Elk geloof in een Weg en een Realisatie vraagt om concepten die relatief zijn. Het zijn maar labels in een veelheid van talen en definities vastgeplakt aan veronderstelde als belangrijk beschouwde segmenten van een onbegrepen 'ik' in een onbegrepen wereld.

Geen enkel concept wordt universeel gedragen als verwijzend naar de Waarheid. 

Er is maar één gegeven, één vermoeden, dat zich buiten de sfeer van dualiteit bevindt, het enige wat nooit gekend kan worden, wat geen plaats kent en wat geen tijd kent, zodat geen concept zich er toegang toe kan verschaffen, laat staan er in of er uit kan bestaan.

En dat 'bestaan' is het keuzeloze en dus ongefocuste zien (via alle zintuigen), dat helemaal aan het eind tevens het doel blijkt te zijn van de zoektocht, welke vanaf het begin dus al een misverstand blijkt te zijn..

En daar verschijnt dan in ons geheugen de parabel van de Verloren Zoon. Die zocht buitenshuis naar dat wat er al thuis, als zijn eigen zelf, is.  "Toen Abraham was, Ben Ik..."  Al die tijdloze tijd al. Maar nooit als ding, nooit als iets dat door het 'ik' gehanteerd kan worden. Het is het bewuste altijd hier en nu, 'ik' als persoon verschijnt er in, maar de 'Ik' die dat weet is Datgene wat (het allemaal) ziet. 

Wanneer alle concepten geschrapt worden is er alleen onbenoembaar en onkenbaar maar on-ontkenbaar wat-is, wat het zonder alle concepten van deze laatste zin (en van welke zin dan ook) kan doen.

Dat is wat je bent. 

Er valt domweg niets te doen dan dit in te zien.

Rob

p.s.

1) Een trouwe lezer wees n.a.v. dit bovenstaande stukje op deze video van Mooji, waar hij erkent dat de  'teachings' niet werken. Ook hij adviseert alle concepten te laten vallen.

Inderdaad. Zonder concepten is er geen probleem voor niemand. Er hoeft niets opgelost te worden, want al die woorden die het probleem zouden moeten beschrijven, vervolgens de oplossing moeten formuleren en de verhoopte weg naar de oplossing, die heb je dan niet ter beschikking. Dus wie zou er zijn om wat dan ook te doen of te veranderen?

2) De Chinese Zenleraar uit oude tijden Linji Xuan (d. 866 n.c.) zei in dit verband dat het enige wat je kan doen is je (het zien) om te keren en zien waar 'het Licht dat ziet' aanwezig is. Ofwel bewust zijn van bewustzijn. En zoek je waar die plek is, zul je geen plek vinden. Maar ja, dat omkeren is ook weer een actie in tijd, van een idee dat dit kan. En wie zou het moeten doen?

@4*^1>'+%

Wanneer de woorden wegvallen, wanneer er geen concept meer overeind blijft staan, wanneer alles ontkend wordt, is er geen doel meer, dus geen zoeker meer, geen verlichting, geen weg er naar toe en geen weg terug. 

Er zijn geen tekorten en er zijn geen beloningen. Alle leraren zijn opgelost. Zij hadden je niets te vertellen. Niets is verworven, niets is kwijtgeraakt.

Alle beproefde methoden kunnen met het vuil mee, want er is geen weg, er is geen oefenen. Voor wie of wat? 

Dat wat je zocht was er op het moment dat je besloot te zoeken. Het keek toe. Maar voor het zoeken moest 'het doel' mee gaan zoeken. Je zocht bewustzijn met bewustzijn. En jij (als persoon) zou er met de buit vandoor willen gaan.

Het gezochte was er nooit-niet op jouw pad, dat leidde naar het Grote Doel…. wat je niet eens kon uitleggen. Je was er immers nooit geweest en wist niet waar je het zoeken moest en hoe je het zoeken moest. Dat moesten anderen jou vertellen.

Niemand kon het je echt aanwijzen. Zij kwamen allemaal met verschillende ideeën, velen met een hoop op een hele reeks van beloningen, met dingen dus. Toevoegingen aan dat vele waaruit je al bestond. 

Maar dat alles werd 'automatisch' stil gezien. Daarom had je er ook weet van. Maar naar dát stille - niet ingrijpende - weten keek je nooit.

Ook de momenten van wanhoop werden stil gezien. Alles werd gezien, maar er werd nooit commentaar gegeven vanuit het licht (het kennen) waar in je steeds zichtbaar en ervaarbaar was. En er was geen 'was' of 'zal' want je kan alleen maar op dit Ene moment (er) zijn. Ook wanneer je er geen idee van hebt wat dat betekent.

Ook al deze bovenstaande zinnen moet je schrappen. Alle woorden moet je schrappen en dan maar zien en ervaren wat overblijft.

Je kan je nergens aan vasthouden anders dan het besef van het-er-woordenloos zijn, dat onkenbaar maar toch onontkenbaar is. 

Zonder al die ideeën, al die boeken, al die sutra's, al die meditaties, al die leraren, zelfs niet wetend wie je bent, weet je zeker dat je bent. Bij het ontkennen en negeren van alle gedachten is er niets om je zorgen te maken. Hoe zou je dat ook kunnen? Er is geen 'je' meer.... Geen verhaal meer, geen doel meer, geen vervulling meer.

Je weet dat je bent, maar weet niet wat je bent. En in die stilte verdwijn je niet. Je bent het. Maar dat heeft niets meer met je naam, jouw lichaam, jouw persoon te maken.

De Wereld een droom? (enigszins bijgewerkt uit de oude doos)

Laatst vroeg iemand mij of wereld een droom was. Het voelde zo echt aan nadat de veel mediterende vragensteller door een van achter aankomende scooter van zijn fiets was gereden. Hij kon door zijn gekneusde ribben niet eens niesen of lachen zonder hevige pijnscheuten. Dit was echt!

Ik construeerde het volgende schema voor hem:

Illustratie R. Ek

Wij - als het zien van deze pagina - zijn dus dat witte vlak (ook buiten de stippellijn) wat uiteraard in 3D gezien moet worden. De aard van dat vlak, ofwel Bewuste Ruimte is onbeschrijfelijk. Daar kan niets over gezegd worden, want dan verval je weer in menselijk termen. In woorden. En wat je zelf bent kan je (als object) ook niet kennen. Dus het benoemen van dat Onkenbare is al een brug te ver. Elk concept maakt er weer een ding van.

Ruimte is zonder begin of einde en zonder tijd. Blijft het dichtbij in het Hier & Nu of strekt het zich eindeloos uit. Maar waar zou het naar toe moeten gaan? Uit wat zou het moeten oprijzen? Kan ruimte verouderen? Kan er een begin of einde zijn? Kan je het meenemen? Kan ruimte krommen? Het is (als) Niets, als Leegte. Maar het is ook niet 'niet - iets', want het biedt ruimte aan het verschijnen van vormen. In ons en om ons heen. Verder op de blog wordt uitgelegd dat ruimte leeg is, geen kenmerken heeft. Er kan niet over groot of klein worden gesproken.  Ruimte is vormloos, en toch hebben wij er dankzij concepten weet van. En geldt dat allemaal ook niet voor bewustzijn?

Weer een woord. Maar wij weten niet waar dat woord voor staat, anders dan wij weten dat wij weten ofwel bewust zijn.

Theoretisch kan je spreken van een vormloos bewustzijn, wanneer er geen vormen zijn waar te nemen. Denk hierbij aan de droomloze slaap. En wanneer er vormen te zien zijn is er dus sprake van een 'vorm-bewustzijn.' Weer louter concepten.

Door het ontstaan van de allereerste ‘ik’-gedachte (ik ben) bestaat er onmiddellijk afscheiding. Dualiteit. Waar een ‘ik’ is bestaat er direct een ander (of wat anders). En die ander (inclusief de hele wereld) is buiten mij…zo lijkt het althans.

Dit vormt het begin van het lijden, want het ‘ik’ voelt zich afgezonderd van zijn oorzaak, notabene wat het ‘ik’ direct buiten zichzelf projecteert. Er is nu een permanent ervaren tekort.

Door het ontstaan van het idee van het afgezonderde 'ik' (een idee dus: want wàt zou buiten ruimte kunnen bestaan) is er een wereld van overdag en een wereld van dromen. Maar dat zijn werelden van geboren worden en sterven. Wat 'nu' (ogenschijnlijk) is verdwijnt onmiddellijk weer. Permanent geluk is daar in onmogelijk.

De werkelijkheid leren kennen zoals die is, Een-wording, kan dus alleen gerealiseerd worden door het doorzien van de eerste scheiding: de ‘ik’ gedachte. Wanneer dat eerste ‘ik’- moment wordt doorzien als slechts een gedachte, louter een object in het zien, dan is er de realisatie dat jijzelf in wezen dat Zien zelf moet zijn.

Alles, dus ALLES, wordt in Mij gezien (niet als Rob...er is slechts MIJ...IK…Het Ik van het kleine 'ik'….en dat allemaal zonder de woorden die hier noodzakelijkerwijs gebruikt worden). Er is dus niets buiten mij. Alles manifesteert zich in mij. Ik ben onkenbaar vormloos bewustzijn, derhalve zijn alle in mij gemanifesteerde vormen noodzakelijkerwijs niet materieel.

De persoon Rob en de vragensteller zijn allemaal objecten in/van het zien. Het zijn ver-schijn-selen, en die zijn niet wat zij schijnen..... zij schijnen harde concrete objecten, maar het zijn louter vormen, beelden in bewustzijn.

Die eigenschap is ons altijd voorgehouden als enkel behorend bij de wereld der dromen, maar het geldt dus ook voor de wereld die gezien wordt wanneer wij zogenaamd wakker zijn.

Dus de wereld der dromen en de wereld van vormen zullen qua substantie in niets van elkaar verschillen. Het is allemaal bewust - zijn

Een proefje: Doe je jouw ogen dicht en ervaar dan jouw de grenzeloosheid van de ruimte die je gewaar bent en doe je dan ineens de ogen open....... dan is de ruimte die je a.h.w. buiten ziet diezelfde ruimte.....er is geen verschil tussen innerlijk en uiterlijk. Er is helemaal geen grens. Het Universum zit in jou, buiten jou, maar jij, het zien, staat daar buiten. Maar er bestaat geen buiten. Taal kan alles bedenken en suggereren, maar daarmee wordt het nog geen werkelijkheid.

Die vragensteller en het stellen van de vraag en het hier beantwoorden op deze Blog door een mij zijn allemaal gebeurtenissen in de Droom.

Waar is de Dromer van deze droom?

Die is er niet. Het is allemaal DROOM.

Alles is ondeelbaar wat het HierNu is.