Toen ik het antwoord op de opmerking van Richard bij het stuk over de 'Boeddha onderwees 4' min of meer in conceptvorm af had, wilde ik het opslaan in MsWord, ik raakte per ongeluk de muis aan en ik was alles kwijt. Een vol wit scherm was een blauw scherm zonder tekst. Alles weg! Belachelijk dat dit kan, maar goed…
Er was en bleef alleen leegte. Alle mij bekende zoekacties van wbk files leverden niets op.

NIETS

Dit was dus een aanwijzing! Er bleef niets over van dat lange en goed doorwrochte antwoord. Niets was dus het eerste sleutelwoord voor mijn nieuwe stukje.
Alle trucs om ook het asd bestand te openen resulteerden slechts in één bewaarde zin van het klembord: "Alle kennis is zinloos"

Dat was dus de tweede aanwijzing.

Het zit niet in de taal. Dat is de zwakte van alle boeken en uitleg.
Richard - zo schreef hij - hoopt ooit de Eenheid te verwerven.
De eerste aanwijzing van het verdwijnen van mijn tekst geeft aan dat er niets te vinden valt.

Je kan alleen maar datgene vinden dat van jou verschilt.

En wat je kan waarnemen zijn alleen maar vormen, van welke aard en hoedanigheid dan ook, maar altijd tijdelijk.

Maar wie of wat ben jij dan?

Wat je bent kan nooit worden waargenomen. Je bent niet-iets, Niets dus. Dat is prettig eenvoudig bij de diploma uitreiking van de Guru. Je krijgt niets want je kan niets ontvangen.
Over dit alles gaan heel wat stukjes van mij over. Nonduale spiritualiteit gaat over het inzicht dat alles verschijnt in iets dat niets is, geen twee, geen binnen en buiten, geen ik en een ander.

Je bent n.l. het waarnemen, ofwel bewustzijn, ofwel zien en dat 'er-zijn' is niet iets, heeft geen vorm, kent geen tijd, kent geen grenzen. Het heeft niets met de persoon te maken, niets met zijn lichaam en niets met de wereld en het heelal, waar alles in lijkt te verkeren.

Alles wat gezien wordt kan jij nooit zijn.

Geen concept of theorie kan het beschrijven of duiden, er valt geen plaats te vinden waar het zich ophoudt en er is geen tijd beschikbaar om het te kunnen bereiken.

En daarmee kom ik op de tweede aanwijzing: "Alle kennis is zinloos"
Alle kennis is conceptueel, vorm, zinloos want zonder Zijn. Geen verschijnsel kan zonder (bewust)Zijn bestaan.
Dus richten wij ons niet op dikke boeken, maar op wie - kennend - zijn.
En wat je bent dat is het eerste onmiddellijke weten dat-je-bent, zonder te weten wat je bent en zonder de behoefte aan bewijsmiddelen. Je weet het gewoonweg.

Elke ochtend bij het wakker worden weet je dat je wakker bent, zonder dat je op dat eerste moment een invulling hoeft te weten van wat je allemaal aan eigenschappen en aan dagtaken hebt. Het volgende moment start het denken en alles wordt verder ingevuld.
Maar met de start van het denken en het handelen is dat wat je was op dat eerste moment niet weg. Het is de bewuste achtergrond van al jouw avonturen die dag.

De realisatie van wie je dus werkelijk bent begint met dat eerste moment van afwezigheid van eigenschappen.
- Je kan dat vinden tussen de woorden van jouw gedachten.
- Je kan dat vinden wanneer je alle concepten laat vallen.
- En je kan het vinden wanneer je alleen maar kijkt, niet doelgericht, maar gewoon het kijken laat kijken, het zien laten zien. Dan is er plots de realisatie (de herkenning) van dat ongrijpbare & onzichtbare wat ziet. Het enige wat zich onttrekt aan alle vormen van waarneming omdat het zelf het waarnemen (awareness) is.

En jij bent Dat.

Hier

Het weten dat je in essentie 'niets' bent ofwel 'niet-iets', ofwel geen objectief verschijnsel, behoeft niet tot paniek te leiden.

De eerste troost is dat wanneer je gezien hebt dat alle objectieve verschijnselen opkomen en onontkoombaar weer verdwijnen (ofwel geboren worden en sterven c.q. geschapen en vernietigd worden) dat je als 'niet-iets' daarvan niets te duchten hebt.

O.k. het lichaam zal verdwijnen en de persoon met zijn aard en geschiedenis dus ook, maar waarin alle verschijnselen in verschijnen zal tijdloos (tegenwoordig) zijn.

Taal is in deze een lastig medium. Op elk voor is weer een tegen.

Ten tweede hoef je niets te doen om dit inzicht te verwerven. En ook het bewust niet doen is ook weer doen. Het tijdloze kan niet gevangen worden door doelgerichte activiteiten die tijd en ruimte vereisen om in te kunnen functioneren.

 

Het enige betrouwbare antwoord komt uit de persoonlijk beleving, wanneer plots wordt ingezien of geweten dat je het tijdloze bent. Op YouTube staan heel wat video's met o.a. Mooji en Papaji waar be-zoekers plots hun tijdloze en vormloze zelf ervaren. De een zal in stilte zitten stralen en de ander zal in onstuitbaar geschater uitbarsten. 

In taal is dit moment onoverdraagbaar. Veel leraren hebben dit lang via allerlei methoden en uitputtende uitleg geprobeerd, maar zien uiteindelijk in dat zo'n moment van bevrijding nooit via inspanning bereikt of versneld kan worden.

 

Doelloos bij-een zijn in stilte, de ware betekenis van satsang, is de enige weg om die onpersoonlijke en vormloze stilte te realiseren. 

 

Zodra je ook daar weer met intenties zit kan je het vergeten. Zodra je gaat uitleggen wat en hoe Het IS, is het weer onbereikbaar weg. 

 

Komen en gaan zijn niet aan de orde. 

Het is hier.

Nu.

Wie zoekt?

De Ouroboros De slang die in zijn staart bijt. Keramiek en foto van Rob Ek

 
Ja, dat waren weer een hoop woorden zo rond Wei Wu Wei. En ook daar zijn weer heel wat boeken van met nog veel meer woorden.

Alle uitleg is er eigenlijk alleen maar op gericht de illusie van het denken te doorbreken dat er een 'iemand' is die dient te zoeken naar zichzelf. Het Zelf zoekt zich Zelf.

Wanneer je gaat kijken waar het zoekende 'ik' is zal je -behoudens veel gedachten- geen 'ik' vinden waarvan je kan zeggen: "Dat ben ik".

En wanneer je wèl een 'ik' denkt te vinden, wie of wat neemt dat waar?

Want zonder dat waarnemen valt er niets te weten.

En het waarnemen valt niet waar te nemen.

En zelfs dát wordt ook nog waargenomen.

Dan is er de realisatie dat je niets bent en niets kan doen. Stilte. Wat er altijd is en waar een zogenaamd 'je' niets aan en mee kan doen.

Wat je in wezen bent IS er en is onvindbaar en er is daarom ook niets wat je kan doen om het bereiken of het 'eigen' te maken.

De zoeker, het zoeken en het Gezochte lossen op in het besef dat je al bent wat je aan het zoeken was.

En dan gaat de telefoon of een app komt binnen.....'"Opa, kan je mij vanmiddag van school ophalen?"

Wedden dat ik dan keurig op tijd mijn auto instap!

Boeddha onderwees....SLOT

Sir Terence Gray

WeiWuWei

En dan nu het slotakkoord dat definitief een einde moet maken aan de gedachte over het wèl of niet bestaan van het verschijnsel mens. Wij bestaan, wij zijn er, maar niet als een tijdelijk, beperkt, verschijnsel. Wat wij dan wèl zijn kent eigenlijk geen uitleg in woorden. Maar de schrijver (WWW)  geeft aan dat hij de allerlaatste stap gezet heeft.

"Denkt er iemand aan Napoleon of Plato, Shakespeare of Mozart? Zo ja, dan is hij of zij gewoonlijk weer aan het ‘ver-materialiseren’, en heeft het allemaal niet begrepen.

Is men vergeten dat de Boeddha 95 jaar lang les heeft gegeven, maar geen woord heeft gezegd?


Tenzij dat wordt begrepen, is het moeilijk in te zien hoe de rest zou kunnen zijn: het is een soort universele sleutel voor de gesloten deur.


Anders gezegd, kunnen we zeggen dat vele veldslagen werden gewonnen door Napoleon, vele toneelstukken door Shakespeare werden geschreven, concerten gecomponeerd door Mozart, maar geen ‘Napoleon’ vocht ooit een veldslag, geen Shakespeare schreef ooit een zin, en geen enkele Mozart speelde ooit een noot muziek.


Gaan wij ooit ver genoeg terug teneinde de uiteindelijke ontkenning van de ontkenner van ontkennen te maken? Om de sprong van de 33 meter hoge paal te maken?


Bestaan wij of bestaan wij niet?


Er is nooit 'iemand' geweest die òf bestaan heeft of niet bestaan heeft.


Er is nooit ‘iemand’ geweest, die deze vraag zou kunnen beantwoorden.




p.s.: Wie kwam tot de uiteindelijke ontkenning (van de ontkenner van ontkenning) ? Ik deed dat. In het ontkennen van mijn ultieme objectiviteit ontkende ik mijn ‘zelf’. Zo doende schafte ik de notie van ‘mijzelf’ als een objectief gegeven af. Daarna bleef er niets meer over, omdat ik geen ‘ding’ ben. Objectief blijf ik vertegenwoordigd door alle mogelijke vormaspecten."

Tot zover Wei Wu Wei, die dus nooit objectief bestaan heeft.....zoals niemand dat heeft.

Ons ware bestaan (als kenner van de wereld, inclusief onze hoofdpersoon in ons drama) onttrekt zich aan elke vorm van objectiviteit. Rechtstreeks inzicht, òf spontaan verkregen òf gerealiseerd via atma vichara, ofwel zelfonderzoek, confronteert ons met de zekerheid dat wij als het zien, als het getuige zijn, geen kenbaar bestaan hebben. Wij zijn niet 'iets' dat zich laat opsporen. Maar dàt we 'zijn' is ook zonder maar één bewijs te moeten leveren onmiddellijk duidelijk. Ik ben er, ik besta als bewust kennen. Maar niet als de persoon waar ik zoveel in geïnvesteerd heb. Als er al iemand of iets is die daarin investeert. Dus ook niet.

En dan kom ik maar weer met de beroemde slotzin: Wat wij kennen, kunnen wij niet zijn en wat wij zijn, kunnen wij niet kennen (omdat er niets van 'mij' te kennen valt).

En nog steeds suggereert taal dat er een ik is en een begrijpen, wat in werkelijkheid dus niet kan bestaan.

Oorspronkelijk uit 24 mei 2010

Rob

De Boeddha onderwees....Deel 4

Het één na laatste deel van het brein- en ego krakende betoog van Wei Wu Wei over wie wij zijn, en vooral wat wij dus nooit kunnen zijn.

Dat we te onderscheiden entiteiten zijn is vanzelfsprekend en onbetwistbaar. Dat we - oppervlakkig gezien - allemaal lijken op te treden als zelfstandige wezens is eveneens duidelijk.


Dit alles is toe te schrijven aan het feit dat ons dualistisch universum een vormen-creatie is van een verdeelde geest, objectief waargenomen door pseudo-subjecten, welke worden geobjectiveerd als ‘zelven’, en ons leven in dat Universum, met inbegrip van ons denken en zijn uitdrukking ervan, is gebaseerd op relativiteit, die bestaat op grond van de vergelijking van tegengestelde begrippen.


Bovendien, begrijpen 'wat-we-niet-zijn’ geeft ons de aanwijzing van wat we wèl zijn, omdat de verdeelde geest zijn eigen Eenheid niet kan kennen. De heelheid van de geest kan bovendien slechts redeneren via verdeelde (en verdelende) begrippen. Ofwel het kan geen gebruik maken van woorden - die afhankelijk zijn van tegenstellingen - die het niet kent.


Al levende, hebben wij onze duale beperkingen maar te accepteren, hetgeen inhoudt dat ondanks het feit dat wanneer wij de waarheid over wat wij werkelijk zijn begrijpen, het niet binnen onze macht ligt direct –zonder omwegen - te denken of te spreken als de Ongedeelde Geest. En trouwens, geen enkele denkbare uitleg zou het kunnen bevatten.


Sprekend als werkelijk bestaande entiteiten, met het doel te laten zien dat wij niet als zodanig bestaan, is -onlogisch als het lijkt- een beperking die inherent is aan de dualiteit van ons vormen-bestaan.


Als een object, geen twijfel, ben ik slechts een denkbeeldige pop, waar waarnemers - elk naar eigen keuze - kleding aan hangen. Of, wanneer dit je beter aanspreekt, ik ben een spiegel waarin een ieder zijn eigen pseudo-zelf projecteert, zonder dat men zich daarvan bewust is.


Als een schijnbare entiteit in tijd-ruimte is alles wat ik kan voordoen te zijn een klaarblijkelijk bestaand reactie mechanisme, dat zich uitdrukt in een streefpatroon, dat de veronderstelde werking is van ‘iets’ wat genoemd wordt als ‘een ego’.


Maar vraagt u mij in de werkelijkheidswaarde van dit alles te geloven? Kan dat werkelijk zijn wat ik ben, wat elk van ons is, wat wij zijn?


Ik tracht u hier er op te wijzen dat dit dus niet kan.


Dat wat we zijn, wat we allemaal als 'ik' zijn, is Dat wat alle wijzen van alle eeuwen hebben gezien, begrepen en hebben geprobeerd aan ons uit te leggen wat we zijn, altijd geweest zijn, en altijd zullen zijn.


Sinds de ‘ruimte’ en ‘tijd’ waarop al deze ‘fenomenale’ (in de zin van verschijnselen -r.e.) begrippen gebaseerd zijn, zelf slechts het begripsmatige kader zijn van hun eigen begripsmatige bestaan, kunnen wij dan niet klip en klaar concluderen dat zo’n vraag niet eens gesteld kan worden?

Commentaar: Wij lopen dus als zoekers per definitie tegen een onneembare muur aan, wanneer wij ons ware wezen willen begrijpen. En blijkt er toch een opening in die muur te zijn (de ontdekking dat er helemaal geen muur bestaat..en ook geen wij... geen enkel ander duidend concept, louter zijn, zien), dan hebben wij geen woorden om ons gevonden zelf te beschrijven en anderen exact uit te leggen waar die opening zit.

Intussen heeft het betoog van Wei Wu Wei diepingrijpende consequenties voor zaken die wij in ons leven als normaal beschouw(d)en en die ons sprakeloos kunnen achterlaten.

Daarvoor volgt er over een poosje nog een laatste deel in deze cyclus.

Rob

(oorspronkelijk uit 24-05-2010)