Vroeg zelfonderzoek

"Rob",  waar ben je?

"Hier! Mam"

"Ja, waar is hier?" riep mijn moeder dan, vruchteloos zoekend.

"Ja, hiero! "

Ineens zag ik haar. En zij mij!

"Verd.rie. had je niet gelijk kunnen zeggen dat je hier was?"

"Ja, maar dat riep ik toch, dat ik hier was?"

Als jongetje van 6 of 7 (of later)  wist ik dus al dat ik altijd hier was.

Nooit daar!

Ja, ik was daarnet daar, waar mijn moeder mij tevergeefs zocht, maar toen was daar voor mij hier.

En nu is hier geen daar.

Dat had dus met tijd te maken. Van hier naar daar en weer terug.

Ja, je zult als moeder maar zo'n kind hebben…..

Ik kan alleen maar hier zijn, waar ik nu ben.

Ik zat toen vaak na te denken over dat altijd hier zijn.  Er was iets geks.

Wanneer ik hier naar school liep bewogen alle gebouwen om mij heen. 

          Ik liep naar voren, ofwel de gebouwen bewogen naar achteren......

Maar ja, voor de andere mensen moest dat ook gelden.

En wanneer je elkaar tegenkomt, botsen dan die gebouwen tegen elkaar?

Nee, dus, maar ergens klopte iets heel belangrijks niet!!

Mijn wereld beweegt met mij mee, maar de wereld van de anderen met hen!            

Dus bestond er wel één gezamenlijke wereld? Zie ik alleen mijn wereld?

Het duizelde mij inmiddels en ik liet dit probleem maar even schieten en dook weer het "hier" in.

V: Maar waar is hier exact dan hier?

A: Ja, eenvoudig: hier.

V: Kan je dat aanwijzen?

A: Ja, daar waar ik nu ben.

V: Ja, dat zei je daarnet ook al, toen je daar was.

Ik ging dus daar -waar ik net was- kijken:  "Ja, maar ik ben toch echt hier!" 

Hier had dus te maken waar ik mij op dat moment lichamelijk bevond, zeg maar van waaruit alle waarnemingen plaats vinden.

Maar hier is dan globaal te zien als aanwezigheid (veel later geduid als het Nu, of Tegenwoordigheid, Presence, het Zelf ....etc etc)

Maar daar -aan die lichamelijke aanwezigheid- zitten heel wat uitstulpingen aan, die ik vanuit hier kan zien of voelen.

Waar ben ik dan hier?

Is dat een 'punt' of blijft dat een globale -niet aan te wijzen- plek?

Ik ging het vrienden vragen: "Waar ben ju nu? Waar is de directiekamer?" 

Sommigen zeiden -wijzend op hun borst - "Hier!"

Anderen tikten op hun hoofd, hier ergens achter hun ogen en tussen de oren.

Een enkeling tikte op zijn/haar voorhoofd.

Anderen wezen op hun buik. Dat was erg Zen wist ik later.

Dus dat eenvoudige "hier" zijn, bleek op onverwachte problemen te stuiten.

Er is dus geen 'vast' hier voor anderen.

Voor mij zelf ging ik uiteraard ook verder met zoeken naar die plek

Ergens achter mijn ogen?

Ja, daar voel ik wat..achter mijn ogen.

O.k………ff kijken, ofwel voelen (de ogen konden niet naar binnen kijken en gingen vreselijk zeer doen) dat leek meer op leegte, ruimte

En vanwaar zag ik dat?

O ja, een plek net achter mijn hoofd

Is dat het dan? Een plek in de ruimte?

De plek waar je echt bestaat?

Uhm…  ja

Maar van welke plek zie ik dat dan?

Daar kwam dat gevoel van die ruimte weer

En vanwaar werd die ruimte waargenomen?

Weer  een verder gelegen -grotere?- ruimte! 

Er was dus geen eenduidig punt van waarneming!

Maar toch was ik altijd Hier!

Waren er grenzen aan die ruimte?

Nee, wie zou die kunnen waarnemen wanneer je alleen hier bent?!

Zodra ik er naar toe loop blijft het voor mij hier.

Dus was er een plek van ik-ben-hier binnen of buiten die ruimte helemaal niet mogelijk?

Ja, dat moest wel zo zijn, ruimte wordt door ruimte waargenomen.

Mijn hier was globale ruimte en er was geen binnen of buiten.

Geen centrum waar ik 'ik' tegen kon zeggen.

Ik was domweg hier! 

Hier was geen vaste plek in de ruimte.

En die niet te vinden plek was dus niet te duiden.

Het was dus een kwestie van aanwezigheid, er zijn op dit moment, en dat ook weten!

Dus van waaruit gezien/gekend wordt is het hier en nu.

Er kon dus geen afstand bestaan tussen en hier en ik. 

 

En wie of wat heeft daar weet van???

 

Tijdens de vele schooljaren, zelfs op hbs of universiteit kwam dit onderwerp "Waar ben ik? Wat ben ik?" NOOIT ter sprake. Wel waar alle veldslagen waren geweest. Of wat alle onregelmatige lidwoorden waren....om maar te zwijgen over de Schwere Wörter..."

Onvoorstelbaar.

Maar goed, dat heb ik inmiddels wel gecompenseerd.

Rob (voor mij hier, voor jullie daar, tenzij je dit nu leest en beseft dat je hier bent)


 

De conclusie in een recente reactie dat het onmogelijk is iemand naar zijn wezenlijke natuur te brengen, geldt voor de persoon die aan een andere persoon zou kunnen overdragen wat hij wezenlijk is. Dit kan inderdaad nooit omdat de persoon die overbrengt net als degene aan wie het wordt overgebracht louter een verschijning is in bewustzijn.

Geen enkele objectieve persoon (de combi lichaam, denken en voelen) kan in het ongekende treden.

De persoon verschijnt in datgene (het gekende) wat hij wil/moet realiseren (zich eigen maken).

Omgekeerd kan niet.

Afgezien de vraag of alles wat wij zien een illusie is (ofwel enkel Nu bestaat in onpersoonlijk bewustzijn als een reflectie van Zich Zelf) is het de vraag wie wat kan doen aan wat als activiteit van een iemand gezien wordt. Taal maakt het allemaal steeds ingewikkelder om iets dat simpel is ook simpel te verwoorden.... ofwel de Muppets doen zichzelf niet. En de poppenspeler is onkenbaar.

Je kan wel iemand naar de staat van het onpersoonlijke 'ik ben' brengen, een 'staat' omdat het -ondanks zijn subtiliteit- herkend kan worden. Er zijn immers eigenschappen aan te herkennen, die aangeven dat deze toestand toch anders is dan een met het denken bewolkt dagbewustzijn.

Het belang van deze herkenning is (afgezien van dat het een prettig gevoel zonder de aanwezigheid van problemen is) dat in dit 'verkeren' het besef kan ontstaan dat ook dit nog gezien wordt. 

Méér is niet mogelijk, omdat noch de begeleider noch de ontdekker van dit ultieme - maar verborgen - 'Zien' nooit dit Zien kan zien of het mogelijk maken dat je het ziet of ervaart.

Wat gezocht wordt kan nooit gevonden worden omdat het niet in tijd en ruimte aanwezig is. Er valt niets objectiefs te vinden dat je zou kunnen duiden als het Absolute, maar geen enkele aanduiding kan ook maar enige werkelijkheid ontlokken aan iets wat er niet is, maar toch ook weer niet-niet is en zelfs daar de ontkenning van. Door niemand, maar ook niet door niet-niemand. 

Ofwel er zijn daar geen concepten. Geen betekenisvolle of betekenisloze klanken. Geen onderscheidingen. Geen tegenstellingen. Geen ik en een ander, geen ik of 'iets' anders.

Het zal je gaan dagen dat dit verborgen getuige zijn niets anders kan zijn dan dit onbereikbare -want afstandsloze- Ik-zelf. Want wie of wat anders zou nog het Onkenbare kunnen realiseren?

Alles wat ik van mijzelf kan zien ben ik niet, en wat ik ben kan ik nooit kennen. Maar ik weet dat ik ben! Zonder ook maar enig bewijs (een serie van concepten) daarvoor nodig te hebben. Er is weten.

Wat je zoekt valt samen met jezelf.

De zoeker, het zoeken blijkt het gezochte te zijn.

En daarmee verdwijnt de zoeker (als het lege object) en valt het zoeken weg.

Dit valt alleen maar in te zien.

Dit is echt het einde van de reis naar binnen, wat nooit een binnen of buiten zal opleveren, wat nooit aan een iemand (die immers slechts een tijdelijk willoos object blijkt te zijn) het predicaat Verlicht kan schenken..

Daarom zijn al die bewegingen die je beloven na verlichting een betere manager of therapeut te zijn, onzin.  

Rob

©illustratie R. Ek

Voorbij begrippen (met nieuwe vraag en nieuw antwoord)

Wat is a-dwaita?
Niet-twee

Wat is Een?

Wie ben je?
Wie ben ik?
Wat is verlichting?
Wat is het definitieve antwoord?

Laat alle begrippen vallen
Realisatie vindt buiten elke begripsvorming
Geen enkel begrip, geen enkel concept kan worden aanvaard
Alles, maar dan ook alles wordt geschrapt.

Wat blijft over in die paar seconden dat het je lukt??? 

Geen ik
Geen ander
Geen wil
Geen wil niet

Geen ruimte
Geen tijd
Geen hier,
Geen daar
Geen geen
Geen ja
Geen nee
Geen wil
Geen geen wil
Geen geen
Geen alles
Geen niets
Geen niet iets
Geen ontkenning
Geen aanvaarding

Zet een video van Mooji aan en doe het geluid uit
En doe dan het beeld uit.
Zet een mp3-tje van Tolle aan en zet het geluid uit

Wat blijft er over?

En verwerp ook deze vraag.
Verwerp elk nog ronddwalend concept
Verwerp elke vraag
Geen enkele betekenisvolle klank kan een vraag zijn
Verwerp elk nieuw antwoord
Geen enkele betekenisvolle klank kan het antwoord zijn.

Alles wordt stil. 

Wat kan er anders zijn dan wat er onmiddellijk is
Zonder ook de woorden die deze vraag samenstelt?

Zonder ook maar enig idee van wie dit vraagt?
Zonder ook maar één idee van het antwoord.

Wat kan dan anders zijn dan de onmiddellijke en onontkenbare beleving van wat er is?

Wie/wat kan zich nu nog afscheiden van een ander?  




Nawoord

M.n. Mooji roept steeds de vraag op of je tevreden kan zijn bij het herkennen van de stilte, het gewaar zijn van die oneindige ruimte die je aan het eind van jouw zoektocht zult vinden. Immers er is nog steeds een herkennen van een 'toestand' die je zou moeten zijn. Iemand zei tegen hem dat hij thuis was gekomen. "Dan woont er nog steeds iemand in dat huis" antwoordde Mooji gevat. En zo is het. Nog steeds zoekt men dan een laatste 'iets' dat een bewijs is voor het vinden van dat-wat-zoekt.

Maar dan is er nog steeds sprake van een subject en een object. Nog steeds iets wat ziet en iets wat gezien wordt.

Jouw wezen is de afwezigheid van wat dan ook. Zoals een bezoekster van Mooji zei: "Geen treden, geen platform, geen chauffeur.." Zolang je kijkt naar een iets, blijf je in dualiteit. Tolle zegt dat dit komt door hoe taal in elkaar steekt. Dan is er steeds een onderwerp en een lijdend voorwerp.

De enige hulp is dus het radicaal laten vallen van alle concepten. Geen zoeken, geen binnen, geen buiten, geen ik-die-ziet en dat-wat-gezien-wordt,. Dan pas vallen tijd en ruimte weg (als begrippen en als veronderstelde werkelijkheid). Dan is er geen zoeker meer.

Alleen maar ontraceerbaar, conceptloos Dit.   

Toen ik het antwoord op de opmerking van Richard bij het stuk over de 'Boeddha onderwees 4' min of meer in conceptvorm af had, wilde ik het opslaan in MsWord, ik raakte per ongeluk de muis aan en ik was alles kwijt. Een vol wit scherm was een blauw scherm zonder tekst. Alles weg! Belachelijk dat dit kan, maar goed…
Er was en bleef alleen leegte. Alle mij bekende zoekacties van wbk files leverden niets op.

NIETS

Dit was dus een aanwijzing! Er bleef niets over van dat lange en goed doorwrochte antwoord. Niets was dus het eerste sleutelwoord voor mijn nieuwe stukje.
Alle trucs om ook het asd bestand te openen resulteerden slechts in één bewaarde zin van het klembord: "Alle kennis is zinloos"

Dat was dus de tweede aanwijzing.

Het zit niet in de taal. Dat is de zwakte van alle boeken en uitleg.
Richard - zo schreef hij - hoopt ooit de Eenheid te verwerven.
De eerste aanwijzing van het verdwijnen van mijn tekst geeft aan dat er niets te vinden valt.

Je kan alleen maar datgene vinden dat van jou verschilt.

En wat je kan waarnemen zijn alleen maar vormen, van welke aard en hoedanigheid dan ook, maar altijd tijdelijk.

Maar wie of wat ben jij dan?

Wat je bent kan nooit worden waargenomen. Je bent niet-iets, Niets dus. Dat is prettig eenvoudig bij de diploma uitreiking van de Guru. Je krijgt niets want je kan niets ontvangen.
Over dit alles gaan heel wat stukjes van mij over. Nonduale spiritualiteit gaat over het inzicht dat alles verschijnt in iets dat niets is, geen twee, geen binnen en buiten, geen ik en een ander.

Je bent n.l. het waarnemen, ofwel bewustzijn, ofwel zien en dat 'er-zijn' is niet iets, heeft geen vorm, kent geen tijd, kent geen grenzen. Het heeft niets met de persoon te maken, niets met zijn lichaam en niets met de wereld en het heelal, waar alles in lijkt te verkeren.

Alles wat gezien wordt kan jij nooit zijn.

Geen concept of theorie kan het beschrijven of duiden, er valt geen plaats te vinden waar het zich ophoudt en er is geen tijd beschikbaar om het te kunnen bereiken.

En daarmee kom ik op de tweede aanwijzing: "Alle kennis is zinloos"
Alle kennis is conceptueel, vorm, zinloos want zonder Zijn. Geen verschijnsel kan zonder (bewust)Zijn bestaan.
Dus richten wij ons niet op dikke boeken, maar op wie - kennend - zijn.
En wat je bent dat is het eerste onmiddellijke weten dat-je-bent, zonder te weten wat je bent en zonder de behoefte aan bewijsmiddelen. Je weet het gewoonweg.

Elke ochtend bij het wakker worden weet je dat je wakker bent, zonder dat je op dat eerste moment een invulling hoeft te weten van wat je allemaal aan eigenschappen en aan dagtaken hebt. Het volgende moment start het denken en alles wordt verder ingevuld.
Maar met de start van het denken en het handelen is dat wat je was op dat eerste moment niet weg. Het is de bewuste achtergrond van al jouw avonturen die dag.

De realisatie van wie je dus werkelijk bent begint met dat eerste moment van afwezigheid van eigenschappen.
- Je kan dat vinden tussen de woorden van jouw gedachten.
- Je kan dat vinden wanneer je alle concepten laat vallen.
- En je kan het vinden wanneer je alleen maar kijkt, niet doelgericht, maar gewoon het kijken laat kijken, het zien laten zien. Dan is er plots de realisatie (de herkenning) van dat ongrijpbare & onzichtbare wat ziet. Het enige wat zich onttrekt aan alle vormen van waarneming omdat het zelf het waarnemen (awareness) is.

En jij bent Dat.

Hier

Het weten dat je in essentie 'niets' bent ofwel 'niet-iets', ofwel geen objectief verschijnsel, behoeft niet tot paniek te leiden.

De eerste troost is dat wanneer je gezien hebt dat alle objectieve verschijnselen opkomen en onontkoombaar weer verdwijnen (ofwel geboren worden en sterven c.q. geschapen en vernietigd worden) dat je als 'niet-iets' daarvan niets te duchten hebt.

O.k. het lichaam zal verdwijnen en de persoon met zijn aard en geschiedenis dus ook, maar waarin alle verschijnselen in verschijnen zal tijdloos (tegenwoordig) zijn.

Taal is in deze een lastig medium. Op elk voor is weer een tegen.

Ten tweede hoef je niets te doen om dit inzicht te verwerven. En ook het bewust niet doen is ook weer doen. Het tijdloze kan niet gevangen worden door doelgerichte activiteiten die tijd en ruimte vereisen om in te kunnen functioneren.

 

Het enige betrouwbare antwoord komt uit de persoonlijk beleving, wanneer plots wordt ingezien of geweten dat je het tijdloze bent. Op YouTube staan heel wat video's met o.a. Mooji en Papaji waar be-zoekers plots hun tijdloze en vormloze zelf ervaren. De een zal in stilte zitten stralen en de ander zal in onstuitbaar geschater uitbarsten. 

In taal is dit moment onoverdraagbaar. Veel leraren hebben dit lang via allerlei methoden en uitputtende uitleg geprobeerd, maar zien uiteindelijk in dat zo'n moment van bevrijding nooit via inspanning bereikt of versneld kan worden.

 

Doelloos bij-een zijn in stilte, de ware betekenis van satsang, is de enige weg om die onpersoonlijke en vormloze stilte te realiseren. 

 

Zodra je ook daar weer met intenties zit kan je het vergeten. Zodra je gaat uitleggen wat en hoe Het IS, is het weer onbereikbaar weg. 

 

Komen en gaan zijn niet aan de orde. 

Het is hier.

Nu.