Het onmogelijke mogelijk maken?

©Rob Ek - Mijn ruimte??

In wezen kan je alleen kennen wat in 'jouw' tegenwoordigheid (presence) zich allemaal afspeelt. Voor het gebruikte 'je' mag je ook 'ik' invullen.

Het is al bepaald wanneer, waar en als wat je geboren bent, welke ouders, sociale omstandigheden, onderwijs, banen vrienden & partners je hebt (gehad). Hoewel mijn zus veel van hetzelfde gedeeld heeft, heeft zij een totaal ander leven meegemaakt dan ik. Eén gemeenschappelijk ervaren wereld bestaat niet. Ieder leeft in zijn eigen wereld. En daar gebeurt heel veel in.

Je kan dit leven nooit die eigen persoonlijke bewustzijnsruimte uit om bij een ander te kijken of die wel echt bestaat en dezelfde dingen in dezelfde wereld meemaakt als jij. Je moet het maar aannemen.

Het enige wat je tot ernstige contemplatie moet stemmen is dat zowel alle wereldse verschijnselen als jouw eigen denken, voelen en lichaam ondeelbaar met en in die wereld verschijnen. En wat je ziet kan je nooit zelf zijn. En dat zien kan je nooit als ding, als fenomeen waarnemen.

Je bent het zien, oneindig, maar altijd hier.

Om het over mijzelf te hebben: als kind had ik al ervaringen met zaken die ver buiten mijn eigen kindvermogen lagen. Er was de herhaalde ervaring bij flinke ziekten met hoge koortsen dat ik dan in een staat van (wat ik later beschreven zag als) bliss terecht kwam. Helder, stil, tintelend, oneindig, vrij en dan zonder al die woorden. Ik deed toen al oefeningen om dat weer opnieuw te beleven. Maar met ziekte was het vrijwel altijd raak.  

Ik kon ook reisjes maken buiten mijn lichaam, wat soms een zeer angstige activiteit kon zijn en later kon ik voelen wat andere mensen in zich droegen. De laatste jaren heb ik onpersoonlijk bewustzijn gevonden of (weer) her-kend (de wederkeer) en ook beseft dat zelfs dát nog ergens anders in verscheen. Ik zag het immers. En dat zien -ik schreef het al- is absoluut ontoegankelijk voor het denken en willen. Daar gaat in wezen heel deze blog over.

Dat onpersoonlijk 'er-zijn' kan je iemand zo zuiver mee laten maken. Binnen het kwartier. Zo simpel is het. Later ervoer ik dat  o.m. bij Djihi en zag ik nog wat later bij Mooji en zijn leraar Papaji precies hetzelfde gebeuren. Mooi, dacht ik, ik ben dus toch niet gek.

"Ja, maar de persoon bestaat niet!" wordt je dan onder de neus gewreven. Tsja…Wie schrijft dit dan? Het Zijn, of toch een iemand die op zijn pc zit te tikken? Wie voelt de behoefte mij te corrigeren? Hoe kan je als niet-persoon reageren??? Dat moet dus wel een echte illusie zijn.

Ja, ik weet dat alles Een en Zijn is, maar het zijn ook maar concepten. Ook Bewustzijn is maar een toevallig concept, zoals Robert Adams steeds weer herhaalde. Wanneer je dat concept weghaalt, wat blijft er dan over?  

Ik ga niet meer van aannames uit, maar van direct uitproberen en ervaren. Jaren en jaren.

Ik weet daarom dat de persoon zich dat Zijn niet eigen kan maken. Je hebt het over niets en je bent het zelf. Ik ben altijd hier en altijd nu waar ik ook ben.

Je kan als arme zoeker tot de rand van de rivier komen. Aan de overkant moet het zijn. Alsjeblieft? Meester. Geef mij een kontje! Zie je dan de Meester aan de overkant zitten, dan kan je hem eindelijk de vraag stellen hoe aan de overkant te komen. De Meester zal antwoorden: "Je bent al aan de overkant."

Wat je in wezen bent is niet aan plaats en tijd gebonden. Het je/ik  is/ben onvindbaar. Maar je bent! Het is nooit-niet. Je weet dat je weet! Zonder ook maar één bewijs te hoeven leveren. Wat je bent is geen ervaring. Hoe je ook kijkt, er valt niets te zien. Je weet dan domweg dat wat je wezenlijk bent niet aan tijd gebonden is, dus de angst voor de dood is ook weg.

Maar is dan de wereld weg? Zijn je kinderen ineens weg? Zijn de kleinkinderen ineens weg? Kan je jouw huis niet meer vinden? Nee, natuurlijk niet. Je zal elke ochtend dezelfde persoon weer aantreffen bij het tandenpoetsen. De wereld kan niet weggedacht worden, zoals ook bewustzijn niet uitgezet kan worden. Maar je kan de gedachten wel louter als externe fenomenen leren zien.

"Het is onmogelijk" wordt mij voor gehouden. Maar het is noch mogelijk, noch onmogelijk, het heeft niets met een inspanning te maken. Ik leg dat dan ook uit, maar dat wordt niet eens gelezen of herkend. Laat staan geloofd, maar geloven zou ik ook niet willen aanbevelen.

Ik heb al decennia de herhaalde ervaring dat ik mensen naar dat punt kan brengen van die herkenning, ja sorry, dat is gewoon zo. No Big Deal. Ik zie het Nukuno ook doen. Ik kan het zelf niet ontkennen. Het is wel een kwestie van her-innering, maar het is er al-tijd. Het is de ruimte waarin jezelf altijd Nu verschijnt of liever: bent. Ik hoef er letterlijk niets voor te doen.

Als dan iemand anders roept dat dit niet kan, wat moet ik er dan mee? Het zijn vrijwel altijd de roepers-dat-het-niet-kan geweest die nooit eens de moeite deden de oefeningen eens serieus te doen, laat staan de auto of trein pakken om het experiment hier of elders eens mee te maken. Ja, het zal wel niet de Grote Verlichting zijn, maar wie zegt of die wel bestaat anders dan in de denkwereld? Je weet bovendien dat de persoon nooit verder kan komen. Daar (wat dus Hier is) zijn geen concepten, geen verschijnselen, niks.

O.k. genade dan maar? Maar door wie, voor wie en voor wat? Wat blijft er over?

Die geheimzinnige stilte waar van alles vermoed kan worden, maar niets beetgepakt.

Meer weet ik ook niet.

Help! (met correcties).

De meeste reacties die ik krijg,  gaan over de worsteling tussen het tijdelijke (als de persoon, het denken, dat-wat-gezien-wordt) en het tijdloze weten (als doel van de zoektocht). Hier een antwoord op zo'n reactie.

Ja, alles wat vorm heeft, hoe subtiel ook, verschijnt in 'gewaarzijn'. Geen aanwezigheid -taal blijft een beperking - maar tegenwoordigheid.

Wat je werkelijk bent is onpersoonlijk tijdloos bewustzijn.
Zodra er oordelen zijn is het weer denken en illusoire tijd!

Ook het idee dat het 'onkenbare' je kan leiden bij jouw leven, bestaat in wezen niet.

In het tijdloze heden kunnen geen oorzaak - gevolg relaties zijn, want die veronderstellen van een opeenvolging van een probleem - een actie vanuit een geheimzinnige leiding naar een oplossing. Tijd dus!

In 'dat-wat-is' is tijd een illusie, wederom bedacht vanuit het denken
Dat wat nu (en dat is geen tijdselement) is, is Het! Ondeelbaar!

Dat wat je werkelijk bent -en dus niet als jouw persoon, maar als onpersoonlijke tegenwoordigheid - bestaat enkel en alleen in het tijdloze heden. Iets wat je kan bevroeden wanneer je alle gedachten laat vallen.

Wat overblijft ben jij als het tijdloze (dus eeuwige) . Zodra je dat benoemt is er al weer een bedekking, een idee, een object.
Dus let op het woordje 'ik'!   Is dat jou-als-persoon of is dat tijdloos weten van zijn? 

Dat laatste kan in wezen niet ervaren of beleefd worden, omdat het geen ding is en geen vorm of hoedanigheid heeft.
Je bent het en dat kan niet opgesplitst worden om zichzelf objectief (als een object) te kennen

En de zogenaamde ervaarder is illusoir, zijnde een idee (wat ook vorm, denken is).

Dus 'jouw' persoon blijft in de wereld van tegenstellingen: wat je echt bent is het keuzeloze zien er van, dat zelf nooit als een 'iets' gekend kan worden.

Je bent niet de mens, maar dat waar alles in verschijnt (en verdwijnt).

De vorm kan zich nooit het vormloze eigen maken of naar zich toetrekken.

Er valt dus niets anders te doen dan niet te doen.

De methode

© sculptuur van Rob Ek

De methode is er natuurlijk niet. Al naar gelang de persoonlijke instelling, het persoonlijk verleden en het toeval wat op jouw pad komt ga je aan de slag met dàt wat jou het beste ligt. Met alleen lezen en willen begrijpen kom je er niet.

Vanuit deze plek zijn er de volgende adviezen te geven.

Wat van het allergrootste belang is dat je de stand van jouw 'persoonlijk' bewustzijn (dus inclusief alle gedachten) accepteert zoals het is.

Beoordeel het niet, wordt er niet boos om, wil het niet gelijk weghebben. Dat is allemaal denken.

Alles wat je ziet is niet wat je bent en tevens is alles wat je ziet nooit los van het onzichtbare zien dat je werkelijk bent. Hoe zouden vormen gekend kunnen worden als er geen bewustzijn is? Maar wat zou het zien zijn zonder vormen?

Je.... kan er alleen wat aan doen via gedachten, en het zijn de gedachten die jou al jarenlang gevangen houden. Dus die plaveien de weg niet voor je. En er is geen weg. Wat je zoekt is hiernu al tegenwoordig. Het is het keuzeloze zien zelf. Dat wat is wanneer je jezelf als wakker beschouwt.

Na decennia van lezen, van het volgen van satsangs en van de concrete ervaringen met het werken met mensen is het mij glashelder geworden, dat je er alleen maar naar hoeft te kijken. Of liever: er is alleen zien.

Let op de woorden. Zien is geen kijken. In het kijken is er 'iets' dat ziet en 'iets' dat gezien wordt.Er is een doel een intentie.

Zien is open en ongericht. Er is zien en niemand (niet een iemand) die ziet.

Dat 'niets' dat ziet IS NIET DE PERSOONLIJKHEID.

Wat je ziet is de de persoonlijkheid in een wereld in actie. Dat 'doen' doe je zelf niet en dat is ook niet wat je in wezen bent.

Je kan er NIETS aan doen, want zodra je wat doet is het weer het denken (of wat dan ook) dat dit doet, dus.....de persoonlijkheid weer..... En bovendien, zodra je je van iets bewust bent is het alweer anders of voorbij. Je ziet als een iemand - alles benoemd en herkend hebbend - in wezen alleen het verleden. Wat je op is gevallen is al weer voorbij.

En er wordt automatisch weer andere beelden gezien.

Maar dat-wat-ziet is al de oorsprong van ons wezen. Alleen...dat denkt niet! Dat IS.

Daar ben je -als de tijdelijke en veranderlijke persoon - geen eigenaar van, je kan niet kennen wat het is, je kan er niet over opscheppen en je kan het niets ergens toe dwingen...het IS er.

En wat en hoe het doet of zou doen, kan jij als persoon nooit weten.

In het zien is geen tijd dus zijn er ook geen oorzaak en gevolg relaties met dat wat gezien wordt.

Wat IS = Nu en het is altijd tijdloos heden.

Dat zijn moeilijke zinnen, maar die willen alleen maar uitleggen dat het enige is wat je als mens kan doen om uit de lus van het denken te geraken, niet nog meer denken is,

Maar gewoon - wat toch er is - alles bewust zien.


De relatie tussen het vormloze en de vormenwereld is een mysterie. Het kan nooit ontdekt worden omdat het vormloze en de vorm tegelijk Nu zijn.

Er is alleen tijdloos 'zien'

Stilte…..Ruimte

.
Geen woord is waar het voor staat….maar woorden zijn hier onontbeerlijk. Woorden zijn nooit het feit wat zij pretenderen te beschrijven. Een uitleg is nooit het feit van de werking van datgene wat wij trachten te verduidelijken. Kijk voorbij de woorden, voel waar zij voor staan. Waar zij vóór staan…. Ga daarna naar dàt gebied, daar waar je altijd al aanwezig bent.

Elk woord, elke gedachte, komt voort uit stilte. Eerst is er niets, daarna is er het woord, waarna er weer stilte is. Tenzij wij meegaan in het aan-één-rijgen van woorden. Dan verblijven wij in object-gericht bewustzijn. Maar wij zijn vormloos bewustzijn. Stilte. Leegte. Niets.

Ook fysieke dingen, objecten hebben de stilte in zich en om zich heen.

Ruimte omringt zowel woorden als fysieke objecten.

Zonder die stilte, zonder die ruimte, kunnen woorden en objecten niet bestaan.

Wij hoeven woorden en fysieke objecten niet af te wijzen, want zij zijn naadloos met stilte, met ruimte verbonden.

Achter elk ding is die ruimte, is die stilte.

De sleutel is aandacht.

Een volkomen acceptatie van wat-is, doet die stilte ofwel die ruimte (die er altijd is) gewaar zijn.

Ook de acceptatie van verzet en lijden doet je onontkoombaar die stilte gewaar zijn.

Eenvoudig in stilte aanwezig zijn zoals je nu, hier -in deze ruimte- zit is het enige wat nodig is

Om volledig bij jezelf te zijn.

Ofwel...te ontdekken dat 'je' hier altijd al bent.

Ongeacht alle herrie van de wereld.

Maar nooit wetend wat je bent of liever: wat is.

p.s.

Stilte is er, wanneer er geen denken is. Wanneer het ego er zich over wil ontfermen, dan is er geen Stilte meer. Het is dan verborgen. Je kan Stilte niet 'verkrijgen' of 'bereiken' dus je kan het ook niet verliezen. Maar zodra je er een 'Belangrijk Iemand' mee wilt worden, een 'Wetende', dan bereik je het tegendeel van wat je nastreeft. Openheid, Ruimte, Stilte, Vrede is er wanneer je niemand -onwetend- bent..... Is er, omdat al die woorden maar op één Iets duiden. Dat-wat-je-werkelijk-bent. In een totale acceptatie van wat er dan ook is. Maar ja die Stilte kan je dus niet ervaren!!! Niet alleen is er een lichaam dat vanuit zichzelf herrie maakt, maar er is ook een wereld die uit herrie lijkt te zijn opgebouwd. Zelfs wanneer het dan eindelijk stil is, en je bent er van bewust, dan wordt die stilte waargenomen vanuit het onkenbare dat geen hoedanigheden kent, wat voorbij gaat aan begrippen als stilte of geluid.

.

Geen zin meer.....(update)

©R.Ek -  De Ander

Toen ik gevraagd werd voor een interview over Advaita werd mij bezorgd gevraagd of ik wel een 'levende' website of blog had. Daar moest wel wat op staan. Eigenlijk stond ik net op het punt zowat alles er af te halen.

Aan het eind van het zoeken is er om anderen echt te helpen feitelijk alleen maar een directe instructie nodig, die niet langer dan een kwartier in beslag neemt.

Maar ja, het denken zal er alles aan doen om het dan gevondene onmiddellijk te kenschetsen als een illusie. Je hebt immers alle oude & modernere geschriften van alle guru's nog niet gelezen en tot de laatste oefening doorgeworsteld. En ook de partner meldde dat 'je' er niet op vooruit was gegaan. Is dat Verlichting???

Allemaal woorden dus, concepten. De aard van concepten (en dus de dualiteit van het denken -wat ook maar een ongetoetst idee is-)  doorzien, is dus eigenlijk nog het hoofddoel van mij met het schrijven hier.

Maar feitelijk is dat ook weer onzin, want er bestaan in wezen geen anderen. Je kan alleen leven in de eigen bewustzijnswereld. Niemand anders kan mijn leven kopiëren. En wat ik meemaak maak alleen 'ik' mee. Ik kan nooit het leven van een ander leven.

En dat 'ik' als de persoon die denkt zelfstanding en met vrij wil zijn leven te leven, zal uiteindelijk doorzien moeten worden als ook maar een tijdelijk en immer veranderlijk verschijnsel in een dito wereld. En dat alles wordt op zeker moment doorzien door het werkelijke 'Ik' dat onkenbaar en onveranderlijk als het onbenoembare tegenwoordig is.

Dan is er geen zin meer die je nog ergens kan krijgen…..

Ofwel er is geen weg via de persoon, via het denken. Het Gezochte, de getuige is er altijd al, anders was er geen weet van bestaan. Zodra je door krijgt dat er niets te doen valt om 'Wat Is' te verwerkelijken, dan is er alleen overgave en zelfs dat kan nooit een actie van het denken zijn.