Weet wie je bent: het eind van een sprookje.

Mijn vraag om ervaringen uit wisselen was o.m. bedoeld als een illustratie van de werkelijke vraag van waar het in non-dualiteit wèl en niet om gaat. Want om die ervaringen lijkt het in de laatste bijdragen te gaan. En dat gaat het helemaal niet. Want ga je jouw 'voortgang' meten aan de hand van de aard van jouw ervaringen, dan loop je een fuik in, waarin je maar moeilijk uit kan komen.

De vraag "Wie ben ik?" is geen vraag die beantwoord kan worden in de toekomst, of die kan worden beantwoord worden door het hebben (gehad) van ervaringen -hoe mooi dan ook- jaren geleden of ver in de toekomst.

De hele spiritualiteit is vergeven van prachtverhalen van prachtige ervaringen, die je kan krijgen wanneer je maar jaren jouw prachtleraar trouw blijft en maar jaren volhoudt zijn prachtrichtlijnen te volgen. Veel van de lezers hebben dat soort ervaringen gehad,  mijn vrienden hebben ze gehad en ik heb ze gehad. Leuk om te lezen en er over te praten, maar op een gegeven moment voel je je bedonderd.

Misschien heeft die leraar van toen of die guru van nu wat andersoortige ervaringen dan jij, maar daar gaat het hier in wezen niet om. Je mist niets van wat hij of zij lijkt te suggereren. Dus laten we die ervaringen maar voor wat ze zijn. Tijdelijke verschijnselen in altijd moeiteloos aanwezig bewustzijn.

Het gaat er hier om dat je nu -op dit moment- je al heel eenvoudig kan realiseren wie je bent.

Het Enige dat geen ervaring is, maar dat alle ervaringen bevat, dat elk moment van jouw leven alles en alles vanzelf waarneemt, registreert, observeert, hoort, voelt, ruikt en proeft. Je hoeft er als persoon niets voor te doen. Het is er al. Het is er al vanaf het begin dat je je afvraagt wie je bent.

Het is Dat, wat er wel moet zijn, willen alle verschijnselen een ruimte, een achtergrond en licht hebben om in te verschijnen.

Het is Dat, wat je je altijd Nu direct kan realiseren; je Bent er! Je kan nooit ontkennen dat je Nu bestaat, je bent die Aanwezigheid. Je hebt geen lange rij overtuigingen en ervaringen nodig om dit Nu te beseffen. Je Bent Nu en dit Zijn is er altijd, het volgt je bij elke stap, of liever: elke stap vindt daarin plaats..

En iedereen is Dat (bewustzijn).

Leraren en guru's die hun leerlingen gevangen houden in het bereiken van deze staat of het inzicht er in straks, in de toekomst, bij de volgende Retraite wanneer er Dit of Dat zal gebeuren, zien het eenvoudige feit van het onmiddellijke Bestaan Nu over het hoofd of ze beduvelen de kluit, omdat ze er van willen leven.

De guru of leraar heeft niet iets buitengewoons wat een leerling zich nog moet verwerven. Iedereen, zonder uitzondering, is dat Leven Nu.

De ervaringen kunnen verschillen, maar het zijn altijd maar tijdelijke ervaringen. Ik heb ze ook, maar ik kan geen viool of piano spelen. De waarde van ervaringen is altijd een zaak van voorkeuren, van gedachten, van herinneringen, van smaak en vaak van fantasie....

Het Wezenlijke dat wij allen zijn is Leeg, het is de oneindige Kennende Ruimte die potentieel alle ervaringen van alle vormen kan bevatten, maar die nimmer door die verschijnselen geraakt of getransformeerd kan worden. Er is geen Tijd. En zelf kan nooit gekend worden.

Niemand is speciaal, want iedereen is Dat. Niemand bevindt zich er buiten. Niemand kan er uit vallen. Niemand is het niet.

Het gaat er tot slot om Het niet in tijdelijke ervaringen te zoeken, het gaat er om je niet te identificeren met de tijdelijke en immer veranderlijke persoon. Het gaat  er om die Levende Aanwezigheid te realiseren door te weten dat je altijd Nu bestaat en als Dat te verblijven. "Just Be" zei Nisargadatta. Je bent het al, en wat zou je meer kunnen doen? wel... er midden in te blijven. Kennend, observerend, alles wat Het uit zichzelf toch elk moment van het leven doet. En je niet steeds weer mee te laten slepen door tijdelijke verschijnselen.

En gebeurt dat dan wel is dat ook maar wat er is. Gewoon niet druk om maken, want je weet inmiddels wie je Zelf bent.

Rob

Een brief van Edwin

Beste mensen,

Het onderstaande verhaal is geschreven alsof er nog steeds een ik bestaat in mij.

Dit is klinkklare onzin, maar het verhaal maakt dit vanzelf duidelijk. Het voelt nu vreemd en onnatuurlijk om over “mezelf” te schrijven maar ik heb een hekel aan “” schrijven om praktisch elk woord. Ik is mijn lichaam, ik is mijn geest, en geen van beide ben IK.

Nou hier gaan we dan:

Toen Rob vroeg of iemand eens wilde schrijven over zijn “verlichtingservaring” en wat daarna gebeurde, dacht ik eens terug aan hoe het afgelopen jaar verlopen is. En dan zie ik dat er meerdere geweest zijn.

Ik begon in het najaar van 2007 met meditatie om mijn stress onder controle te krijgen, ik was een overwerkte ondernemer. Dit lukte redelijk toendertijd, en gaandeweg raakte ik via een meditatieforum waar ik aangemeld was geïnteresseerd in het “wereldje” dat rondom meditatie zweeft. Na een jaar trouw mediteren ( vegeteren ) kocht ik “the power of Now” omdat deze op Oprah behandeld was, en dit was een eye-opener.

Ook een boek van Paul Wilson, “The Quiet” richtte zich niet alleen op meditatie, maar specifiek op het “bereiken van verlichting”

Dit was natuurlijk geweldige kost !

Ik veranderde mijn meditatie-methodes naar wat in het boek beschreven stond, en in het tweede gedeelte werd in een stuk tekst verwezen naar Ramana Maharsi. Alweer zo’n rare Indische guru dacht ik nog. Wist ik veel. Toen, in het najaar van 2008 overkwam mij een vreemde, nieuwe ervaring tijdens het mediteren. Alles viel stil, de wereld leek leeg en toch vol, en een enorme diepe rust leek neer te dalen in mijn borstkas. Deze rust bleef ook na mijn meditatie, iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Het hield zo’n drie dagen aan, leek per dag af te nemen.

En toen was ik het weer kwijt !

Wanhopig ging ik op zoek naar hetzelfde gevoel in mijn meditaties, maar wist ook dat het daar niet meer te vinden was.

Een zoeker was geboren !

In het voorjaar van dit jaar was ik te vinden achter de pc, het internet afstruinend en google uitgravend op “verlichting” ( heel veel sites over gloeilampen en zo ) en “enlightenment”, en zo kwam ik op “chakraplein”.

Een soort shangri-la voor zoekers leek het me.

Intussen was mij in januari nog een keer zo’n ervaring overkomen, al fietsend naar huis, spontaan uit het niets weer die diepe rust, jankend in het donker om de schoonheid van alles “wat is”.

Wederom raakte ik het kwijt, want ik geloofde nog ferm in mijzelf en dat ik nu verlichting had bereikt. In Zen noemt men het “Satori” , “the lifting of the veil”.

Langzamerhand werd duidelijk uit de teksten op chakraplein dat dit “ik” wel eens het “ego” kon zijn waar Tolle het over had. Ik raakte verwikkeld in een felle strijd met mijn ego, althans zo voelde het toendertijd. En verdorie, dat ego won steeds.

In wanhoop stuurde ik Rob een mailtje, hopend dat hij me wilde ontvangen voor een behandeling. Ik had hier helemaal geen geld voor als ondernemer, en vroeg Rob het hemd van het lijf via email. Geduldig stuurde Rob antwoorden, elk antwoord deed mijn ego sidderen en reageren, boosaardig uitvallen naar de simpele waarheid die als een gong doorklonk in Rob zijn teksten. Een spirituele puber leek ik wel.

En ineens viel het kwartje, zag ik dat dit hele mooie verhaal hierboven klinkklare onzin was. Geweldige verhalen verteld door gedachten die ongefilterd en zonder nagekeken te zijn op waarheid opkomen uit het schijnbare niets, en die ik tot die dag klakkeloos aangenomen had als zijnde “waar” ongeacht de inhoud, ook al was die soms doorzichtig en overduidelijk nutteloos. Want dan kon ik meteen reageren, denken “waarom dacht ik dat, dat hoor ik niet te denken” en zo sprong ik weer op de gedachtentrein, die ongehinderd door kon denderen in de richting van het moeras van het zelf-beeld.

En ja, dat gebeurde nu dus ook weer. Om onduidelijke reden waren die gedachten toch te belangrijk om niet niet te geloven. Ik probeerde in de ervaring te blijven. Doodzonde en oerstom, want ik BEN het ervaren. Wakker worden !!!

Op vakantie dan maar. En tijdens de vakantie leek de zon wel wat minder fel te schijnen, het gras had een grijze waas, de mooie Zweedse bergen waren eigenlijk gewoon steenklompen. Nutteloos allemaal.

Dit heeft het ego een pittig tijdje volgehouden, en af en toe stuurde ik Rob nog een mailtje, die hij telkens weer geduldig beantwoordde, een antwoord dat steevast lijnrecht om mijn kromme ego heen schoot en rechtstreeks op het Zelf gericht was.

En toen, 4 of 5 weken geleden bij het lezen van een interview van Sailor Bob klapte de hele zaak volkomen. Elk woord in mijn hoofd dat voorheen een verhaal vertelde over “ik” kwam nu langs als een woord, een verzameling letters, en elke waarde die daaraan gehecht kon worden was weg. En “ik” was ook zo’n woord. Er bestaat helemaal geen ik ! en wat overbleef was een rauwe lege ruimte, die zich plotseling leek te vullen met liefde, pure aanwezigheid was alles wat er nog was, vol verbazing en verwondering en een vreemd leeg gevoel rondom de maag, waar voorheen een knoop had gezeten van spanning, en alles was weg !

Ik omschreef het in een mail aan Rob toendertijd als “alledaags bijzonder” want het leven gaat gewoon door, mijn vrouw had niets in de gaten, de kinderen ook niet. Maar de vader, de echtgenoot, de man van 35, de ondernemer, al die verhalen waren ontmaskerd en verdwenen. En wat overbleef was niets waaruit automatisch reacties vloeiden. En Ik stond er bij en keek er naar ( geen twee beren ). En omdat niemand iets merkte werd meteen duidelijk dat ik al die tijd niets gedaan had. Al die verhalen van dingen die ik verkeerd of goed gedaan had… Pure onzin.

Rob waarschuwde me al dat het ego nog een paar pogingen kon ondernemen, en die waren er inderdaad. Maar hoewel ze de show volledig leken te runnen was er nu toch iets fundamenteel anders. Want ergens wist ik dat dit alles een spelletje was, en dat ik gerust mocht meespelen, want het hoort er bij, maar is niet wie Ik ben. En dus namen ook die ervaringen weer af, want ze werden gezien en doorzien.

En nu ?

Tja…

Gewoon doorgaan


Deze quote wil ik jullie niet onthouden:

God is in alle mensen, maar niet alle mensen zijn in God. Dit is de oorzaak van hun lijden.

Ramakrishna


Groetjes Edwin Witsen

Zie ik mijzelf (Ben ik verlicht?)?????? Een update

SENNA

Twee vragen staan nog steeds bovenaan mijn lijstje bij de reacties die ik via de mail, telefoon of bij mij thuis ontvang.

Ben jij (Rob) Verlicht en wat kan ik (de vragensteller) er aan doen om het ook te verkrijgen?

De teleurstelling, ja, zelfs het wantrouwen, is groot wanneer ik zeg dat ik niet verlicht ben. Maar wat dan wel???? Dus nogmaals een uitleg....

In Advaita (wat betekent: "Een en niet-twee") is er niemand (niet/nooit iemand) Verlicht. Wat men aanziet als Verlichting is het doorleefde inzicht, het onontkenbare weten, dat je niet de persoon, niet het denken en niet het lichaam bent. Je bent Dat wat al deze verschijnselen bevat! Bewuste Aanwezigheid. Zijn.

Je bent dus ook niet die Grootse Altijd Blijvende Verlichtings Ervaring, waar heel wat guru’s prat op gaan. Want ten eerste is er altijd Iets dat deze ervaring ziet en ten tweede zwakt die Ervaring altijd af en verdwijnt.

En wat blijft dan over?

Jijzelf. Ikzelf. Stilte, Ruimte, Aanwezigheid, Er-Zijn, Bestaan, Zien….Ik Ben. Niets als een 'iets', maar als Pure Onvergankelijke Aanwezigheid.

Je moet er tenslotte al zijn als Bewuste Aanwezigheid voordat er‘iets’ in je zich af vraagt of je al verlicht bent….

Nu, met die eerste vraag (Ben jij/ik Verlicht?) ben je al weer opgedeeld in een louter puur Aanwezig zijn en een vragensteller die de clou heeft gemist.

En we hebben het hier over het Wezenlijke, het Eeuwige, het Altijd Bestaande. Het Zijn ofwel Zien - waarmee alles begint - onttrekt zich aan elke waarneming. En dat kan je heel eenvoudig ontdekken door dat zelf te onderzoeken. Je vindt alleen maar verschijnselen. En wie of wat is het die dat ziet? Het zien kan zichzelf niet zien. Het is het waarnemen zelf. Wij zijn met deze ontdekking tot de bodem van ons bestaan gekomen.

Het Zijn heeft geen bevestiging nodig van gedachten of van de goedkeuring een ander. Het IS. Het is het Bestaan en tegelijk Weten van Bestaan. Elk woord wat dat uitlegt is minder dan hetgeen wordt uitgelegd. Elk woord wordt onmiddellijk gezien door het Zijn zelf. Het Zijn is de Ongrond, het Ultieme Bestaan. Het is niet iets wat je kan of moet uitleggen. Het is de noodzakelijke voorwaarde van alle verdere bestaan. Het is het Leven zelf.

En de tweede vraag -wat je moet doen om deze Staat te bereiken?- komt hiermee in een wel heel vreemd daglicht te staan. Want je bent het dus al! Je bent die Staat en in die Staat verschijnt een zogenaamd zelfstandige persoon met een turbulente geschiedenis, met karaktereigenschappen, met ideeën, met een oneindige lijst aan vragen, vol wantrouwen m.b.t. de verkregen antwoorden en doodongelukkig omdat het zich nog steeds afgescheiden waant.

En die persoon kan uiteraard nooit bestaan zonder dat reeds aan hem ten grondslag liggende Bewustzijn. De persoon is maar vlekje op een oneindige spiegel.

Dus wat kan je -als die persoon- doen?

Niets dus! Alleen maar in-zien dat je je dit kan realiseren doordat het Bestaan al aan de vraag vooraf gaat. Kijk naar wie je werkelijk bent. Kijk waar het 'mijzelf' zit.

Wanneer je zuiver - zonder gedachten, zonder doel - naar dit alles kijkt, ontwaar je een stilte en ruimte om je heen. Dit is ‘de geur’ van jouw werkelijke Aanwezigheid. Het denken kan nooit zien of waarnemen, dus het Zien ofwel de Stilte kan alleen door zichzelf worden waargenomen. Je ziet dan uiteraard niets, want je bent dan op jezelf gestuit. Want zou je het zien kunnen zien is het weer een object, en een object kan nooit het Wezenlijke zijn. Want wie of wat is het zien er van?

Zien is dus onvindbaar, onkenbaar, onbenoembaar (je hebt geen idee wat het is…), het is niet-iets, het is niets, maar juist dat is wat je in essentie bent. Je bent Dat. Niet-iets, Niets. Leegte. Maar bewuste Leegte.

Het lijkt een vicieuze cirkel, waar je niet uit kan komen, tot het moment dat je realiseert dat je die vicieuze cirkel kan waarnemen, en daarmee buiten de muren van gebondenheid staat.

En iedereen IS dat essentiële zien of zijn. Je WEET dat je bestaat, omdat je WEET dat je bestaat. Dat weten van zijn is wat je bent. En je bent alleen op Dit Moment. Nu. Nu leef je.

En dat is de bron, de grond van ieder levend wezen tot en met de totale ervaarbare wereld.

Ik blijk dus onvindbaar, Niets te zijn. Het bestaan van meerdere Nietsen kunnen wij wel vergeten. Er is maar één Niets, één Nu, er bestaat geen lange rij van Nu-en. En jij bent dat Nu, dat Ene Leven. Het zien of het zijn is het Leven zelf, en zonder dàt wist je niet eens dat je leefde. Dus je hebt geen leven …Je bent het Ongedeelde Leven zelf.

Want wie zou er apart van dat Leven kunnen staan, wanneer het Leven de voorwaarde van jouw aanwezigheid is?

Bovenstaande is uiteraard een uitleg in woorden. Woorden kunnen verkeerd begrepen worden. Maar de directe ervaring kan nooit ontkend worden. Die is er.

De ervaring bijvoorbeeld van dit te lezen.

Dit is Het.

Rob