dinsdag 19 augustus 2014

Zoeken, ontwaken en het weer kwijtraken



Met enige regelmaat lees ik over mensen (zoekers, vinders) dat zij maanden of jaren na het 'ontwaken' of hun 'verlichting' zijn teruggevallen in het vallen en opstaan van het gewone duale leven. Er zijn zelfs websites en facebook-groepen over.
Sommigen worden zelfs ernstig depressief en maken er een eind aan.

Er valt veel over te schrijven, maar ik zal mij tot de kern, zoals ik die zie, beperken.

Die frustratie van het kwijt raken van wat met verlichting te maken zou hebben, is mijn inziens het gevolg van een misverstand, n.l. het verkeerde idee wat verlichting van jou in houdt.
Wat mij betreft heeft het ontwaken betrekking op de diepgaande realisatie dat je niet de persoon bent, waar je al die tijd mee geleefd en gezocht hebt, maar dat je het onpersoonlijke grenzeloze tijdloze bewustzijn bent, waar in 'jouw' persoon en de ganse wereld waarin deze leeft wordt waargenomen.
Je bent opgegroeid met de wetenschap dat je bestaat uit vormen en ook de wereld is te onderscheiden in oneindige hoeveelheid vormen.
Wanneer eenmaal het zoeken begint naar wie je werkelijk bent (er is kennelijk een autonome drang naar het willen kennen van de waarheid) is de grootste ontdekking dat alles wat je kent GEKEND wordt, maar dat dat kennen geen persoonlijk bezit is van de persoon. De persoon en de wereld worden er vanuit een verborgen tegenwoordigheid door gekend.
Je komt er achter dat zonder dit kennen helemaal geen jij en een wereld kan bestaan, immers hoe zou je daar weet van kunnen hebben? 

De ommekeer (of bekering) vindt plaats wanneer je je gaat richten op wie jou en de wereld waarneemt.
Je vindt niets, want het zien kan zichzelf niet zien. Zien is geen functie, geen ding, vereist geen inspanning. Het IS. Het heeft geen kenbare oorzaak en het heeft geen kenbare hoedanigheid.
Het bestaat dus niet in de wereld der vormen, maar heel die wereld der vormen wordt er keuzeloos door gezien...
Het totaal verborgene, het totaal onkenbare kan dus nooit een aan de persoon toegevoegd attribuut zijn bij zelfrealisatie. Het kan nooit een ervaring zijn en het kan nooit ten eigen bate worden gebruikt. Je hoeft er als persoon geen aparte naam bij aan te nemen en je hoeft er geen speciale kleding voor te dragen.
Je bent het, maar niet als persoon, en je komt er nooit van af, en daarmee is de illusie van het eigenaarschap van de persoon verdwenen. En dat heet dan bevrijding of zelfrealisatie. 

Maar ja, zodra je begrippen gaat plakken aan het onkenbare ontstaan er toch weer verwachtingen en  ideeën over wat je dan dient te ervaren en het bestaan van gradaties. De één is dan verder dan de ander, die er zogenaamd nog niet werkelijk is. Dat alles bestaat er domweg in werkelijkheid niet. En de belangrijkste toets van het misverstand dat de persoon 'Verlicht' is, is louter het zien van alles wat er mee zou samenhangen zoals bliss, geluk, verhevenheid, heiligheid en wat dies meer zij. Dat zijn allemaal tijdelijke verschijnselen die opkomen en verdwijnen en dat alles worden intentie- en moeiteloos gezien.

De conclusie is dat alles wat er gezien wordt nooit datgene is wat je bent, en wat je werkelijk bent nooit gezien of ervaren kan worden.
Verlichting 'kwijt' raken is dus een foutief idee op basis van foutieve veronderstellingen van wat zelfrealisatie werkelijk inhoudt.