dinsdag 29 december 2015

@4*^1>'+%



Wanneer de woorden wegvallen, wanneer er geen concept meer overeind blijft staan, wanneer alles ontkend wordt, is er geen doel meer, dus geen zoeker meer, geen verlichting, geen weg er naar toe en geen weg terug. 

Er zijn geen tekorten en er zijn geen beloningen. Alle leraren zijn opgelost. Zij hadden je niets te vertellen. Niets is verworven, niets is kwijtgeraakt.

Alle beproefde methoden kunnen met het vuil mee, want er is geen weg, er is geen oefenen. Voor wie of wat? 

Dat wat je zocht was er op het moment dat je besloot te zoeken. Maar voor het zoeken moest 'het doel' mee gaan zoeken. Je zocht bewustzijn met bewustzijn. En jij zou er met de buit vandoor willen gaan.

Het gezochte was er nooit-niet op jouw pad, dat leidde naar het Grote Doel…. wat je niet eens kon uitleggen. Je was er immers nooit geweest en wist niet waar je het zoeken moest en hoe je het zoeken moest. Dat moesten anderen jou vertellen.

Niemand kon het je echt aanwijzen. Zij kwamen allemaal met verschillende ideeën, velen met een hoop op een hele reeks van beloningen, met dingen dus. Toevoegingen aan dat vele waaruit je al bestond. 

Maar dat alles werd 'automatisch' stil gezien. Daarom had je er ook weet van. Maar naar dát weten keek je nooit.

Ook de momenten van wanhoop werden stil gezien. Alles werd gezien, maar er werd nooit commentaar gegeven vanuit het licht (het kennen) waar in je steeds zichtbaar en ervaarbaar was. En er was geen 'was' want je kan alleen maar op dit Ene moment er zijn. Ook wanneer je er geen idee van hebt wat dat betekent.

Ook al deze bovenstaande zinnen moet je schrappen. Alle woorden moet je schrappen en dan maar zien en ervaren wat overblijft.

Je kan je nergens aan vasthouden anders dan het besef van het-er-woordenloos zijn, dat onkenbaar maar toch onontkenbaar is. 

Zonder al die ideeën, al die boeken, al die sutra's, al die meditaties, al die leraren, zelfs niet wetend wie je bent, weet je zeker dat je bent. Bij het ontkennen en negeren van alle gedachten is er niets om je zorgen te maken. Hoe zou je dat ook kunnen? Er is geen 'je' meer.... Geen verhaal meer, geen doel meer, geen vervulling meer.

Je weet dat je bent, maar weet niet wat je bent. En in die stilte verdwijn je niet. Je bent het. Maar dat heeft niets meer met je naam, jouw lichaam, jouw persoon te maken.