woensdag 3 april 2013

De eenzame zoeker ofwel de Nacht van de Ziel


Ik krijg de laatste tijd nog al wat vragen over soms ernstige problemen die tijdens de zoektocht bij sommigen ontstaan. Wanhoop, eenzaamheid, depressie, ongeduld, aanvallen vanuit het denken en zo. Ik heb zowel op het Chakraplein (wat binnen niet al te lange tijd weer terugkomt op internet) als hier daar zo nu en dan over geschreven. Ik zal de komende tijd wat van die teksten via de De Oude Doos aan de vergetelheid onttrekken. 
Wat nog wel eens voor komt bij zoekers, is het gevoel dat zij op zekere dag krijgen dat zij het alleen zijn die de hele wereld zien. Tenslotte wordt alles wat gezien wordt, door ‘mij’ gezien. Alleen ‘ik’ weet dat ik leef, dat ik bewust ben. Of de wereld (inclusief alle anderen)  dat dit ‘ik’ ziet werkelijk is, kan dan nooit bewezen worden. „Alles is mijn ervaring“. Op zo’n moment kan je in een situatie van grote eenzaamheid geraken, wat ook wel solipsisme wordt genoemd (zie o.m. Wikipedia). 

Vooral fanatiek mediterenden kan dit overkomen. Dan breekt voor die zoekers de Nacht van de Ziel aan. Ed Muzika noemt dat wanneer hij het heeft over mensen die in de Leegte (the Void) verdwaald raken. Je bent als individu helemaal alleen, zonder dat je de eenwording feitelijk gerealiseerd hebt. Het voelt dus niet prettig aan, wat het wel is.

Maar dit negatief ervaren wordt m.i. in wezen veroorzaakt door een verkeerd perspectief van waaruit gezien wordt. 

Ook Nukunu Larsen  maakt duidelijk dat de hele kwestie van het eenzaamheidsgevoel wordt veroorzaakt door dit verkeerde perspectief: degenen die het overkomt beredeneren alles van uit zichzelf, vanuit een nog steeds werelds 'ik', mijn persoon of 'mijzelf', dat al zoekend de wereld ziet en beoordeelt en op weg is naar Zelfrealisatie.

Om met Papaji te spreken, zij hebben hun ‘ik’ meegenomen in 'hun' zoektocht en in hun satsang (hij had het in deze video waar deze link naar verwijst destijds tegen zijn leerling Mooji, die op dat moment zijn 'ik' nog niet doorzien had, blijkend zijn brief aan Papaji. Voor Mooji betekende die schrobbering van zijn meester de doorbraak).

Of, met andere woorden, zij percipiëren een grens tussen de persoon (als het ‘ik’) en de objectieve wereld.

En daar zit hem nu juist de fout volgens ook de tekst van Nukunu. Het perspectief van de eenzame observator is verkeerd.

En dat kan je je realiseren door je te realiseren dat jij-als-onpersoonlijk-bewustzijn alles van de eigen persoon en het lichaam kan zien (ervaren). De persoon en zijn lichaam zijn net zo goed objecten in het zien als de hele wereld waarin die persoon en het lichaam verschijnt. Persoon en wereld verschijnen gelijktijdig in bewustzijn. En alles wat gezien & ervaren wordt is Maya.

En jij bent het onpersoonlijk zien daar van!!

Sla jezelf dus niet over!!!

Maar dat gebeurt al snel omdat wat je wezenlijk bent geen 'ervaring' is. 

Ed Muzika heeft daarvoor bvb. zijn begeleide meditatie op internet gezet:  er is ook een zittende variant van deze meditatie. 

Ik heb daarvoor een wat andere methode. Het gaat er om dat wanneer je zittend of liggend en met de ogen dicht het eigen lichaam observeert, voelt, dat je dan ervaart dat het lichaam in wezen aan voelt als lege ruimte. Wanneer je dan de ruimte om het lichaam probeert te ervaren kom je er achter dat er geen grens bestaat tussen de ruimte in het lichaam en de ruimte er om heen.

Ruimte heeft uiteraard geen werkelijke grens. Mijn ruimte is niet afgescheiden van jouw ruimte. Ruimte is grenzeloos. En wanneer je dit ervaart ben je er dus nog steeds en er zijn bij dit zien geen problemen meer.

En zo kijkend naar het denken en de innerlijke gevoelens (emoties) is het duidelijk dat alle facetten van jouw bestaan als persoon gezien worden. Maar door wie of wat? Zit er iemand te kijken?

Op dit punt aangekomen is het advies uiteraard om dan maar nauwlettend te zien wie of wat ziet. draai de blik 180 graden om en zie!

Je kan er jaren mee bezig zijn, maar je zal nooit iets of iemand zien die ziet.

Dat omdraaien is dus ook maar een idee. Bewustzijn kan geen apart deel van zichzelf zien. En ook zichzelf niet aangezien bewustzijn geen ding is geen vorm heeft. en wanneer er wat gezien zou worden...wie of wat zou dat zien?

De conclusie (die als een bom kan in slaan) is dus dat er alleen zien is, niemand die ziet. En dat zien neemt geen plaats in. Het zit niet ergens, het is geen functie die je moet be-oefenen. Je bent het.

Je bent aangekomen bij wie je werkelijk t.o.v. de objectieve wereld bent: onpersoonlijk zien.

"Ik Ben"

En dàt kan nooit eenzaam zijn.

Dat maakt geen deel uit van de wereld der vormen en ervaringen.

Dat heeft geen attributen. Het kent geen tijd. Het neemt geen ruimte in.

En ook dit wordt nog beseft. Dat allerlaatste besef is totaal onvindbaar en onbespreekbaar. Het is zonder concepten.

Dat IS het Gezochte (en is dus niet ‘iets’, geen enkel begrip heeft er toegang)

Dan ben je -nooit van weggeweest- thuis.