zaterdag 21 december 2013


Wanneer iemand zich als 'wetende' onderscheidt van veronderstelde anderen bewijst hij/zij zelf onwetend te zijn.

Inzien of Zelfrealisatie is het ogenblikkelijk samenvallen met dat-wat-je-probeerde-te-begrijpen (te verklaren). Er is daarbij nooit een 'iemand' of een 'je' geweest die zocht en kon vinden.

Woorden (concepten) zijn objecten die onmogelijk in staat zijn om dat-waarin-zij-verschijnen (ofwel: gezien worden)  te verklaren.


woensdag 3 april 2013

De eenzame zoeker ofwel de Nacht van de Ziel


Ik krijg de laatste tijd nog al wat vragen over soms ernstige problemen die tijdens de zoektocht bij sommigen ontstaan. Wanhoop, eenzaamheid, depressie, ongeduld, aanvallen vanuit het denken en zo. Ik heb zowel op het Chakraplein (wat binnen niet al te lange tijd weer terugkomt op internet) als hier daar zo nu en dan over geschreven. Ik zal de komende tijd wat van die teksten via de De Oude Doos aan de vergetelheid onttrekken. 
Wat nog wel eens voor komt bij zoekers, is het gevoel dat zij op zekere dag krijgen dat zij het alleen zijn die de hele wereld zien. Tenslotte wordt alles wat gezien wordt, door ‘mij’ gezien. Alleen ‘ik’ weet dat ik leef, dat ik bewust ben. Of de wereld (inclusief alle anderen)  dat dit ‘ik’ ziet werkelijk is, kan dan nooit bewezen worden. „Alles is mijn ervaring“. Op zo’n moment kan je in een situatie van grote eenzaamheid geraken, wat ook wel solipsisme wordt genoemd (zie o.m. Wikipedia). 

Vooral fanatiek mediterenden kan dit overkomen. Dan breekt voor die zoekers de Nacht van de Ziel aan. Ed Muzika noemt dat wanneer hij het heeft over mensen die in de Leegte (the Void) verdwaald raken. Je bent als individu helemaal alleen, zonder dat je de eenwording feitelijk gerealiseerd hebt. Het voelt dus niet prettig aan, wat het wel is.

Maar dit negatief ervaren wordt m.i. in wezen veroorzaakt door een verkeerd perspectief van waaruit gezien wordt. 

Ook Nukunu Larsen  maakt duidelijk dat de hele kwestie van het eenzaamheidsgevoel wordt veroorzaakt door dit verkeerde perspectief: degenen die het overkomt beredeneren alles van uit zichzelf, vanuit een nog steeds werelds 'ik', mijn persoon of 'mijzelf', dat al zoekend de wereld ziet en beoordeelt en op weg is naar Zelfrealisatie.

Om met Papaji te spreken, zij hebben hun ‘ik’ meegenomen in 'hun' zoektocht en in hun satsang (hij had het in deze video waar deze link naar verwijst destijds tegen zijn leerling Mooji, die op dat moment zijn 'ik' nog niet doorzien had, blijkend zijn brief aan Papaji. Voor Mooji betekende die schrobbering van zijn meester de doorbraak).

Of, met andere woorden, zij percipiëren een grens tussen de persoon (als het ‘ik’) en de objectieve wereld.

En daar zit hem nu juist de fout volgens ook de tekst van Nukunu. Het perspectief van de eenzame observator is verkeerd.

En dat kan je je realiseren door je te realiseren dat jij-als-onpersoonlijk-bewustzijn alles van de eigen persoon en het lichaam kan zien (ervaren). De persoon en zijn lichaam zijn net zo goed objecten in het zien als de hele wereld waarin die persoon en het lichaam verschijnt. Persoon en wereld verschijnen gelijktijdig in bewustzijn. En alles wat gezien & ervaren wordt is Maya.

En jij bent het onpersoonlijk zien daar van!!

Sla jezelf dus niet over!!!

Maar dat gebeurt al snel omdat wat je wezenlijk bent geen 'ervaring' is. 

Ed Muzika heeft daarvoor bvb. zijn begeleide meditatie op internet gezet:  er is ook een zittende variant van deze meditatie. 

Ik heb daarvoor een wat andere methode. Het gaat er om dat wanneer je zittend of liggend en met de ogen dicht het eigen lichaam observeert, voelt, dat je dan ervaart dat het lichaam in wezen aan voelt als lege ruimte. Wanneer je dan de ruimte om het lichaam probeert te ervaren kom je er achter dat er geen grens bestaat tussen de ruimte in het lichaam en de ruimte er om heen.

Ruimte heeft uiteraard geen werkelijke grens. Mijn ruimte is niet afgescheiden van jouw ruimte. Ruimte is grenzeloos. En wanneer je dit ervaart ben je er dus nog steeds en er zijn bij dit zien geen problemen meer.

En zo kijkend naar het denken en de innerlijke gevoelens (emoties) is het duidelijk dat alle facetten van jouw bestaan als persoon gezien worden. Maar door wie of wat? Zit er iemand te kijken?

Op dit punt aangekomen is het advies uiteraard om dan maar nauwlettend te zien wie of wat ziet. draai de blik 180 graden om en zie!

Je kan er jaren mee bezig zijn, maar je zal nooit iets of iemand zien die ziet.

Dat omdraaien is dus ook maar een idee. Bewustzijn kan geen apart deel van zichzelf zien. En ook zichzelf niet aangezien bewustzijn geen ding is geen vorm heeft. en wanneer er wat gezien zou worden...wie of wat zou dat zien?

De conclusie (die als een bom kan in slaan) is dus dat er alleen zien is, niemand die ziet. En dat zien neemt geen plaats in. Het zit niet ergens, het is geen functie die je moet be-oefenen. Je bent het.

Je bent aangekomen bij wie je werkelijk t.o.v. de objectieve wereld bent: onpersoonlijk zien.

"Ik Ben"

En dàt kan nooit eenzaam zijn.

Dat maakt geen deel uit van de wereld der vormen en ervaringen.

Dat heeft geen attributen. Het kent geen tijd. Het neemt geen ruimte in.

En ook dit wordt nog beseft. Dat allerlaatste besef is totaal onvindbaar en onbespreekbaar. Het is zonder concepten.

Dat IS het Gezochte (en is dus niet ‘iets’, geen enkel begrip heeft er toegang)

Dan ben je -nooit van weggeweest- thuis.



maandag 25 maart 2013

Bewustzijn van bewustzijn.

Hoe dieper je graaft hoe vaker je aan loopt tegen de beperkingen van taal. Taal staat het uiteindelijke inzicht in de weg.

Taal is noodzakelijk om over zaken/vormen te kunnen communiceren, maar taal bestaat uit woorden, uit concepten en concepten zijn ook - observeerbare- vormen. Kortom aan een gepercipieerde vorm wordt ter identificatie -verklaring -communicatie een leesbare/verbale vorm toegevoegd, waarbij de toevoeging nooit de beschreven vorm zelf is. Zo kan taal jou de onmiddellijke ervaring van wie je bent ontnemen. Wanneer ik het wil hebben over het vormloze zal het duidelijk zijn dat naamgeving en verklaring via concepten al helemaal niet het beschrevene als feit kunnen benaderen.

Sri Nisargadatta adviseerde dan ook geen kennis te vergaren via concepten, maar rechtstreeks de aandacht te richten op datgene wat zich bewust is van er-te-zijn. Wie ziet dit, wie hoort dit, wie weet zonder ook maar enig bewijs in vorm nodig te hebben dat hij/zij bestaat?

Het ter zake door Maharaj in het Marathi meest gebruikte begrip werd door zijn vertaler Ramesh Balsekar in zijn boek "Pointers" in het Engels vertaald als apperception. Daarmee werd een bewust (maar niet gefocust) waarnemen bedoeld. Je bent je bewust er van dat je waarneemt. Of liever: er is bewustzijn van bewustzijn. Het lijkt dus een tweezijdig bewust zijn. 'Je' richt je op een waarnemen terwijl je bewust ben van de waarnemer of het waarnemen zelf. Zo verbind (in engels: merge) je de waarnemer, het waarnemen en het waargenomene in één waarnemen. Rupert Spira noemt dat ongericht waarnemen.

Zowel de waarnemer als het waargenomene worden doorzien als louter verschijningen. In het Nederlands wordt apperceive vertaald als schouwen, observeren of zuiver zien. Het is een zuiver observeren zonder te leunen op reeds opgedane kennis in/van woorden. Het is de bedoeling dat niet het ego, de persoon of het denken actief betrokken zijn bij het schouwen, maar dat vanuit de stilte van onpersoonlijk tegenwoordig zijn aandacht zich richt op waar de aandacht vandaan komt.

'De waarnemer' - als doelgerichte aanzetter tot dit zien - wordt middels het zien van zien hierbij als actief betrokken object overgeslagen en lost al ziende op als zijnde een denkmatige en overbodige toevoeging van dit zien. Er is niemand die ziet, er is alleen zien. Elke toevoeging vanuit de waarnemer wordt onmiddellijk gezien als een serie tijdelijke objecten. De waarnemer zelf blijkt louter een concept.

En het 'zien' zal zelf in het schouwen ook doorzien worden als louter een concept. Maar wat dat kan zien of liever: zien zelf, kan nooit een concept zijn!

Via keuzeloos zien van zien stuit je op een niet te doorgronden leegte. Je bent voorbij de woorden maar nog onontkenbaar bewust. En er is geen onderscheid meer tussen bewust er zijn en die leegte.

De concepten zijn weggevallen en er is alleen maar ...................................

.

donderdag 21 maart 2013

Het Absolute



Het Enige wat bestaat is het Absolute. Tijdloos, in afwezigheid van ruimte, maar alomvattend en onschendbaar. Het is niet iets, het is vormloos, het IS maar...niet bewust van zichzelf. Het kan zichzelf niet kennen, omdat het niet uit twee eenheden bestaat: er is geen observator en geen 'het geobserveerde'. 

En waarom niet?

Omdat in het Absolute (ook wel: Geen-Twee ofwel a-dwaita) geen concepten bestaan. Dus kan er geen enkel idee bestaan wie of wat het Zelf is, geen ik en een ander, geen idee dus van vormen, van inhouden, van doelen, van functies, van tijd, van ruimte. Niets dus. 

Maar zodra er één concept is, is heel de conceptuele wereld er onmiddellijk. Maar die wereld is gemaakt van de substantie waar het Absolute zelf uit bestaat. Uit niets dus. Er is geen wezenlijk materiaal voorhanden. De wereld bestaat uit louter concepten (klanken) die onmiddellijk een droom veroorzaken (die geen ruimte in kan nemen) van personen die in een wereld leven.  Of myriaden van dromen.

Maar de hoofdpersoon is nooit afgescheiden van de rest. Deze wordt tegelijk met de rest gezien.

Die complexe droom kan nooit ruimte innemen. Daarom kan je het hele universum zoals zenmeesters zeggen in één keer doorslikken, of wordt geantwoord: "Kom maar terug wanneer je alle oceanen in een teug kunt leegdrinken" of wordt geantwoord "Alles bestaat in de punt van een naald". 

Niets neemt geen plaats in.

Niets van die wereld(en) en niets van die personen kan dus los bestaan van het Absolute. Het is als het 'Ik Ben' in je en buiten je. Niemand kan dus iets vanuit zichzelf doen. 

Alles wat 'wij' hier meemaken zijn louter afbeeldingen, schaduwen ofwel dromen van het Zelf.
En in die droom (of ontelbare dromen) is er het vermoeden mogelijk van de oorzaak van de droom. 

Maar de vraag van het waarom kan dus nooit gesteld worden omdat noch het Absolute, noch de spiegelbeelden uit Zich Zelf kunnen treden om de zaak te kunnen onderzoeken. Noch 'je' en noch 'wij' bestaan werkelijk. 

Er is alleen wat nu is. Wat nu als totaliteit van alles ervaren wordt.

Daarom bestaat er alleen een daarom. Het is niet anders dan als het is. Dit is het. 


n.b. Een vriend van mij vroeg na dit gelezen te hebben: "Wie schrijft dit?" Ofwel kan een iemand die zich Rob noemt hardop zeggen dat hij het vanuit een aparte positie ingezien of gerealiseerd heeft? Het antwoord is natuurlijk "Nee!" Niemand bestaat werkelijk als apart functionerend wezen. Het denken maakt er gelijk een apart verhaaltje van. Maar zowel het schrijven als het lezen verschijnen enkel Nu in bewustzijn (wat ook maar een concept is...ooit bewustzijn gezien?). Alles gebeurt alleen maar nu, in de droom van het moment. Nu wordt het gekend. Bewustzijn is enkel nu, dus alle verhaaltjes en alle verklaringen zijn een droom in een droom.
.....

vrijdag 18 januari 2013

On-zen?


In kringen van Zen worden zoekers - vooral in de vorm van monniken - voortdurend door hun Meesters voor ogen gehouden dat ze er nog zijn, wanneer ze er nog niet zijn. 

De eerste samadhi's en satori's zijn of lijken slechts doorbraken vanuit het nagestreefde: Indrukwekkende en hoopgevende ervaringen, maar meer ook niet. De waarschuwing is steeds: Stop hier niet! Ga door. En hoe door te gaan? Dan komen er een verwarrende reeks aanbevelingen die de strekking hebben of helemaal niets te doen of alle energie de je hebt in te zetten om tot de uiteindelijke doorbraak te komen. Anders ben je weer lichtjaren verwijderd van jouw doel en verval je weer voor eonen in de hel. Je hebt het Nirwana gemist.

Dat is trouwens bangmakerij. Waar moet dat Gezochte dan wel uit bestaan? In het moment dat je oog in oog staat met alle Boeddha's die er ooit waren? En wat bepaalt dan dat moment? Waar moet je aan voldoen?

Er doet zich mijn inziens hier iets merkwaardigs voor. Allereerst zijn deze boodschappen gericht aan leerlingen die jaren (tot decennia) lang zijn voorgehouden dat er geen zelfstandige i(d)-entiteiten ofwel ik-entiteiten bestaan. Dus wie treft zowel het verwijt als de beloofde straffen? Niemand, ofwel een niet bestaand iemand.

Voorts, wat is dan 'Dat' wat de uiteindelijke satori realiseert (want het moet duidelijk zijn dat er niet een iemand is die zich hier iets in kan realiseren). 

Het denken (waaruit de persoon bestaat) kan zich geen enkele voorstelling maken van iets dat onpersoonlijk, conceptloos en niet-twee is.Naar mijn opvatting (dus door niemand bedacht) is dat antwoord het oplossen van 'de illusie dat de zoeker een zelfstandig (bestaand) wezen is, dat is afgescheiden van zijn omgeving en bron.' Er is alleen bewustzijn.

De waarheid is onveranderlijk en eeuwig valt in alle geschriften te lezen. Onveranderlijk want in afwezigheid van ruimte en eeuwig (altijd nu) in afwezigheid van tijd. 

Wat kan daarin bestaan?

Stel nu eens een situatie voor waar je geen woorden, geen concepten kent. Streep maar eens een paar minuten alle woorden weg die in je op komen. Geen enkel woord heeft enig nut. Weg er mee! Dan is er de opdracht: Zeg met alle kracht Stop! tegen de gedachten. Wat blijft over wanneer er geen enkel woord is om jouw situatie te beschrijven?

Helemaal niks anders dan woordeloos onpersoonlijk aanwezig (present) zijn. 

Je 'bestaat', maar niet als een iets. Er valt niets over te zeggen. Geen tijd, geen ruimte, geen ik, geen ander, geen taal, geen ideeën, geen kennis, geen wereld. Kortom de enige toestand die onbeschrijfelijk (want geen woorden) en onveranderlijk (geen tijd) is. 

Daar waar je gelijk bent aan alle Boeddha's die er ooit waren, die altijd hebben gezegd dat de hoogste wijsheid niet-denken (waarin niets afzonderlijks kan bestaan) is.