maandag 26 september 2011

De Nacht van de Ziel (Deel 2)

Ik kreeg deze week een reactie van een vriend, die zich verbaasde dat er zo weinig reacties kwamen op het vorige stukje over -in feite- de Nacht van de Ziel. Die reacties waren er wel, maar die kwamen via mijn persoonlijke mail. Allemaal persoonlijke (ja, dat had je gedacht) verslagen van mensen die de Nacht van de Ziel hadden meegemaakt en er soms -na jaren- nog mee worstelden.

Ik heb hen o.m. teruggeschreven dat die Nacht der Ziel -hoe ingrijpend dan ook- slechts een ervaring was en, omdat men niet wist hoe er uit te komen, het zo zwaar kon worden. En soms heb je het gewoon maar door te maken.

Zelf heb ik 20 jaar geleden de ervaring gehad dat ik in een helder visioen in die oneindige zwarte ruimte ineens op een oneindig grote stalen muur stuitte. Ik moest er door. Eén van mijn eerste leraren had dit ooit als opdracht aan mij meegegeven. Ergens moest een opening, een deur, zijn. Die was er altijd. Hoe ik er ook tegen aan bonkte de muur bleef gesloten. Ik was radeloos.......tot het moment dat ik het opgaf door die muur te willen gaan. Ik draaide mij om en er was vrijheid!!! Er was helemaal geen muur om door heen te gaan. Er was helemaal geen voorgeschreven richting om naar toe te gaan. De muur was maar een idee in het denken. Een concept. Dat was de Koan, het doorzien dat de opdracht al een illusie was.

In de volgende video van Larsen Nukunu begeleidt hij een vaste bezoeker vanuit een situatie van absolute donkerte en hopeloosheid naar helderheid.


En wat is de conclusie? De Nacht van de Ziel is ook maar een idee. Een uitdaging vanuit de 'mind'. Net als die zoekers die coute que coute verlicht willen worden.. . Met een tijdspad er bij! Al die door de 'mind' bedachte uitdagingen moet je nooit willen oplossen met de wil, met strijd, met een doordouwen, maar met rusten in volledig open bewustzijn, met een volledige acceptatie van dat wat er nu is,  met een totaal opgeven van een egocentrisch streven: "O.k. dit is wat is".... Dus stel je de vraag: "Wie maakt dit mee? Wie ziet dit?"  Kijk, voel, ben er helemaal bij! Geloof niet in wat je ziet, bestrijd het niet! Gebruik geen woorden. Accepteer het, ja, nóg moeilijker: verwelkom het! 

En zie wat er dan gebeurt. 

Dat wat ziet -Zien-  blijkt altijd groter te zijn dan wat gezien wordt. De nachtmerrie verandert ineens in helderheid, stilte, openheid. Dat wat je in essentie bent. De extreme en afgewezen 'pool' blijkt bij acceptatie er van op te lossen in openheid.

O ja, zowel Stilte als Leegte zijn niet 'dood's. Integendeel, zij bevat (er is niet èn Stilte èn Leegte) alle leven. Het is helder, levendig, liefdevol. Maar het is eigenlijk niet in woorden uit te drukken, omdat er geen aparte ervaarder, een ervaren en een ervaring zijn. En zodra je een 'beweging' benoemt is het al weer wat anders. Om in de geest van Huang Po te zeggen: "Laat alle denken vallen en zie wat er overblijft."  

Rob