dinsdag 5 oktober 2010

Sterven tijdens dit leven


In de discussies n.a.v. het vorige stukje heb ik het - tot grote vreugde van niet iedereen - over het sterven tijdens dit leven gehad.

Wat ik daarmee bedoelde is dat je tijdens dit leven kan ontdekken dat je niet de tijdelijke persoon, de denker, het ego bent; ja, dat je ook niet dit lichaam bent.

Je kan ontdekken dat je het pure 'zien' van dit alles bent, de stille, bewuste (kennende) ruimte, het tijdloze Nu, waarin alle beelden verschijnen. Het enige wat je daar nooit zal kunnen waarnemen ben jijzelf.

Dat sterven kan niet middels het denken gerealiseerd worden, maar door dat praktisch te ervaren.

Richard Lang, die ik hier al eerder heb aangehaald, heeft vandaag weer een nieuwe video op Internet gezet, waarin hij je middels één van de oer-oefeningen van Douglas Harding meeneemt naar die bewuste Leegte.

Het is niet iets wat je ervaart, maar wat je bent.

Een goede reis! Hij duurt slechts anderhalve minuut, en wat er is, is eeuwig. Nu dus.

Rob

nb. Voor degenen die hopen het Jnani-schap te verwerven, moet hierbij gezegd worden dat er zich nog iets bewust is van de Leegte.  Puur bewustzijn (zonder vormen). Turiya. De Vierde Staat.  En daar achter moet volgens Ramana nog een staat zijn, Turiyatita. Daar is noch licht, noch duisternis. Niets wat benoemd zou kunnen worden.

Voor normale stervelingen is de realisatie van de immer aanwezige bewuste leegte (niet-iets) al de inlossing van het primaire levensdoel.  Die realisatie kan alleen dit moment (nu) plaats vinden. Zodra je een doel stelt om een hoger doel te bereiken zal je eeuwig op weg blijven teneinde een concept waar te maken, terwijl het levende leven al die tijd al conceptloos aanwezig is.