Inzichten Advaita Vedanta

Kan het Zien gezien worden. (Vervolg)

2012-02-03T08:46:00.001+01:00

Mijn reactie op de vraag van Peter bleek te lang te zijn voor plaatsing.
Dus dan maar een nieuw bericht er aan gewijd.....

Gecorrigeerde versie

Dag Peter,

Even kort, want ik zit te klappertanden van kou als gevolg van de een of andere griepvariant... De Elfstedenkoorts of zo zoiets... Vreemd, want schaatsen doe ik al decennia niet meer.

Het Zelf, het Absolute, het onkenbare Zijn is wat je bent. Daar ben je volledig wie je bent. Er is geen denken wat zichzelf een rol toemeet naast jou. Je bent het tijdloze. Er zijn geen wensen, geen bedreigingen. Je weet dat je bent, maar niet wat je bent.

De afstand tussen jou en dit Zelf is 0 (nul). Jij bent Dit.

De persoon die uit de combinatie ‘voelen, denken en het lichaam’ bestaat is tijdelijk, heeft een vorm-karakter, is altijd veranderlijk, kent een geboorte en sterven. Zijn omgeving heeft hetzelfde karakter. De afstand tussen de persoon en het Zelf is onmeetbaar groot.
De persoon kan nooit het Zelf bereiken.

Alle facetten van de persoon en zijn omgeving worden moeiteloos gezien. De persoon en de wereld zijn louter verschijningen. Iets in jou kan alles waarnemen en doorvertellen.

Dat 'iets' is het 'I am' wat feitelijk een soort overgang is in de combinatie van Puur Bewustzijn en denken.

Het 'Ik Ben' is ook dualiteit: het verschijnt jaren na de geboorte, het verdwijnt elke nacht tijdens de droomloze slaap en aan het eind bij het sterven. Vorm en inhoud verdwijnen dan en wat over blijft is het Absolute Bewustzijn, dat onveranderlijk aanwezig is. Dat is het beroemd Nu..

Ook alle karma (wat louter een product van het denken is) lost op, wanneer het denken is overstegen.

Wat wij tijdens 'ons' leven zien is zeer persoonlijk. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal. Wanneer in dat verhaal keuzevrijheid zou zijn, zou jouw leven er totaal anders uitzien dan nu. Het leven loopt altijd anders dan gepland.

Maar een nog fundamenteler argument is de ervaring die je opdoet wanneer je naar dat 'ik' -dat een vrije wil zou hebben - gaat zoeken.

Dat 'ik' zal je nooit als object kunnen vinden. Je vindt een hoop vormaspecten, maar wie ziet die steeds? Het zien zelf.

Dat echte 'ik' blijkt aan het einde van de zoektocht dat stille onpersoonlijk Zien te zijn, wat zelf onkenbaar is.

Dus jouw ‘Ik’, het Zelf, doet niets. Dat is alleen als kennende ruimte aanwezig. Ieder wezen heeft dat ik-gevoel. Zodra zelfs het meest eenvoudige visje bedreigd wordt, vlucht het weg. Weet je nog wel met die muggen en vliegen zomers? Die gaan niet zitten wachten om doodgeslagen te worden.

Wanneer wij het over vrije wil hebben, waar hebben wij het dan over? Over denken dat bepaalde tekorten in het leven ervaart, dat zich een doel stelt, dat een weg daarheen organiseert en dat slechts een korte tijd tevreden is met het bereikte. Als het doel al bereikt wordt.

Een tweede element in de verklaring is het gegeven dat het Zelf, de waarnemer, JIJ DUS!!!, geen tijd kent. Het is altijd Nu, altijd Dit Moment. Bestuderen wij dit moment dan zien wij dat dit bestaat uit aanwezigheid, tegenwoordigheid (Presence)van dat Onpersoonlijk Bewustzijn.

De wereld en de persoon lijken in tijd te leven, maar ook die twee bestaan dus alleen op het moment dat zij gezien worden: altijd Heden. Alles stroomt, zeiden de Grieken. Maar alleen op dit moment is alles waar.

Het boek des levens, uniek voor elk individu, wordt pagina per pagina (of per onmeetbaar beeldje) Nu geprojecteerd. Ook plannen voor morgen en herinneringen aan gisteren bestaan enkel wanneer zij worden waargenomen: Dit Moment.

Het denken of liever de stroom van gedachten kunnen alleen reageren op iets dat net heeft plaatsgevonden. Roep maar eens keihard BOE, wanneer jouw partner (of wie dan ook) diep in een spannende film zit. Voor jouw BOE was er niets aan de hand en na het BOE.....(vul maar in).

Bewustzijn neemt alles wat er na jouw BOE alles onvervormd en keuzevrij waar. Dat is het tijdloze Nu, dat wij nooit als object kunnen kennen, omdat het het zien zelf is en het zien niet tot datgene behoort wat gezien, gehoord, gevoeld etc wordt.

Ik moet nu gehoor geven aan het gevoel dat ik weer onder de wol
moet!

Hartelijk groet,

Rob

Kan het Zien gezien worden? (update 2)

2012-01-20T23:03:00.006+01:00

Aan het einde van zoektocht - zoals geadviseerd in de Advaita Vedanta van een invloedrijk leraar als Ramana – kom je er rondtastend achter dat zelfs de meest subtiele ervaringen altijd nog gekend, waargenomen, kunnen worden.
Zelfs een onoverdraagbare ervaring van totale stilte of grenzeloze leegte of absolute duisternis worden altijd nog (al is het in een nanoseconde) gekend.
Dat laatste zien wordt vervolgens het laatste onderwerp van de zoektocht. Wie of wat is dit zien?
Kan dit zien gezien worden? Of is er alleen een blijvend vermoeden?
Een onmiddellijk antwoord in woorden voldoet niet. Je zult het aan den lijve moeten ervaren. Een vraag en antwoordspel met iemand anders kan daar bij helpen. Vr: is de vragensteller.

Vr: Probeer het zien maar eens te zien.
A: Ja, ik zie het! Ik weet dat ik alles hier zie.
Vr: Ja, maar hier wordt de overtuiging dat het zien gezien kan worden afgeleid van zijn inhoud, van WAT je ziet.

Wat zijn onder meer eigenschappen van wat je allemaal kan zien en voelen?
A:

het heeft vorm
het heeft grenzen t.o.v. de omringende ruimte. Voor woorden is die ruimte de stilte waarin woorden verschijnen.
het heeft vorm/kleur/klank/smaak en hoedanigheid(hard/zacht/lang/kort etc)
het heeft duur
en het heeft allemaal afstand tot jou, het zien.

Vr: Kan je met al die opgesomde eigenschappen van vormen het zien zelf zien? Kan je het horen horen? Kan je het ruiken ruiken? Kan je het proeven proeven en kan je het voelen voelen?
A: ⅎ₰√!+ῄ
Vr: Nou????
A: Nee.
Vr: Nee, dat klopt. Zien is geen functie, het heeft geen vorm, geen tijd, geen grenzen, geen eigenschappen, geen voorkeuren. Je doet het niet, het IS er. Jij ziet niet, er is Zien.
A: Haha, ja dat zie ik nu ook!
Vr: Trouwens, met wàt zou je het zien moeten zien? Met zien!
A: Ja en dat kan niet: het kan zichzelf niet zien.
Vr: Nee, wanneer er ook maar iets gezien wordt is het dus weer een objectieve waarneming, en wie neemt dàt op zijn beurt weer waar?
A: Zien zelf.
Vr: En net zoiets: Hoe weet je dat je bestaat?
A: …………Ja, dat weet ik gewoon…..
Vr: Heb je er een bewijs voor nodig?
A: Nee! Dat weet ik gewoon zeker.
Vr: Kan je dat ‘weten’ kennen? Kan je dàt zien?
A: uhmmmmm….lange stilte……n-nee…ook niet.
Vr: Wie of wat ziet bij jou wanneer ik jou in de ogen kijk? Wat is daar?
A: Niets, leegte…..
Vr: En daar in verschijnen alle vormen?
A: Ja.
Vr: Zijn dan de vormen gescheiden van het kennen?
A.: Nee!

Aan het eind van de rit ontdekken wij dat alles wat wij als dualiteit hebben leren onderscheiden van nondualiteit immer samenvalt met het bewustzijn waarin het verschijnt. Alleen dat bewustzijn, de kennende ruimte waarin alles verschijnt, valt niet te kennen. En daarom is alles wat in dat alomvattende kennen als vorm verschijnt nooit echt te verklaren. En let wel: In essentie zijn wij dat onkenbare kennen!! Het Enige wat totaal en absoluut geen vorm heeft zijn wij zelf......

De Lachende Boeddha 4 (update)

2012-01-01T15:45:00.004+01:00

Allereerst iedereen de beste wensen voor 2012 !!

Ik ben niet zo goed in kaartjes sturen, dus bij deze.

Ik zal het jaar maar niet te zwaar beginnen en een vervolg presenteren op het thema 'De Lachende Boeddha' tijdens de satsangs van Mooji.

Deze is uit de satsang van 1 augustus 2010 en komt uit de door Mooji op internet gezette DVD "Ego Is The Costume Of The Being." Uiteraard berusten bij hem ook de rechten. In de rubriek News op zijn website staan 10 van dit soort complete satsangs.

Wàt er ook in jouw leven gebeurt, jij bent het zien er van. Je bent niet de persoon die de gebeurtenissen meemaakt. Je bent niet de 'doener' te midden van de gebeurtenissen. Je bent ook niet het beoordelen van de gebeurtenissen. Je bent immers ook niet het denken. Loslaten - waar het in het filmpje over gaat - is ook maar een gedachte, een gebeurtenis. Wie is het die los laat? En wat kan die onvindbare 'jij' loslaten?

Is degene die los wil laten niet een zelfde soort verschijnsel als dàt wat door hem of haar moet worden losgelaten? Moet er niet slechts een (serie) dwingende gedachte(n) doorzien worden?

Wie gelooft in de waarheid van die gedachten? Zie waar die 'wie' is.

Kijk altijd naar wie het is die zich van alles bewust is.

Kan je 'iets' vinden, wat is het dat dàt op zijn beurt weer ziet?

Wie zoekt? Wie vindt? Wie rapporteert er over aan wie?

Er blijft uiteindelijk alleen zien over..

Kan je het zien (wat je uiteindelijk wel zelf moet zijn) zien?

Blijf kijken, blijf tasten en zie wat overblijft.....en ga er vooral niet over nadenken.

Hartelijke groet!

Rob

Uit de Oude Doos: Op dit moment ben je helemaal vrij

2012-01-01T10:02:00.002+01:00

Robert Adams alias M.T. Mind

Deze weken gaat het lichamelijk niet zoals gewenst. Maar ja, wensen.....wie wenst? En wie wensen wie het allerbeste? Het is zoals het is. Het voordeel was dat ik ruim de tijd had om eens dieper in het werk van Robert Adams te duiken. De eerste verzameling van zijn bewaard gebleven satsangverslagen (ik heb er via Ed Muzika al een stuk of 116) is vorig jaar in het Nederlands op de markt verschenen. Ik vond het volgende toepasselijke stukje in de Stilte van het Hart, in een andere vertaling dan de officiële uitgave.

"Wees niet in conflict met je gedachten en het Zelf. Als er geen conflict is, zijn er ook geen gedachten. Gedachten bestaan alleen omdat er een conflict is. Met conflict bedoel ik dat je je zorgen maakt over hoe je die gedachten kunt kwijtraken. Je doet sadhana, meditatie, Pranayama', japa etc. Al deze dingen veroorzaken conflicten want zei je niet dat je die dingen doet om bevrijd te worden.'Ik doe deze dingen om vrij te worden'. Dit is het conflict want je bent nu al vrij en bevrijd. Dus zodra je je zelf wijsmaakt dat je iets moet doen om bevrijd te worden, verschijnt dat conflict onmiddellijk. Dit is je enige echte probleem. Het is jouw probleem en dit conflict is ontstaan toen je als kind geprogrammeerd werd, door samskara's uit een vorig bestaan. Wat je daar vandaan meegenomen hebt, de diepgewortelde ideeën over wie je denkt dat je bent. Dit is waar het conflict zijn wortels heeft.
Het vertelt je, 'ik ben gewoon een menselijk wezen. Ik ben dit kwetsbare lichaam. Ik moet soms lijden ondergaan. Soms moet ik gelukkig zijn.’ Allemaal leugens. Er is nooit iemand geweest die moest lijden. Er is nooit een 'jij' geweest die gelukkig moest zijn. Er is nooit iemand in jou geweest die gelukkig moest zijn. Er is niemand in jou dit zo nodig ongelukkig moest zijn. Het zijn allemaal gedachtekronkels.
Dus zodra je probeert negatieve conditionering te vervangen door positieve conditionering, veroorzaak je een conflict. Dit verklaart waarom psychiatrie en psychologie niet helpen. Omdat ze je normaal willen maken. En wie wil er nu normaal zijn? Oersaai! De waarheid is dat je niet iets moet willen zijn. Er is niets dat je wenst te zijn. Er is niets dat je moet worden. Er is geen toekomst voor jou als je iets wilt worden. Op dit moment ben jij het Ene. Er is nooit een ander geweest. Op dit moment ben je totaal vrij, zolang er geen gedachte in je opkomt en je niet iets wil laten gebeuren."

Robert Adams

Uit de Oude Doos: Mindfulness

2011-12-31T10:12:00.001+01:00

Gezien alle belangstelling voor deze methode kan ik er niet om heen er wat van te zeggen. Er zijn ook teveel advaitaleraren die ineens met mindfulness reclame aan het maken zijn. Mindfulness wordt tegenwoordig als een medicijn gezien voor allerlei stressgerelateerde aandoeningen. Tik het begrip maar eens in Google in en je zal versteld staan.

Klopt dat allemaal wèl van die Advaita leraren??

Ik speel allereerst voor het gemak eerst even leentjebuur bij Wikepedia:

"Mindfulness is een uitdrukking die afkomstig is uit het angelsaksisch taalgebruik. De oorsprong ligt in het Boeddhisme. Het is een onderdeel van het zogenaamde achtvoudige pad (in Pali en Sanskriet: samādhi). Het werd oorspronkelijk aangeduid met sati in Pali of als smṛti in Sanskriet. Het wordt al duizenden jaren toegepast door aanhangers van allerlei vormen van Boeddhisme. Voornamelijk in het Verre Oosten. Het bestaat uit meditatie en yoga.
In het Westen is het bekend geworden door het werk van onder andere Thich Nhat Hanh, een Vietnamese monnik die verbannen is en nu in Frankrijk woont en daar onder andere les geeft. Mindfulness wordt vanwege de praktische mogelijkheden ook in het Westen medisch erkend en wordt toegepast in, onder andere, MBSR en MBCT.

Mindfulness verwijst naar:
* een vorm van meditatie waarin men zich op een niet-reactieve manier bewust is van de fysieke en geestelijke sensaties en situaties van het moment ("Een zachtmoedige relatie aangaan met wat er zich nu aanbiedt"): bewuste aandacht.
* een levenshouding die zich kenmerkt door acceptatie van onvermijdelijke negatieve en positieve ervaringen: aanvaarding.
* juiste indachtigheid of bewustzijn in de Boeddhistische leer.

Door mindfulness te beoefenen wordt het mogelijk de werkelijkheid te aanvaarden en bewust aandacht te geven aan jezelf en alles om je heen. Leven in het moment. Door het bewustworden en loslaten van automatismen en oordelen, is het mogelijk innerlijke kalmte en rust te bereiken. Het is niet de bedoeling dat je in jezelf keert of transcendeert."

Die laatste -door mij vet weergegeven- zin is wel uiterst intrigerend. Daar gaat het fundamenteel mis naar mijn gevoel. Meditatie is o.a. in het Boeddhisme juist gericht op trancendentie, en daarmee wordt bedoeld dat jouw huidige (vaak ellendige) staat van leven wordt doorzien door er louter naar te kijken. Ook het 'ik' wat zo centraal in jouw leven heeft gestaan zal in dat zien doorzien worden als louter bestaand uit tijdelijke verschijnselen (lichaam, gedachten, emoties). En dat ben je allemaal niet wezenlijk. Wat in het zien verschijnt kan je immers nooit zelf zijn. Want wie of wat is het, die dat allemaal ziet?

Dat 'zien' is dan uiteraard geen denkspelletje met denkmatige conclusies, maar het dient plots -als feit- kristalhelder te zijn, dat jij zelf het -onpersoonlijke- Zien (Bewustzijn) bent, en niet alle strapatsen van de persoonlijkheid. Daarmee ben je onmiddellijk bevrijd van de last van de persoonlijkheid. Het is door-zien. Klaar!

Bewustzijn BEN je en dat kan een ‘je’ of 'ik' dus nooit oefenen, want het ‘je’ verschijnt juist in bewustzijn.

Zoals Mindfulness tegenwoordig veel gebruikt wordt, houdt het dus een omkering in van wat het in feite is: het is geen instrument om het ‘ik’, de persoonlijkheid, te verbeteren, maar is gericht op de ontdekking van wat je wezenlijk altijd al bent. En daarmee lost de persoonlijkheid op als de doener van jouw leven. Jij leeft niet het leven, het Leven leeft jou-als-persoon. Maar die persoon is dus louter een beeld in bewustzijn.

Je kan bewustzijn -het feitelijke Nu- dus ook niet oefenen, je bent het! Bewustzijn is geen ding, geen aan te leren vermogen. Je kan alleen alert zijn op dìe momenten waar je ontdekt dat 'je' weer met die onvermijdelijke gedachtenstroom bent geidentificeerd. En dat ontdekken kan natuurlijk nooit zonder aanwezig bewustzijn.

Het gevaar van elke methode -en ook deze dus- is, dat weer een 'ik' zich ontfermt over de resultaten van de oefening (ja... zelfs hele beroepsgroepen ontfermen zich er over...). Het ego wordt er alleen krachtiger en vaak nog slimmer en valser door. Alleen het doorzien van het 'ik' kan dat 'ik' oplossen.
.
p.s. De term 'mind' heeft in verschillende kringen verschillende betekenissen. Voor de één is 'mind' de totaliteit van de menselijke geest, inclusief het denken, voor een ander is het het ego, en voor de Boeddha -die het begrip uiteraard niet in het Engels vertaalde (want de Engelsen zaten toen nog niet in India)- was het het gewaarzijn, bewustzijn. Kortom, zonder een zindelijke definitie te gebruiken kan er dus heel wat verwarring ontstaan. Mindfulness heeft m.i. niets met denken te maken. Denken kan niet zien. Alleen zien (bewustzijn) kan zien. Mindfulness blaast het denken op.

Mind you!....

Foto © R. Ek, Mammata in Capelle aan den IJssel

De kenner, het kennen en het gekende

2011-11-21T16:03:00.000+01:00

De wereld inclusief de kenner zijn illusie. Dat is de boodschap van Zen en Advaita, waar menig zoeker zich de tanden op stuk bijt. Het is toch echt allemaal? Ik weet toch dat ik er ben, ik kan mijzelf toch zien, voelen, horen en ruiken? en de wereld is toch ook echt? Die kan ik ook zien en voelen. Loop ik tegen een muur dan is dat toch echt geen illusie. Dat weet toch iedereen?
En toch is het niet zo, volgens al die Meesters.
In dit stukje ga ik de relatie onderzoeken tussen de kenner, het kennen en het gekende.

De kenner lijkt degene te zijn die zichzelf en de wereld kent. Ik heb een lichaam, en dat kan plezierig aanvoelen, maar kan ook heel veel pijn doen. Dat kan je niet wegdenken. Ik kan over de wereld en mijzelf nadenken. Ik weet dat ik besta!

Deze laatste conclusie is dus vooral gebaseerd op het bewustzijn van het gekende. Van de objectieve waarnemingen. Die zijn er, die kan je niet wegdenken. Je kan de ogen er voor sluiten, maar je blijft dan toch horen, voelen, ruiken en proeven. En je ziet nog steeds kleuren, of donkerte o.i.d. voor de ogen. Maar doe je je ogen weer open is die wereld weer daar. Onontkenbaar.

En toch zeggen onder meer de Meesters van Zen en Advaita dat dit allemaal niet echt waar is. Het zien van de wereld en het beleven van onszelf zijn allemaal een illusie, gezichtsbedrog. Alles wat wij zien kunnen wij nooit zelf zijn. Ook de wereld der vormen is louter een beeld, een droom.

Waar zit de sleutel van dit raadsel?

Daarvoor gaan wij naar het kennen toe. Kennen staat voor waarnemen (voor waar aannemen), kennen is bewustzijn, en bewustzijn laat ons de wereld kennen door middel van de zin(zijn)tuigen. Zien, horen, voelen (sensen), ruiken en proeven. De zintuigen zijn de stoffelijke middelen om waar te kunnen nemen.

Elk biologieboek bevat de uitleg hoe de diverse zintuigen dat doen in nauwe relatie met het wonder van de hersenen, die alle indrukken vertalen in hapklare brokken voor ‘ons’ bewustzijn.

Maar hoe gaat het werkelijk? Daarvoor dienen wij open en helder te zien. Wij staan in een weiland en zien een boom. Wanneer ik vraag: “Wat zie je?” zal je zeggen: “Ik zie een boom”

Tussen mijzelf en de boom bestaat afstand. Er is tijd nodig om die afstand te overbruggen (alleen al door de lichtsnelheid en de bewerkingen door de hersenen van de beelden die het oog doorgeeft).

Uiteraard zie je meer dan een boom. Je hebt een deel van wat gezien wordt uitgekozen en benoemd. In werkelijkheid staat de boom in een weiland met veel gras. Er is een hek, een paar koeien, een dijk op de achtergrond met fietsers en er is de hemel met wolken.

Maar wie of wat ziet dit alles in één oogopslag?

Laat je blik naar jou zelf toe lopen kom je ook jouw voeten tegen, de benen, het lijf, de schouders en wanneer je dan naar het gebied kijkt waar je kijkt zie je niets. Er is daar alleen maar leegte. Niets te zien. Maar daardoor verdwijnt het zien niet! Je merkt in die lege ruimte ook jouw gedachten op, een lange serie woorden en zinnen.

Voor de vaststelling van de aanwezigheid van de boom en daar waar de boom in verschijnt is dus zien nodig. Ja, dat hale je de koekoek.

Maar wanneer je heel nauwkeurig gaat kijken kan je constateren (zien) dat ‘zien en dat wat gezien wordt’ tegelijk optreden en met elkaar verbonden zijn. Zonder iets te zien is er geen weten van zien. En zonder het zien is er geen weten van wat gezien wordt.

Kortom het gekende en het kennen zijn onlosmakelijk verbonden.

Wie constateert dat?

‘Ik’ zeggen de meeste mensen. De kenner. Maar kan de kenner gekend worden zonder het kennen? Kan jij weten van jouw bestaan wanneer er geen zien, horen, voelen, proeven en ruiken is?

Dat gebeurt elke nacht tijdens de droomloze slaap. De kenner staat uit. Er is geen weten van aanwezigheid.

De kenner is dus net zo goed het gekende als de boom en zijn hele omgeving. Jij als mens met al zijn lichamelijke, creatieve, verbale uitdrukkingsvormen is niet anders dan die boom, de wei, de dijk en de hemel. Objecten die tegelijkertijd verschijnen in bewustzijn. De zin: ‘De kenner kent het gekende’ klopt dus niet.

Het kennen kent de kenner en het gekende.

Het kennen blijkt dus de sleutel. Wat is het kennen? Is dat een functie, zoals een camera met een recorder en een afspeelmogelijkheid?

Wij gaan nu dat kennen onderzoeken……

Maar hoe doe je dat? Niet door na te denken, want denken maakt woordjes van waargenomen fenomenen. Nee, wij dienen louter te gaan kijken. Wat ook wel kennen wordt genoemd.

Hier stuiten wij direct op iets onmogelijks. Wij willen het kennen gaan kennen door middel van kennen. Je ziet dus niets, want het kan niet. Ja, je kan gaan voelen, maar dan voel je of niets of lichaamssensaties. Je voelt een plek, het kloppen van het hart etc.

Dus je neemt niet het kennen waar.

Je kan het kennen dus niet kennen. Het enige wat je ervaart is ruimte en stilte. Maar dat wordt dus ook weer gekend….. Kortom het subject, dat wat ziet, is objectief niet kenbaar.

'Je' bestaat dus niet...

Het kennen is dus ook niets, niet-iets, onkenbaar, afwezig als ding. En toch ken je de wereld inclusief jou-zelf, waarvan wij inmiddels hebben gezien dat die zonder kennen niet kunnen bestaan.

Maar daar waar het kennen niet objectief bestaand is, is ook alles wat verschijnt in dat kennen ook niet echt bestaand als vorm. Het kennen en het gekende kunnen immers niet gescheiden bestaan. Wanneer voorwerpen in lege ruimte verschijnen moeten deze voorwerpen intrinsiek leeg zijn. Wat de kwantumfysica ook aan het bewijzen is.

Er is dus alleen maar - alles inclusief- onkenbaar kennen…zien…zijn…..

En daarin bestaat ook geen tijd. Je kan alleen maar nu waarnemen. Alles wat zo straks was is alleen maar een herinnering. Wat je straks wil, kan alleen maar een gedachte zijn. Maar denken is er alleen maar nu.

Hier is het. Alles inclusief. Kennen.

Stilte

2011-11-08T20:14:00.018+01:00

Er valt hier niet veel meer te schrijven.

Het enige wat je moet zien is dat je geen bewustzijn hebt, maar dat je bewustzijn bent, dat Enige Bewustzijn dat er is.

Je bent..en je weet dat je bent, maar niet wat je bent...

Dat 'zijn' en dat 'weten' en dat 'bewustzijn' en dat ‘je’ is allemaal Het Zelfde.

Geen begrip, geen bouwsel van concepten kan 'het' aanduiden of verklaren.

Het is zowel aanwezig (ik ben er toch?) als afwezig (waar is het?)

Je bent het, maar nooit als ding.

.........

En dat dagelijkse leven van jou als persoon???

Wanneer er een keuze zou zijn (en wie is het die dat zou moeten weten?) lijkt het mij dat 'je' het beste kiest voor dat wat er is. De rest is allemaal verzet.

Maar van wie?

Wie aanvaardt wat er is, wie verzet zich er tegen?

Dus nogmaals: zoek eerst degene op die zou kunnen kiezen.

En vind je die niet, dan is er dus nie(t ie)mand die kan kiezen.

Dan is dus alles wat gebeurt exact wat er gebeurt.

Binnen jou, in bewustzijn.

En alles wat je ziet moet dus ook bewustzijn zijn.

En jij bent tegelijk het zien er van.

Maar niet als persoon.

Meer valt er niet te verwerven.

Eigenlijk was er dus helemaal niets om te verwerven.....

Wat er gezocht werd, was er al.

...

De Nacht van de Ziel (Deel 2)

2011-09-26T10:31:00.004+02:00

Ik kreeg deze week een reactie van een vriend, die zich verbaasde dat er zo weinig reacties kwamen op het vorige stukje over -in feite- de Nacht van de Ziel. Die reacties waren er wel, maar die kwamen via mijn persoonlijke mail. Allemaal persoonlijke (ja, dat had je gedacht) verslagen van mensen die de Nacht van de Ziel hadden meegemaakt en er soms -na jaren- nog mee worstelden.

Ik heb hen o.m. teruggeschreven dat die Nacht der Ziel -hoe ingrijpend dan ook- slechts een ervaring was en, omdat men niet wist hoe er uit te komen, het zo zwaar kon worden. En soms heb je het gewoon maar door te maken.

Zelf heb ik 20 jaar geleden de ervaring gehad dat ik in een helder visioen in die oneindige zwarte ruimte ineens op een naar alle richtingen oneindig grote stalen muur stuitte. Ik moest er door. Eén van mijn eerste leraren had dit ooit als opdracht aan mij meegegeven. Ergens moest een opening, een deur, zijn. Die was er altijd. Hoe ik er ook tegen aan bonkte de muur bleef gesloten. Ik was radeloos.......tot het moment dat ik het opgaf door die muur te willen gaan. Ik draaide mij om en er was vrijheid!!! Er was helemaal geen muur om door heen te gaan. Er was helemaal geen voorgeschreven richting om naar toe te gaan. De muur was maar een idee in het denken.

In de volgende video van Larsen Nukunu begeleidt hij een vaste bezoeker vanuit een situatie van absolute donkerte en hopeloosheid naar helderheid.

En wat is de conclusie? De Nacht van de Ziel is ook maar een idee. Een uitdaging vanuit de 'mind'. Net als die zoekers die coute que coute verlicht willen worden.. . Met een tijdspad er bij! Al die door de 'mind' bedachte uitdagingen moet je nooit willen oplossen met de wil, met strijd, met een doordouwen, maar met rusten in volledig open bewustzijn, met een volledige acceptatie van dat wat er nu is, met een totaal opgeven van een egocentrisch streven: "O.k. dit is wat is".... Dus stel je de vraag: "Wie maakt dit mee? Wie ziet dit?" Kijk, voel, ben er helemaal bij! Geloof niet in wat je ziet, bestrijd het niet! Gebruik geen woorden. Accepteer het, ja, nóg moeilijker: verwelkom het!

En zie wat er dan gebeurt.

Dat wat ziet -Zien- blijkt altijd groter te zijn dan wat gezien wordt. De nachtmerrie verandert ineens in helderheid, stilte, openheid. Dat wat je in essentie bent. De extreme en afgewezen 'pool' blijkt bij acceptatie er van op te lossen in openheid.

O ja, zowel Stilte als Leegte zijn niet 'dood's. Integendeel, zij bevat (er is niet èn Stilte èn Leegte) alle leven. Het is helder, levendig, liefdevol. Maar het is eigenlijk niet in woorden uit te drukken, omdat er geen aparte ervaarder, een ervaren en een ervaring zijn. En zodra je een 'beweging' benoemt is het al weer wat anders. Om in de geest van Huang Po te zeggen: "Laat alle denken vallen en zie wat er overblijft."

Rob

En nu iets totaal anders...........vergeet alles!

2011-07-11T19:02:00.004+02:00

Mooji en de Lachende Buddha's

Een kwestie van Verlachting

Nog ééntje dan.....

Lach ze!

Rob

Ageren & Reageren: de Gordiaanse Knoop van Advaita

2011-07-11T11:11:00.001+02:00

Het lastige van een openbare blog over een niet alledaags onderwerp als zelfonderzoek in de traditie van de Advaita Vedanta, dat relatieve ‘beginners’ en ’uitgeprocedeerde’ die-hards de teksten en de discussies lezen en er op reageren en discussiëren.

Dan variëren de bijdragen tot praktische adviezen hoe je een zelfonderzoek kan uitvoeren en wat je daarbij kan verwachten, tot mededelingen dat er niemand werkelijk bestaat en dat ook de wereld waarin wij leven niet echt bestaat. Er is niemand die wat kan doen. De schrijver mag zelfs niet meer schrijven van sommigen, die dus zelf ook in reactie schrijven.... Maar de schrijver en de criticus bestaan niet werkelijk. Ook deze stukjes bestaan niet werkelijk.

Wat gebeurt hier dan toch?

Niets is wat het lijkt in Advaita.

De kern van de Advaita (welke concreet betekent: Niet-twee) houdt in dat alle vormen die wij waarnemen of kunnen ervaren niet-werkelijk zijn. Ofwel dat deze geen vast bestaan hebben en slechts er zijn omdat er de een of andere ongrijpbare oorzaak aan voor af gaat: het onpersoonlijke Zijn, of Leven, of............de duizenden woorden die in alle talen daarvoor verzonnen zijn.

Alles maar ook alles dat -hoe subtiel ook- kan worden ervaren, is niet wat werkelijk is, dus ook de schrijver en lezer hier niet.

Want een ervaring veronderstelt een subject, dat in staat is tot waarnemen; bewustzijn. En de realisatie van dat subject is het doel van de zoektocht.

Waarom wordt het zoeken zo’n ratjetoe van onbegrijpelijke uitspraken en redeneringen?

Omdat de zoeker bestaat bij gratie van het Gezochte. De zoeker is zelf een object in bewustzijn.
Omdat wat gezocht wordt niet als object gevonden kan worden.
Omdat het feit van het zoeken zelf ook niet gevonden kan worden.
Omdat het gebruik van de vele namen die aan het Gezochte worden toegekend het allemaal ook niet duidelijker maken.

Dus wat het het meest compliceert is, dat de zoeker een deel is van Maya (het meetbare) en als zodanig niet het instrument kan zijn van het vinden.

Zoeken veronderstelt bewustzijn, gewaarzijn en wat gevonden zal worden is bewustzijn, gewaarzijn. En -hoewel het louter woorden zijn, die iets aanwijzen wat als enige geen object kan zijn - bewustzijn is niet iets wat een doener (een object dus) kan doen of voor eigen doeleinden kan gebruiken......

De persoon, de doener, de zoeker zoekt naar een ‘iets’ terwijl hijzelf als zoeker een -tijdelijk bestaand- ‘iets’ is.

Zonder het feitelijk niet in woorden uit te drukken bewustzijn, is er niets. Geen persoon, geen wereld, geen zoeken. Er is alleen maar Zijn, er-zijn.

En dat is wat wij zijn. En Dat is wat geruisloos en vrijwel onopgemerkt deze woorden nu ziet. Dus zo ver weg is het ook weer niet. Het IS wat je in essentie bent: tijdloos, grenzeloos, eigenschapsloos en vormloos.

En tegelijkertijd is er de ervaring van een zoeker die uit allerlei vormen van onvrede aan het zoeken is naar iets wat beter of aanvaardbaarder is dan het dagelijkse leven en die een taal gebruikt die in feite nauwelijks toereikend is voor de opdracht waar de zoeker zich voor gesteld ziet.

In wezen verschilt de ervaren wereld niet van de droomwereld. In het niet objectief bestaande Zijn verschijnen vormen die niet zelfstandig -zonder bewustzijn- kunnen bestaan. Wat wij zien en ervaren kan nooit een blijvend objectieve status hebben. Maar dat kan je uitleggen tot je scheel ziet, maar het is pas waar wanneer het waar is en toch is het nu ook al waar. Aan het eind van de zoektocht ontkom je niet meer aan de paradox dat de waarheid IS, maar onvindbaar is, dat de wereld niet werkelijk bestaat, maar dat deze er voortdurend als werkelijkheid lijkt te zijn, dat er dus niets gedaan kan worden om dat te realiseren omdat er niemand is die dat kan doen, maar dat er toch een stroom adviezen op (die niet werkelijk bestaande) je af komen hoe alles te kunnen realiseren.

Even snel reageren op één stukje of zelfs één zin, heeft dus weinig zin.

Je moet een weg zien te vinden waar geen ‘je’ is, geen ‘vinden’ en ‘geen weg’

Het denken, het verstand kan hier niets maar dan ook niets uitrichten.

Het gaat om de ontdekking van Datgene wat dit verstand middels de productie van gedachten altijd moeiteloos ziet, wat alles moeiteloos ziet.

Rob (die ook maar slechts 'gezien' wordt....)

Een hardnekkig misverstand

2011-07-07T00:15:00.001+02:00

Ik had jaren geleden een ontmoeting met een dame die per sé wilde weten of ik verlicht was. Er werd van mij door haar het realiseren (bewerkstelligen) van ‘Verlichting’ voor haar geëist en wel een beetje vlug graag. Zonder de bevestiging van ' mijn' verlichting had het geen zin voor haar om verder met mij te praten. Mijn uitleg dat de vraag om het wel of niet verlicht te zijn verkeerd was en louter kon leiden tot een onzinnig en dus nutteloos antwoord, viel niet in goede aarde. Ik had gelijk al mijn geloofwaardigheid verspeeld. Ik had geen recht meer op een mening of een aanwijzing voor het oplossen van zijn of haar zoekprobleem. Het leek wel of ik met een plumeau een betonnen muur van ontkenning moest slechten.

Ik faalde jammerlijk.
Wij gingen niet als vrienden uit elkaar...

Het is natuurlijk te erg om iemand te vertellen dat waar zij jaren en jaren naar gezocht heeft, er altijd al was......en dat al dat zoeken en alle opofferingen er alleen waren om uiteindelijk in te zien dat er niets te zoeken viel. Dat het zoeken alleen al het vinden in de weg stond.

Sri Ramana zei het al dat het meest eenvoudige wat er is, is te beseffen dat je bent wie je bent.

Zoeken veronderstelt de aanwezigheid van een pseudo gestalte - de zoeker - die nodig is om je ware Zijn, datgene waarin de pseudo gestalte verschijnt, te gaan zoeken.

Vanaf het moment dat je via die pseudogestalte zoekt, heb je je met de rug naar jouw ware Zijn toegekeerd (al ben je er natuurlijk nooit uit, immers de noodzakelijk aanwezigheid van dat bewuste Zijn is voorwaarde voor het kunnen optreden van de zoeker).

Wie is hier gek? De pseudofiguur die zoekt uiteraard.....

Wanneer ingezien wordt dat de zoeker een bewuste omgeving nodig heeft om in te kunnen verschijnen, moet duidelijk zijn, dat deze bewuste omgeving het Zijn zelf is. Het bewuste leven waarin alles verschijnt. En dat laatste kan je niet zoeken, want dat ben je...als bewuste tegenwoordigheid.....

Dat zoeken naar iets anders alleen maar kan leiden tot het vinden van de een of andere vorm, die ook op zijn beurt weer niet zonder die bewuste aanwezigheid kan.

Kortom: je bent zelf in essentie die onpersoonlijke, onvindbare -maar zeer bewuste- tegenwoordigheid

Je hoeft er niets voor te doen om dat te herkennen. Niets doen is zelfs de voorwaarde voor het vinden van Dat wat er toch altijd onveranderlijk is.

En hoe dat voelt? Dat is dan weer een toegevoegde vorm en niet het feit zelf van jouw onontkoombare onvindbare maar onontkenbare aanwezigheid.

Laat je niet bedotten: het jou beloven van verlichting door wie dan ook is pure oplichting.

Sadhana

2011-05-14T18:45:00.001+02:00

Sadhana

Een ieder hier is Absolute Realiteit, Zuivere Gelukzaligheid.

Dit is je ware natuur.

Op dit moment, niet ergens in de toekomst.

Niet wanneer je verlicht wordt,

Niet wanneer je op zoek gaat naar de antwoorden.

Maar op dit moment.

Dit is wat je bent.

Waarom wil je daar niet aan?

Als je aan jezelf denkt, denk je dan aan jezelf als een nietig mens

vechtend voor zijn bestaan en vechtend om te overleven?

Zo lang je hierin blijft geloven, zal dat de weg zijn

die je volgen moet.

Maar zodra je die waarheid over jezelf omhelst,

dat je de schoonheid bent. Goddelijke Sat-Chit-Ananda,

Zal je vrij zijn.

Je hoeft dit alleen maar aan te nemen.

Je hebt geen rituelen nodig.

Reciteren van gebeden is niet nodig.

Je hoeft alleen maar te ontwaken in je ware natuur.

Zuiver Gewaarzijn,

Nirvana,

Gelukzaligheid,

Bewustzijn.

Dit is wat jij bent op dit moment.

Robert Adams
(Uit 'Stilte van het Hart I')

Atma Vichara, Zelfonderzoek

2011-04-07T10:14:00.008+02:00

Laten we na alle discussies over 'anderen' maar weer snel naar de hardcore van Advaita gaan: Atma Vichara: zelfonderzoek.

Eén van de belangrijkste wegen.
Er zijn andere, maar Atma Vichara richt zich direct op de essentie zelf.
Er is geen ‘ik’ dat zich meester kan maken van de resultaten.
Het ‘ik’ zal - integendeel - doorzien worden als niet-bestaand.
Er valt geen kort stukje over te schrijven.
Voor de liefhebbers van hoe praktisch aan de gang te gaan.

Er is maar één belangrijke vraag te stellen: Wie ben 'ik'?

Wie of wat ben 'ik' werkelijk, wat is het echte leven van het leven in mij?

En die vraag laat zich niet beantwoorden en oplossen door het denken.

Maar we hebben het denken wèl nodig om de vraag te stellen wie wij werkelijk zijn.

Tussen twee haakjes. "Het denken bestaat niet" is weer een serie woorden ooit bedacht door de stroom van gedachten in ons hoofd. Bestaat er denken zonder gedachten? Er zijn Nu (wat uiteraard geen vast meetpunt in de tijd is, maar de vaststelling dat het leven alleen maar aanwezig is juist op dit moment, en dat verleden en toekomst nu niet aanwezig zijn, anders dan via gedachten, die wij dan weer een extra label geven: herinnering en verwachting) geen instanties in ons bewustzijn te vinden die voor het denken zorgen. Er is alleen een gewaar zijn van binnenkomende en verdwijnende gedachten.

Dus alleen op dit moment kunnen wij ons de vraag stellen: "Wie ben 'ik'?“

Niet alleen mijn 'ik', maar ieders 'ik'.

Want dat 'ik' blijkt uiteindelijk volgens de grootste leraren van de laatste eeuw, Sri Ramana en Robert Adams, de enige sta-in-de-weg tussen wie (het) ‘ik’ (dus ook jouw ‘ik’) denk(t) te zijn en wie 'ik' in werkelijkheid ben. En wat er bij de ontdekking dan met ‘jou’ gebeurt........

Dat 'ik' dat zich onder namen als Jan, Marietje of Jan Peter heeft verbonden met een heel verleden, met een lange geschiedenis van gelukkige tot traumatische ervaringen.

Dat ‘ik’ heeft zich eigenaar gemaakt van een lichaam en een geest (de stroom van gedachten) waar je - wat hun aard betreft - maar donders weinig van af weet.

Je hebt jezelf niet verwekt, je weet niets van jouw groei en geboorte en de eerste twee jaar zijn in nevelen gehuld. Je moet er zijn geweest, maar je hebt er geen herinnering aan. Je kan alleen weten wat je aangeleerd is (via taal!) en voor de rest blijken later heel wat mooie plannen van jou in duigen te zijn gevallen. Je gaat er niet over.

Dat 'ik' is inmiddels is trots op zijn intelligentie, op zijn denkprestaties, op zijn probleemoplossend vermogen...maar wat als je kanker hebt? Of wat als je op zekere dag tussen de spoorbomen klem zit met jouw auto en de aanstormende trein is nog maar enkele meters van je verwijderd?

Dan vlucht het ‘ik’ en laat het over aan .....wat?

De voorzienigheid, de natuur?

Veel mensen worden dan ineens kalm, want de natuur weet wat er aan de hand is.

Er wordt zodra een illusie verpulverd. Maar jouw essentie niet.

G. C. Jung verbaasde zich er ooit over, dat zijn cliënten in hun dromen zelden of nooit hun eigen dood zagen aangekondigd. Het leek een triviale gebeurtenis voor de droommaker, wie of wat dat ook is..... Iets in hen moest het geweten hebben en gaf er niet om.

Jouw wezenlijke natuur zal zelf niet geraakt worden.

Dàt beseffend kan je ineens helemaal je Zelf worden.

Jouw onveranderlijke aanwezigheid.

Er ontstaat dan echter niet iets nieuws dat er nog niet was.

Het was er al, alleen jouw ‘ik’ vulde alles in en had de macht in handen...dacht het.

Het dacht het, want jouw 'ik', jouw ego bestaat alleen uit gedachten, uit woorden, uit zinnen,

Klanken.

Hoe kunnen klanken de oneindigheid bevatten? Laat staan de wereld naar hun hand zetten?

Het 'ik' heeft geen Heilige (‘heel’ makende) klank. In ander landen heet het I, Ich, Moi, Ek , я, en nog veel onverstaanbaarder vormen.

Maar het is wel oud. Het woord 'ik' bestaat al 30.000 jaar...zegt men

Dat woordje, die klank 'ik', is de spin in ons web van gedachten, van opvattingen,van eigenschappen, van plannen, van ambities. Het ‘ik’ zegt ons dat het ‘ik’ ons-zelf is.

Ik denk dus ik ben.

Door dat ene woord 'ik' eigenen wij ons van alles toe als de hoofdrolspeler in dit drama.

Eerst wisten wij nog niets van dat ‘ik’, wij hadden er geen woord voor. En hoe de wereld toen was????.

En ja, op een zekere dag zullen wij -als we nog jong zijn- op de vraag wie je bent, antwoorden „Dat ben 'ik'“.

En wij wijzen dan trots op een plek op de borst.

Dan begint dus alle ellende: je bent eigenaar geworden van alle tegenstellingen die je in jouw leven zult aantreffen.

Je hebt dan ook nog niet door dat dit plekje op de borst - volgens de overlevering - de werkelijke plaats van jouw wezen had aangeduid; het hartcentrum. Het hart als Bewustzijn zelf. Maar ga je niet op dat punt concentreren....want wie kijkt naar dat punt?

Maar wanneer je dat weet dat je ‘ik’ bent, stink je er als ‘ik’ steeds weer in de -vaak boze- verleidingen van de wereld.. Overal wordt je voor verantwoordelijk gesteld, hoe mooi je bent, hoe slim, hoe lelijk of dom, hoe je je ouders teleurstelt, je baas ontgoocheld is om jouw dramatische omzetcijfers etc etc

Het ‘ik’ wordt het centrum van alle frustraties en lijden.

„Ik heb gefaald“ zeg je dan tegen jezelf of tegen een therapeut. „Ik ben mislukt“. En heb je dat zelf nog niet door, dan zeggen anderen het wel.

„Ja“, zei ooit de beste vriendin van mijn moeder tegen mijn toch wat jaloers (ahum) ingestelde moeder, „Voor ons is het veel erger om dood te gaan dan voor jullie, want jullie hebben maar een huurhuis. Maar wij hebben twee huizen, een boot, drie auto’s , en een hoop geld op de bank......“ Zij moest dus uiteindelijk dat alles inderdaad achterlaten....en eerder dan zij had gedacht.

En dan wordt het dus echt serieus.

Waar doe 'ik' het allemaal voor? Wat doe 'ik' hier? Wie doet mij dit aan? Waar kom ‘ik’ vandaan?

Het zal duidelijk zijn - wanneer je je gaat afvragen of dit alles is wat het leven te bieden is - dat je dan het ‘ik’ als een centraal probleem zal moeten gaan zien.

Want dat is tot nu toe de primaire leider en de lijder in jouw leven.

Jouw middelpunt.

Denk je.

Bij elke handeling, bij elk gebeuren zal het denken het woordje ‘ik’ voor elke zin zetten.

Let maar eens op hoe vaak je dat woordje ‘ik’ gebruikt, en hoe vaak anderen dat gebruiken.

Het ‘ik’ lijkt zowat alles te doen en te beleven in jouw leven.

Tijd dus voor de vraag: „Wie of wat is dat ‘ik’?“

Wie ben 'ik' werkelijk als fenomeen?

Wat is dit verschijnsel?

Doet dat ‘ik’ inderdaad alles?

Of is er wat anders wat het leven stuurt??

Trouwens....wie stelt de vraag? en wie geeft antwoord?

Waar is die eeuwige gelukzaligheid waar veel geestelijke stromingen over praten?

Zeker niet in het ‘ik’

Wij kunnen maar beter niet in sprookjes gaan geloven waarin anderen jou verlossen.

Ja, de dood zal je verlossen, maar kunnen wij dit niet wat eerder onder de loep nemen?

Het meest directe antwoord is dan het doen van Atma Vichara, Zelfonderzoek.

En dat gaat middels het voortdurend afvragen van wie je bent.

Ben 'ik' het lichaam?

Ben 'ik' mijn gedachten?

Ben 'ik' mijn levensgeschiedenis, mijn naam

Of zoek 'ik' dan in uiterlijkheden, in gebeurtenissen, in waarneembare vormen?

Vichara houdt de vraag in: Wie ben 'ik'? Waar bestaat dat 'ik' uit, wat is het, waar komt het vandaan?

Als je boos bent, dan ga je naar de vraag „Wie is er boos, wie heeft er verdriet, wie voelt zich tekort gedaan?

In elke situatie waar er emoties opspelen, waarin het denken aan de haal gaat met je, stel je deze vragen.

Accepteer daarbij geen antwoorden van het denken.

Stel de vraag en kijk toe, wacht. Blijf stil.

Doe dit ontspannen, maak er geen project van, anders is het ‘ik’ weer de baas.

Je kan ook naar een plek in jouw lichaam zoeken, waar dat 'ik' zou moeten zitten..

Wat je zult ontdekken is dat je alleen maar gevoelens waarneemt, lichamelijke ervaringen, maar je zult zien dat je zodra je iets voelt , dat jouw blik (de positie van waaruit je kijkt) weer een stapje terug heeft gedaan.

Het zien draait en wentelt zich in en als Ruimte om alle ervaringen heen.

Wat je ziet kan je nooit zelf zijn. Er zit altijd ‘ruimte’ tussen jou (als het Zien) en dat-wat-je-ziet

Je komt er zo achter dat je niets concreets kan vinden wat je jezelf zou kunnen noemen.

Het ‘ik’ komt in de lucht te hangen, of liever in het waarnemen.

Je beseft dat er helemaal geen ‘ik’ kan bestaan zonder dat er waarnemen, bewustzijn is.

Bewustzijn is domweg het allereerste feit van jouw er-zijn. Daarmee begint alles.

Het 'ik' is alleen een gedachte, een label, dat aan een verzameling ervaringen wordt geplakt.

Zie dat alleen, en ga er niet over nadenken.

Met deze ontdekking ben je nog geen Jnani of Verlichte.

Je bent bezig de illusie van het 'ik' te doorzien, maar de kracht van de illusie is nog groot.

Je kan het denken nooit verjagen, dus dat blijft voorlopig gewoon zijn gang gaan.

Je blijft nog steeds zeggen „Ik loop, ik eet, ik ga...“

Ga dus door met de vraag stellen wie ben 'ik', wie doet dit, wie heeft er pijn, wie is hier zo ongeduldig, wie wil verlicht worden?

Waar komt dit 'ik' vandaan?

Wanneer is dat 'ik' gekomen?

Wat was er voor?

Toen er nog geen gedachten waren (en dus geen herinneringen aan die tijd zijn) wat of waar was 'ik' toen? Wie deed het? Of was er niemand?

Trouwens, wie is er wanneer 'ik' diep in slaap is?

Wie wordt er dan wakker?

Is die plotselinge aanwezigheid ‘s ochtends gekoppeld aan dat 'ik'?

Zou er een wereld zijn wanneer dat 'ik' -als start van alle gedachten- er niet was?

En steeds weer: laat de gedachten niet met antwoorden komen. Kijk. Voel. Neem waar….

Wanneer het ‘ik’ als het centrale punt van alle gedachten het al wist, zou je nooit zelfonderzoek behoeven te doen.

Je bent op zoek naar jouw eigen essentie en dat kan nooit een gedachte zijn, want een gedachte is geen primaire instantie.

Een gedachte kan niet op zichzelf bestaan. Het heeft ruimte (bewustzijn) nodig om in te verschijnen, het heeft ons brein nodig om te verschijnen, het heeft betekenis-geladen woorden (klanken) nodig om zich uit te drukken.

Door alleen maar één gedachte te zien, heb je de plaats van het ontstaan van die gedachte doorzien. Leegte, lege ruimte.

Een gedachte is maar een ding, een vorm, een serie klanken

En wàt doorziet dat?

Je zult het ineens Zien!

Het zien dat de gedachten waarneemt

Het zien, dat zelf nooit gevonden kan worden, maar dat niet kan oplossen door de zoektocht. Het zien kan niet doorzien worden, want het is louter zichzelf.

Het kan geen andere positie buiten zichzelf innemen om zichzelf te bekijken.

En er zit daar achter (als het zien) geen persoonlijk ik-dat-ziet

Wanneer er iets zoals het ‘ik’ gezien zou worden, zou het weer een object zijn, dat gezien wordt.... Door wat?

Dat wat gezien wordt, kan je dus nooit in essentie zijn.

En dat geldt ook voor het horen, het voelen, het proeven, het ruiken en het proeven. De zintuigen zijn de openingen naar onze wereld naar de wereld van het Zijn zelf.

We hebben nu het ‘ik’ als het ego ontmaskerd, als louter een denkconstructie, een object geheel bestaand uit gedachten.

Maar wie zijn wij dan werkelijk?

Laat het denken niet aan het woord om met een oplossing te komen.

Elke oplossing zit er naast, is dualiteit, kan nooit zijn wat je zoekt.

Ga door met vragen: Wie ben 'ik', wie hoort dit, wie voelt dit, en zo maar door.

Zoals de historische zenmeester Bassui zei: „Wie is de meester die alles ziet en hoort?“

Wie ben of is-dat- 'ik' werkelijk?

En dan - dagen, weken, maanden, jaren later - komt plots die ontdekking.

Al die tijd heb je nu de aandacht gericht op aandacht zelf.

Dàt is het Geheim.

Die aandacht van jou was een mix van denken (die de vragen stelt) en de stille aandacht voor een antwoord.

Het denk-ik is nu doorzien en zal zijn macht verliezen, want de aandacht wordt nu gericht op iets wat het denken nooit kan bevatten.

Het onvindbare aanwezig zijn, het er-zijn, het zien

Gedachten kunnen niet voelen

Er is voelen...niemand die het doet, niemand die het waar kan nemen

et cetera.

En ben je dan nu eindelijk verlicht?

Waarschijnlijk nog steeds niet (als persoon) en altijd al geweest (als Bewuste Aanwezigheid).

Je bent - zo zegt Robert Adams - als persoon immers nog steeds aanwezig als de doorgever van ervaringen.......

Pas wanneer je (als het objectieve ‘ik’) helemaal weg bent, er geen zoeker meer is, er geen wens meer is om wat dan ook te bereiken, dan kan je een prooi worden van het Mysterie, wat je al die tijd al was en bent.

Dan is de illusie van een zelfstandig handelend ‘ik’ opgelost in de oneindige oceaan van Bewustzijn.

Er is geen ‘ik’ meer die nog wat kan versieren, die er succes mee kan behalen, die nog trucjes wil uitproberen, dat verslag blijft doen van de meest mooie ervaringen......

Lees er Meester Bassui maar op na. Immers in dat laatste geval dan ben je nog steeds onderweg.

Er is alleen nog maar ......

...

Verlichting..........Zelfrealisatie (plus extra citaat)

2011-02-20T14:50:00.001+01:00

Bij herhaling wordt ik gevraagd of ik verlicht ben. Of ik een diploma ‘Zelfrealisatie’ heb, of zoiets.

Het blijft een eindeloze en zinloze discussie.

Niemand is het niet! Verlichting is iets van de mind.

Zodra je ziet, dat door het zien van het denken, zien, voelen, horen en ruiken (brrr) van het lichaam en van de wereld, je dat allemaal niet in essentie bent, is er al een breuk in jouw realiteitsbesef. Deze breuk wordt definitief wanneer je na lang proberen je realiseert dat je met geen mogelijkheid het zien kan zien (en het horen niet kan horen, het voelen niet kan voelen etc).

Je stuit zo direct al op de onkenbaarheid van datgene wat waarneemt, ofwel: je kan bewustzijn nooit als 'ding' kennen. Je kan jezelf dus niet als ding kennen.

Hiermee heb je in feite het Enige Gebied ontdekt wat buiten tijd en ruimte verkeert, wat niet in en van deze wereld is. En Dat moet je wel zelf zijn, want is er niet de ervaring dat jij ziet? Ofwel dat er zien is.... En dat er geen ‘je’ is die nodig is om dat allemaal te ‘doen?’

Dus: Wat je bent, kan je nooit waarnemen, want wie staat er dan apart om dat te kunnen zien?

Dat is het beroemde 'I am' (Ik ben die Ben). Of je je nu als verlicht beschouwd (door specifieke ervaringen) of niet, dit buitenwereldlijk bewustzijn IS iedereen.

Jouw persoon, jouw denken, jouw emoties en de hele wereld verschijnen daar in.....

De ontdekking is dat je het Onvindbare, dat geen waarneembare eigenschappen heeft, bent. Het Ondoorgrondelijke. Het niet-iets, het Niets. Of je bij deze realisatie nu sterretjes ziet of over water kan lopen maakt in wezen helemaal niet uit. Het zijn weer waarneembare gebeurtenissen. Dualiteit dus.

Daarom is het nutteloos, zelfs misleidend, de 'eigen' verlichting te claimen. Niemand is het niet of staat er buiten. Dat kan gewoon niet bestaan. Er is geen 'eigen'. Alles is Dat.

Je kan buitengewone ervaringen hebben, maar buitengewoon mooi viool kunnen spelen noemt men toch ook geen verlichting. Bovendien alles wat veranderlijk is, en wat vorm heeft, kan nooit het Wezenlijke zijn.

Er is dus ook niemand (niet iemand) die zelfstandig kan beslissen over zwijgen of niet zwijgen. Alles is één beweging binnen tijdloos bewustzijn. Binnen 'Mij'.

Iedereen die kijkt waar zijn bewustzijn vandaan komt stuit op de onmogelijkheid van het zien er van. En je kan het nooit zien, want je bent het.

Ja, en die Jnani’s dan?

Wanneer je langere tijd in het ‘I am’ verkeert, zul je ontdekken dat er nóg iets er van getuige is. Want ‘wat’ weet dat je in het ‘I am’ verkeert????

Wanneer Dat door-breekt is de wereld en jouw ‘I am’ weg.

Dàt is wat in feite volgens sommigen verlichting is. Maar er is dus niemand die je er over kan vertellen. En of het zin heeft dàt te gaan zoeken? Je bent geen persoon, maar dat bewustzijn zelf. Dus wie zoekt?

In feite ben je al klaar. Altijd al. De rest is spel, illusie, het is er wel, maar altijd tijdelijk en het kan nooit verschijnen zonder jouw Zelf.

En zonder bewustzijn zou je niet eens weet hebben van dit alles.

Rob

p.s.

Nisargadatta: “Once you understand that you are that ‘I am’ only and not this shackled form, then no liberation is called for, that itself is liberation.”

'Sailor' Bob Adamson:

"The natural state is never lost.

It is not an appearance, and therefore it can never disappear.

It is always the same.

It is not an entity."

Turiya

2011-02-06T00:06:00.002+01:00

Robert Adams geeft Darshan aan Ed Muzika

Middels dit stukje beantwoord ik aan de oproep van Dennis om de discussie n.a.v. het guruschap van Ed Muzika te beëndigen en laat ik de bij dit onderwerp erg actieve Freddy alle eer met zijn afsluitende bijdrage, die nr 60 droeg. Er komt geen reactie nr 61, dat beloof ik.

Freddy schreef aan Dennis dat hij niets van Muzika af wist. Maar het was No-One die een lange intense verhandeling van Ed Muzika op zijn blog had vertaald, waar Muzika onder de titel Freedom de hele leer inzake Advaita van zijn leer meester Robert Adams samenvatte en toelichtte.

Ik heb mij bij het laatste stukje zeer onbescheiden en soms ook onheus wat vrolijk zitten maken over alle berichten van en over Ed Muzika op zijn website, maar zijn inspanningen om de leer van Robert Adams publiek te maken en van een nadere uitleg te voorzien, zijn van onschatbare waarde voor de serieuze zoeker. Zijn gratis te volgen satsangs en de ditto dialogen met Rajiv bevatten een schat aan aanwijzingen voor hoe Advaita in praktijk moet of kan worden gebracht en dit alles gebaseerd op zijn inmiddels 40 jaar ervaring op het spirituele pad. Je loopt bij hem niet vast in een mijnenveld van te bestellen boeken en verborgen kosten. Zijn adoptie van Rajiv als nieuwe leraar is trouwens ook een voorbeeld hoe het zou moeten.

Ik zie Muzika -die dit jaar 70 wordt- via zijn websites als één van de betrouwbaarste en rijkste bronnen op het gebied van de Jnana Marga.

De kern van de leer van Adams in Muzika's woorden staat op: deze link.

De vertaling van No-One staat in vier bijdragen onder de titel De Kern op zijn website te beginnen op 7 januari 2009 t/m 13 januari 2009.

Wie het in één keer op de juiste volgorde wil, kan het in doc of pdf bij mij opvragen per mail.

Een waarschuwing vooraf. Wanneer wat er in het stuk staat echt tot je door laat dringen blijft er weinig meer van je over, dat nu denkt van alles naar eigen keuze in het leven te kunnen doen.

Het is de weg van een zelfervaren stofje naar het alomvattende, wat uiteindelijk buiten de woorden en eigenschappen verblijft. De jou bekende wereld zal verdwijnen.

Met weer de meest hartelijk groeten,

Rob

Reacties op commentaar van Dennis

2011-01-28T04:31:00.009+01:00

Mijn commentaar - en verd...e nog steeds hoestend - op Dennis was zo lang, dat ik hem niet in de reacties geplaatst kreeg. Dus voor het gemak maar even prominent hier.
O ja...

Waar de poes naar kijkt dat ben je..........

Dag Dennis,

Ja, ik zag door jouw taalgebruik o.m. op Ed's Blog al dat je devotee was geworden.

Maar jouw commentaar had ik bij voorbaat al principieel beantwoord in mijn laatste reactie op Freddy. Maar dat had je kennelijk nog niet gelezen.

Bij Advaita moet je altijd goed uitkijken wat iemand gedurende de jaren schrijft (en niet alleen datgene in zijn laatste stukje).

Dan had je gezien dat mijn 'leer' van Advaita nauwelijks met die van Ed Muzika verschilt. Dat staat hier niet ter discussie. Zijn website staat hier daarom al veel langer bij de aanbevolen links. Ik had al een jaar of zes/zeven geleden uitgebreid contact met hem. Ik was ook zowat de eerste hier in Europa die aandacht schonk aan Robert Adams (zeer tot ongenoegen van zijn weduwe) daartoe mede aangezet door Peter Roozendaal.

Daarom meen ik wel enig recht te hebben op wat kritische geluiden, al zijn deze in strikte zin onzin.

Had je wat dieper gekeken op mijn Blog had je waarschijnlijk o.m. de door mij vertaalde stukken van Wei Wu Wei gelezen.

Daar wordt de ultieme consequentie van de non-duale ontdekkingstocht uitgebreid beschreven. Niemand bestaat echt als apart wezen. Jij bestaat niet, ik besta niet en Edji bestaat niet. Ons aller ongrond is de Ene. Het individu is niet afgescheiden, maar on-deel-baar (in-di-vide) van de Ene. En dat is iets wat ons denken niet kan begrijpen of invoelen.

En het is pas 'waar' wanneer dat echt waar is voor je. In die zin lijkt het echte ontwaken doorslaggevend. Maar het is dat alleen voor het ego. Want dat verdwijnt als de illusoire doener van jouw leven. Maar dat was die daarvoor ook al niet. Niemand doet zichzelf. Ook niet 40 jaar zelfonderzoek, zoals Ed Muzika.

Al die tijd was hij en jij de Ene al. Ook al diegenen die er nog nooit van gehoord hebben.

Als hulp verschijnen daarom al die verschillende leraren en guru's, die je vertellen dat je niet alleen verloren bent, maar altijd al Al-Een.

Zelfs de gang naar zo'n ashram vindt alleen maar in het door jouw ervaren bewustzijnplekje plaats (lees Ramana daar maar eens over). Bij mij niet want ik zal er niet naar toegaan. Dat kan ik zonder enig probleem overslaan. Mijn 'ik' heeft er trouwens niets over te vertellen.

Want ook dàt allemaal gebeurt niet echt werkelijk. Het enige werkelijke is Dat wat altijd onveranderlijk is, dus onsterfelijk, dat geen andere oorzaak heeft dan zichzelf en onkenbaar is voor alles wat er 'buiten' lijkt te staan.

Maar er is geen 'soort' van bewustzijn dat er buiten kan staan. De Ongrond zit in alles en iedereen. Zonder uitzondering. Er is geen tweede (betere) hoofd op jouw hoofd, zoals Huang Po beeldend zei. Die moet je ook maar eens lezen.

En denk nu niet dat de belangrijkste vertegenwoordigers van Neo Advaita dat allemaal niet doorhebben. Heb jij ze allemaal gelezen om te weten dat zij afgewezen dienen te worden? Je kan een hoop van ze leren. Neem 'Sailor' Bob, of een Tony Parsons. Je zult versteld staan!

De één is geroepen Jnani te worden en de ander weet dat de deur altijd al heeft opengestaan. Niemand herkent de laatste. That's all. Je hoeft niet te zoeken, want alles gebeurt zoals het gebeurt. Ook het zoeken. Advaita is een lange monoloog vol paradoxen.

Je moet nog maar eens heel goed Ramana lezen: "Je bent al je-Zelf dus wat denk je allemaal te moeten bereiken om jezelf te worden? HET is er al, als jouw levende leven. Alleen jouw ego wil meer (maar ook die wordt ook weer aangestuurd)."

"Wie zet je dus tussen jeZelf en jeZelf neer om het zoeken te starten naar degene die je nu in wezen al bent? Onkenbaar, ondeelbaar en alomvattend Bewustzijn?"

Een aanbeden guru kan derhalve een ernstige hindernis naar het Inzicht dat je al bent wat je zoekt betekenen. Ook Edji dus.

Daarom wordt ik wat kriegelig wanneer ik jou zo zie schrijven. Ga niet gelijk aan de voeten liggen van zo iemand. Je bent zelf de Bron.

Daarom zei een beroemde Zenmeester: "Wanneer je de Boeddha tegenkomt sla hem neer, wanneer je een guru tegenkomt, dood hem!"

Door het doel en de middelaar buiten jezelf te projecteren, zie je het immer stralende Leven over het hoofd.

Hier waar je zit of staat en dit leest is Het.

Hartelijke Groet,

Rob

p.s. nee die leraar was een andere dan Renard, maar die verwijzing was alleen voor de goede verstaanders. En dus ook onzin.
p.s. er stond dus: verdorie.

De discussie n.a.v. dit stukje is bij deze gesloten

De Nisargadatta Gita

2010-12-01T08:15:00.003+01:00

Sri Nisargadatta Maharaj was één van de reuzen in de lijn van Advaita Vedanta leraren. Deze Guru is onomstreden. Zijn werk is krachtig als een aardbeving, maar was ook niet altijd even toegankelijk voor vele zoekers. Het misverstand ontstond bij hen dat de waarheid in de woorden was te vinden, en leuk zou zijn voor het huidige leven, maar de woorden bevatten slechts een verwijzing naar de Werkelijkheid, die IS. Het is niet iets van de persoon, maar van het Leven zelf.

Sleutel tot het begrijpen van Nisargadatta (en dus jezelf) is het begrip 'I am'. Dàt moet begrepen worden als uitgang om aan de duale wereld te kunnen ontsnappen en weer terug te keren in de Eenheid die je bent.

Eén van zijn citaten stond hier al van de week op de Blog in de bijdrage 'Wie...?'. Dat minder gelukte stuk heb ik nu omgewerkt tot deze bijdrage.

What makes the present so different? Obviously, my presence, I am real for I am always ‘now’, in the present, and what is with me now shares in my reality. The past is in memory, the future – in imagination. There is nothing in the present event itself that makes it stand out as real. A thing focused in the now is with me, for I am ever present, it is my own reality that I impart to the present event.

Met dit citaat wilde ik in mijn eerdere bijdrage een verbinding leggen tussen het werk van Nisargadatta en van een moderne leraar Eckhart Tolle. Want zijn centrale begrip van het 'Nu' wordt verbonden met het 'I am.' En ga nu niet zeuren dat beiden nooit hebben bestaan. Na het ontwaken zal dat misschien waar zijn, maar voor de meesten staan hun boeken nog steeds in de boekenkast.

Waar beiden op duiden, is dat aan alles in ons leven iets vooraf moet gaan ofwel ten grondslag moet liggen. Wij weten dat wij bestaan (hoe dat dan ook is) omdat wij weten dat we bestaan. Er is een kennende bodem van alles wat er aan ons passeert.

En de sleutel is dat het een dubbele bodem is.

De eerste bodem is het schoolbord, het filmdoek ofwel de driedimensionale leegte waarin alle zichtbare en ervaarbare fenomenen geprojecteerd worden, ofwel in plaatsvinden. Een voorwerp kan bestaan omdat er ruimte is waarin het verschijnt. Zoals de Maan bijvoorbeeld. Voorts moet die Maan gezien worden door iemand, anders heeft die Maan geen bestaangrond. Er dienst dus bewustzijn te zijn.

Dit pakket aan bewuste ruimte ligt ten grondslag aan de duale wereld en ons bestaan er in. Dit is ook de wereld waarin het lijden spreekwoordelijk is, en dit is de toestand waar velen aan willen ontsnappen. Maar hoe? Via de vormen kunnen wij nooit tot het vormloze geraken. Maar wij moeten wèl zo dicht mogelijk bij dat vormloze zien te komen. En daar vormen de begrippen 'I am' en het 'Nu' de sleutel.

Zij wijzen er op dat alles in het leven Nu plaats vindt, dat in het enige Heden (Presence) je direct weet hebt van bestaan, het 'I am'. Het 'I am' is de eerste bodem. Het laat zich herkennen als een stille, ruimtelijke aanwezigheid. Bijvoorbeeld te herkennen aan de korte stilte tussen gedachten. Zoals Tolle zegt: Bewustzijn, of aandacht is Space, ruimte. En die is ervaarbaar zodra er stille aandacht is.

Maar dan zijn we er nog niet. We staan bij de uitgang, maar er door heen stappen betekent een sprong nemen naar het niet- bestaande, naar het Niets. De uitgang is er, en die ligt besloten in de tweede bodem, die bodemloos is. De ongrond.

De tweede bodem bevindt zich -vormloos- buiten de dimensie van de wereld der vormen, maar zit al in ons. En wel als een stil weten, ofwel getuige zijn, gewaarzijn van het laatste wat wij in de wereld der vormen kunnen waarnemen. Stilte en Ruimte, die beiden in feite al vormloos zijn.

De truc is om wat het 'I am' en het Nu in wezen zijn, te lokaliseren als directe ervaring en vervolgens stil, doelloos (!) er bij te verblijven. Zoek wat het 'I am' of het 'Nu' is (Silent Awareness, Presence, Space) verblijf er bij, onderzoek het, en wordt er één mee. Blijf er bij, al duurt dit maanden of jaren. Al die tijd is er 'iets' (wat niet - iets is) wat er al die jaren getuige van is. Dàt gewaarzijn zal op een gegeven moment het 'I am' of het 'Nu' trancenderen. Niet de persoon, niet de wil, want die blijven object van alle zien.

En wat rest is de Absolute Staat. Eenheid. Parabrahman.

De Indiër Pradeed Apte heeft alle uitspraken van Nisargadatta m.b.t. het 'I am' uit al zijn boeken gedurende jaren bijeengesprokkeld en van een hulpvaardig commentaar voorzien. Ed Muzika noemt het één van de belangrijkste boeken die je kan lezen en waarmee je kan werken. Het boek is hier gratis te downloaden.

Ik blijf voorlopig een poosje stil hier. Ik heb hier voorlopig wel genoeg geschreven. Voor vragen, begeleiding en opmerkingen kan je mij altijd mailen. Met name voor diegenen die serieus hier mee willen werken is een duidelijke herkenning van het 'I am' wezenlijk. Daar kan je in je eentje niet altijd goed uitkomen.

Rob

Sterven tijdens dit leven

2010-10-05T16:31:00.002+02:00

In de discussies n.a.v. het vorige stukje heb ik het - tot grote vreugde van niet iedereen - over het sterven tijdens dit leven gehad.

Wat ik daarmee bedoelde is dat je tijdens dit leven kan ontdekken dat je niet de tijdelijke persoon, de denker, het ego bent; ja, dat je ook niet dit lichaam bent.

Je kan ontdekken dat je het pure 'zien' van dit alles bent, de stille, bewuste (kennende) ruimte, het tijdloze Nu, waarin alle beelden verschijnen. Het enige wat je daar nooit zal kunnen waarnemen ben jijzelf.

Dat sterven kan niet middels het denken gerealiseerd worden, maar door dat praktisch te ervaren.

Richard Lang, die ik hier al eerder heb aangehaald, heeft vandaag weer een nieuwe video op Internet gezet, waarin hij je middels één van de oer-oefeningen van Douglas Harding meeneemt naar die bewuste Leegte.

Het is niet iets wat je ervaart, maar wat je bent.

Een goede reis! Hij duurt slechts 9 minuten, en wat er daarna is, is eeuwig.

Rob

nb. Voor degenen die hopen het Jnani-schap te verwerven, moet hierbij gezegd worden dat er zich nog iets bewust is van de Leegte. Puur bewustzijn (zonder vormen). Turiya. De Vierde Staat. En daar achter moet volgens Ramana nog een staat zijn, Turiyatiti. Daar is noch licht, noch duisternis. Niets wat benoemd zou kunnen worden. Maar ja, dat is voor de hoogst schaarse enkelingen, en die lezen geen Nederlands, durf ik te wedden.

Voor normale stervelingen is de realisatie van de immer aanwezige bewuste leegte (niet-iets) al de inlossing van het primaire levensdoel. Die realisatie kan alleen dit moment (nu) plaats vinden. Zodra je een doel stelt on een hoger doel te bereiken zal je eeuwig op weg blijven teneinde een concept waar te maken, terwijl het levende leven al die tijd al aanwezig is.

Waarnemer en waargenomene

2010-09-19T14:51:00.001+02:00

In veel oefeningen -die ik heb gegeven of beschreven- laat ik ervaren dat je als waarnemer nooit het waargenomene kan zijn. Je bent dus nooit de boom. Je bent dus nooit enig object, dat waargenomen wordt. Dit inzicht is vooral van belang voor de realisatie dat je dus ook niet jouw gedachten, emoties en lichaam kan zijn. En dan al gauw doemt de realisatie op dat je dus wèl het zien, het ervaren van alles moet zijn. Er is geen 'ik' dat ziet, er is alleen zien, waarnemen.

En dat wordt dan ook wel bewustzijn genoemd, of aanwezigheid, of tegenwoordigheid en alle namen die traditionele godsdiensten aan het Allerhoogste geven, Brahman, God, het Zelf, etc.

Dit Allerhoogste is onvindbaar. En dus onkenbaar. Het heeft geen plaats in ons of buiten ons. Waar zou je het moeten zoeken?

Het zoeken heeft uiteindelijk alleen zin door het beseffen dat het zoeken geen zin heeft. Het bewustzijn dat gezocht wordt heeft bewustzijn nodig om te zoeken. Zoals het oog zichzelf niet kan zien kan ook bewustzijn zichzelf niet zien. Het waargenomene kan nooit zelf waarnemen. Er is maar één bewustzijn.

Bewustzijn is geen ding. Het concept geeft het geen substantie. Het is geen object dat waargenomen kan worden. En toch is het de bron en substantie van alles wat wij waarnemen.

En deze laatste zin bevat een breuk met de voorbeelden waarin waarnemer en waargenomene een gescheiden positie kunnen innemen. Alles wat gezegd wordt over non-dualiteit is immers paradoxaal.

Zowel de waarnemer (niet als de persoon dus, die wordt immers ook waargenomen) als het waarnemen blijken onvindbaar. Er is alleen waarnemen, bewustzijn, en dus niet de woorden die proberen een onbekende lading te dekken.

Waar plaatst dat ons? In het onmiddellijke mysterie van de waarnemende aanwezigheid. Wat IS dat IS (maar niet van ons als de waarnemer). De waarneming bevat de waarnemer, het waarnemen en het waargenomene als één onmiddellijk feit. Alles is Een. Om een berucht voorbeeld te herhalen: Geen golf kan los van de Oceaan bestaan. Alles is water.

Maar wat water, of wel bewustzijn is, zal nooit geweten worden.

Het is zelfs zichzelf een onscheidbaar mysterie.

Wie bestaat?

2010-08-08T11:40:00.003+02:00

Het hebben van een conflict heb ik de vorige keer behandeld als een kans om het immer bewuste Zijn te ontdekken.

Dit was geen trucje om te bewijzen dat een mens in een zogenaamd verlichte staat ook conflicten kent. Want hulpvaardige suggesties (o.m. in mijn inbox) in die richting willen daarmee een bewijs leveren dat iemand dan niet gerealiseerd is.

En daarmee kom ik weer terug op het thema wat hier al vaker aan de orde komt. De wezenlijk staat van Zijn, kennendheid of hoe je het ook wil noemen (het beste kan het onkenbare mysterie van ons bestaan helemaal geen naam hebben) is de ingrond of ongrond van ieder wezen in het het Universum. Dat Zijn - en ook de realisatie er van - heeft niets persoonlijks. Geen mens kan er prat op gaan, want zonder dat Zijn bestond hij of zij niet. De mens verschijnt in bewustzijn en niet omgekeerd. Het is niet van jou. Jij bent van (of in) Dit.

Er zijn mensen die claimen voor goed in die permanente staat van Zijn te leven. Maar tot nu zijn al diegenen die ik gezien heb met die claim toch uitgebreid toegerust met persoonlijke eigenschappen of eigenaardigheden. Internet blijkt een rijke bron voor de meest vreselijke verhalen over de gedragingen van beroemde guru’s. Je kan er een website mee vullen. Maar waarom zou je er druk om maken? Want niemand is het niet.

Ik leef er niet permanent in (wat dus al een onzinnige zin is) dus ik hoef mij niet te excuseren voor mijn gedragingen. Het excuus zou dan trouwens weer komen een deel van het vat vol tegenstrijdige persoonlijkheidskenmerken, waarmee wij zo rijk voorzien zijn. De ego-delen of de persona. En die zijn er goed in elkaar bang te maken en op elkaar af te geven.

Wanneer je permanent volledig in het Absolute (turiyatiti) zou leven, ben je ‘er’ niet in de wereld. De persoon zou weg zijn. De wereld is er niet meer. Je bent dan puur gewaarzijn en ga dan maar eens voor je vakantie met drie kinderen achterin de auto op Zwarte Zaterdag naar Zuid-Frankrijk. Alles gaat dan misschien van zelf, maar voor een buitenstaander schijnen er dan toch reacties te zijn bij de 'verlichte', en is er zelfs de perceptie van een persoon die reageert op de honderden situaties op zo’n dag.

Zo lang er een wereld is, is er een persoon. Zodra er een persoon is, is er een wereld.

Hoe het ook zij bij een ander, het gaat altijd om het kennen bij jou. Je hebt te maken dat jouw staat van er te zijn permanent is, ook wanneer je slaapt en ook wanneer er geen kennis is van de wereld.

Tot nu toe klinkt het allemaal mooi als een logische redenering. Maar zo logisch is de werkelijkheid niet. Woorden lijken middels een juiste keuze en volgorde de werkelijkheid van ons bestaan te kunnen verklaren. Maar het bestaan zal nooit geraakt of veranderd kunnen worden door woorden.

Er is alleen leven. HierNu. Waar jij nu bent. Of de schrijver HierNu of de lezer HierNu (wat later dan het schrijven) beiden bestaan in een objectieve wereld. En dàt kan alleen maar gezien worden, onmiddellijk gekend worden. In dat kennen ontstaat het inzicht dat er alleen kennen is wat zeker is.

Voor het bepalen van de aard van de wereld die je ziet (inclusief de persoon die schrijft en de persoon die leest of tegenover je zit) zijn weer verklaringen in woorden nodig. En woorden vertekenen onmiddellijk dat-wat-is. Je bent nooit de woorden.

Via woorden is dit alles niet te begrijpen.

Just Be

Jan van Delden legt op zijn eigen wijze een vergelijkbaar thema uit op vragen van Paul Smit.

De Sleutel en het Slot - Update 13 juni 2010

2010-05-30T10:24:00.009+02:00

Na de laatste serie over de uitleg van Wei Wu Wei van hoe wij in elkaar steken, is het duidelijk dat elke actie om ons ware Zijn te bereiken een actie in tijd is. En daarmee 'in de wereld' blijft. En er is nog steeds een 'ik' in het spel die een doel na streeft. Zoeken is het ontkennen van, het nee-zeggen (ver-neinen) tegen 'wat is.' Het is het ontkennen van het feit dat 'wat is' het enige is wat er is. Het is het ontkennen dat uiteindelijk slechts overgave, stil zijn, je in het Nu brengt. Of liever, dat je dan het altijd aanwezige Nu herkent als (de de altijd aanwezige basis van) jouw bestaan. Want we hebben het niet over 'jouw' of 'mijn' bestaan, maar over 'het' bestaan.

Is het zo simpel?
Hoeven 'wij' niet meer te weten en te doen?
Ik weet het niet.

Dat gezoek was waarschijnlijk eerst nodig, om alle illusies te verliezen.
Al dat gezoek, al dat gemediteer, en al dat steeds maar je neus stoten middels schijnervaringen, leiden tot het opgeven van elke hoop dat het realiseren van jezelf middels 'technieken' en inspanning mogelijk is. En lukt het jou niet om je in een staat van totale hopeloosheid te brengen, dan zorgt het Leven zelf er wel voor.... Je raakt dan uiteindelijk in een diepe crisis. En dàn ben je waar je volgens bvb Eckhart Tolle wezen moet. In een staat van niet-weten en niet-meer-doen. En dan kan de persoonlijkheid, de 'mind' spontaan (dus nooit als gevolg van een inspanning) totaal oplossen.

Er is in dit verband een hele heftige discussie gaande op internet betreffende het fundamentele verschil van inzicht tussen traditioneel Advaita (Gij zult zoeken en zweten) en Neo-Advaita (Gij bent al wat ge zoekt). Ik heb er al eens eerder over geschreven. Het lijken in toonzetting wel de Nederlandse verkiezingen.

M.n. de keiharde confrontaties tussen Dennis Waite (trad.) en Tony Parsons (neo) laten zien hoe scherp de tegenstellingen zijn. Zie http://www.advaita.org.uk/discourses/trad_neo/trad_neo.htm

In het koor van de traditionalisten heeft zich recentelijk Ed Muzika (degene die Robert Adams aan de vergetelheid onttrok) gevoegd, die zegt dat niet iedereen al verlicht is omdat alles al zogenaamd Een is. Je moet er -desnoods tientallen jaren- voor ploegen en zaaien. Dan pas kan er geoogst worden. Zie zijn betoog van 19 mei j.l (even een stuk naar beneden scrollen) op http://itisnotreal.blogspot.com/

Hij beroept zich o.m. op zijn eigen leermeester Robert Adams. Maar zijn gekozen citaten zijn ook maar zijn keuze. Hij haalt maar liever niet andere citaten aan van Robert Adams, die bij herhaling zei dat er geen persoon, geen doener is en dat alles maar dan ook alles in de wereld der vormen is voorbestemd. Iets als vrije wil kan helemaal niet bestaan. Zoeken is derhalve zinloos. Alleen stil zijn, niets doen, volledige overgave is de weg. En wil je dan toch wat doen, laat dan ook niet na om aan zelfonderzoek te zoen (Wie ben ik, wie stelt de vraag?, wat is de Bron van dit ik? etc etc. Want dat is de enige weg die je naar wat Nu is leidt)

Maar Muzika (die zelf 27 jaar gezocht heeft) beveelt intens en langdurig oefenen aan. Hij wijst daarbij ondermeer op het vrij verkrijgbare boek van Michael James: “The Most Rapid and Direct Means to Eternal Bliss”. Dit is een kookboek voor Verlichting. Zie voor het gratis downloaden: http://www.albigen.com/uarelove/most_rapid/contents.aspx
Elke genummerde zin (en er zijn er heel veel) moet je langzaam opzuigen en elk hoofdstuk moet je 4 keer opnieuw heel langzaam lezen. Je moet het maar eens downloaden en bekijken. Meer over Michael James zie: http://www.albigen.com/uarelove/

Het zal misschien werken. Maar voor wie? Als het werkt voor de een, is het wat het is en werkt dat niet voor een ander is dat ook maar wat het is. Het is wat gebeurt (in bewustzijn) en niet het resultaat van wat 'men' doet. Want....bestaat die 'men' wel als een verzameling zelfstandig bestaande entiteiten? Is er wel een 'iemand' die 'wat' doelgericht kan 'doen'?

Daarmee zit ik ook al midden in de discussie. Wei Wu Wei zou zeggen dat Ed Muzika en Robert Adams ook nooit bestaan (hebben). Het zijn maar beelden in -maximaal- mijn (de schrijver’s) geest. Zij hebben nooit wat geschreven, omdat zij in feite niet bestaan, zoals ook mijn ware wezen onvindbaar blijkt.

Wat ik zelf ervaar is dat ik als de schrijver hier het helemaal niet meer weet (Suan sloeg in zijn laatste reactie dus de spijker op de kop!) en ook nooit kan weten. Ik (mijn 'mind') weet inmiddels niets meer. Ik laat het maar gebeuren, ook wanneer ik wat moet doen. Het gebeurt toch wel. Wat dan ook. Ook mijn 'mind' wordt gedaan.

Woorden hebben in feite niets te maken met onze Ware Natuur, zoals het woord boom niets zegt over het verschijnsel boom. En hebben wij het dan over onze onkenbare natuur zitten we per definitie met een mond vol tanden. Geen woord, geen uitleg bevat de Waarheid. De Waarheid moet er zijn voordat er ook maar één woord is. De Waarheid is iets wat onvindbaar is. Het is er niet en toch bestaan wij....

Dus wie wil wat naar zich toehalen, zoals Muzika en James.

Ik heb ook decennia lang van alles naar mij toe willen halen. Je oogst dan een rij verschijnselen. Maar in de grond (niet letterlijk) -voelend, ervarend, belevend- blijf ik altijd wie ik ben.

Daar moet de sleutel zijn. In mijzelf, bij jouzelf.

Waar geen tijd bestaat kan ook geen weg in tijd zijn naar de realisatie van het moment waar geen tijd is. Het valt je toe, waarbij het ‘je’ in deze zin niet op een werkelijk bestaande entiteit slaat.

Het enige Ware Leven kan je alleen in jezelf vinden in de vorm van het zeker weten van bestaan, van er-zijn. Dat is ontkenbaar. Je bent er! Als bewustzijn.

Je hebt er heen enkele gedachte, geen enkel woord voor nodig om dat te weten. Alle toevoegingen aan dat Moment (wat er altijd vanuit zichzelf is) zijn vormaspecten van een ervaren wereld, die louter kan bestaan dankzij dat onderliggende bewust-zijn. Zoek niet iets wat de persoon aan gaat, wat hem verbetert of verrijkt.

Alles is - ongescheiden - bewustzijn, al is het woord 'bewustzijn' nooit wat het wil aanwijzen.

Om tot slot (en wie weet voor hoe lang..) Robert Adams te citeren:

Renunciatie

Je hebt absoluut niets op te geven.
Niets af te staan, niets te laten vallen.
Je bent al bevrijd.
Hoe kan je denken dat je iets dat nooit bestaan heeft,
moet laten gaan?
Je denkt dat je je ketens moet verbreken.
Hoe kan het Zelf geketend zijn?
Je denkt dat je al je angsten op moet geven,
al je depressies,
Al die dingen waar je last van hebt.
Overgave aan wie? Die dingen zijn niet eens van jou.
Ze behoren je niet toe.

Jij bent Zuivere Realiteit. Jij bent het onsterfelijke Zelf.
Je bent nog nooit geboren, je bent ook nooit verschenen,
en je zult ook nooit gaan.
Je bent het Ene. Het Alomtegenwoordige.
Daarom heb je absoluut niets af te staan.
Omdat je goed beschouwd nooit iets hebt bezeten.

Het is alleen het ego dat denkt dat jij
iets los moet laten.
Er is niets dat je op moet geven.
Alleen ego gelooft dat er iets is
dat los gelaten moet worden,
iets moet worden losgelaten, je moet iets loslaten.
Wie is het die goed beschouwd iets zou moeten hebben?
Er is niemand.
Er is alleen de Ene Realiteit, en jij bent Dat.

Punt (ofwel Full Stop).

Rob

Boeddha onderwees....SLOT

2010-05-24T15:17:00.004+02:00

WWW

En dan nu het slotaccoord dat definitief een einde moet maken aan de gedachte over het wèl of niet bestaan van het verschijnsel mens. Wij bestaan, wij zijn er, maar niet als een tijdelijk, beperkt, verschijnsel. Wat wij dan wèl zijn kent eigenlijk geen uitleg in woorden. Maar de schrijver geeft aan dat hij de allerlaatste stap gezet heeft.

"Denkt er iemand aan Napoleon of Plato, Shakespeare of Mozart? Zo ja, dan is hij of zij gewoonlijk weer aan het ‘ver-materialiseren’, en heeft het allemaal niet begrepen.

Is men vergeten dat de Boeddha 95 jaar lang les heeft gegeven, maar geen woord heeft gezegd?

Tenzij dat wordt begrepen, is het moeilijk in te zien hoe de rest zou kunnen zijn: het is een soort universele sleutel voor de gesloten deur.

Anders gezegd, kunnen we zeggen dat vele veldslagen werden gewonnen door Napoleon, vele toneelstukken door Shakespeare werden geschreven, concerten gecomponeerd door Mozart, maar geen ‘Napoleon’ vocht ooit een veldslag, geen Shakespeare schreef ooit een zin, en geen enkele Mozart speelde ooit een noot muziek.

Gaan wij ooit ver genoeg terug teneinde de uiteindelijke ontkenning van de ontkenner van ontkennen te maken? Om de sprong van de 33 meter hoge paal te maken?

Bestaan wij of bestaan wij niet?

Er is nooit 'iemand' geweest die òf bestaan heeft of niet bestaan heeft.

Er is nooit ‘iemand’ geweest, die deze vraag zou kunnen beantwoorden.

p.s.: Wie kwam tot de uiteindelijke ontkenning (van de ontkenner van ontkenning) ? Ik deed dat. In het ontkennen van mijn ultieme objectiviteit ontkende ik mijn ‘zelf’. Zo doende schafte ik de notie van ‘mijzelf’ als een objectief gegeven af. Daarna bleef er niets meer over, omdat ik geen ‘ding’ ben. Objectief blijf ik vertegenwoordigd door alle mogelijke vormaspecten."

Tot zover Wei Wu Wei.

Ons ware bestaan onttrekt zich aan elke vorm van objectiviteit. Rechtstreeks inzicht, òf spontaan verkregen òf gerealiseerd via atma vichara, ofwel zelfonderzoek, confronteert ons met de zekerheid dat wij geen kenbaar bestaan hebben. Wij zijn niet 'iets' dat zich laat opsporen. Maar dat we 'zijn' is ook zonder maar één bewijs te moeten leveren onmiddellijk duidelijk. We zijn er, we bestaan. Maar niet als de persoon waar wij zoveel geïnvesteerd hebben. Als er al iemand of iets is die daarin investeert.

En nog steeds suggereert taal dat er een ik is en een begrijpen, wat in werkelijkheid dus niet kan bestaan.

Rob

Boeddha onderwees....Deel 4

2010-05-24T10:53:00.007+02:00

Wei Wu Wei

Het één na laatste deel van het brein- en ego krakende betoog van Wei Wu Wei over wie wij zijn, en vooral wat wij dus nooit kunnen zijn.

Dat we te onderscheiden entiteiten zijn is vanzelfsprekend en onbetwistbaar. Dat we - oppervlakkig gezien - allemaal lijken op te treden als zelfstandige wezens is eveneens duidelijk.

Dit alles is toe te schrijven aan het feit dat ons dualistisch universum een vormen-creatie is van een verdeelde geest, objectief waargenomen door pseudo-objecten, welke worden geobjectiveerd als ‘zelven’.

En het is toe te schrijven aan ons leven in dat ogenschijnlijke Universum, met inbegrip van ons denken en de uitdrukking ervan. Het Universum (of ons beeld daar van) is gebaseerd op relativiteit, die bestaat op grond van de vergelijking van conflicterende begrippen.

Bovendien, begrijpen 'wat-we-niet-zijn’ geeft ons de aanwijzing van wat we wèl zijn, omdat de verdeelde geest zijn eigen Eenheid niet kan kennen. De heelheid van de geest kan bovendien slechts redeneren via verdeelde (en verdelende) begrippen. Ofwel het kan geen gebruik maken van woorden - die afhankelijk zijn van tegenstellingen - die het niet kent.

Al levende, hebben wij onze duale beperkingen maar te accepteren, hetgeen inhoudt dat ondanks het feit dat wanneer wij de waarheid over wat wij werkelijk zijn begrijpen, het niet binnen onze macht ligt direct –zonder omwegen - te denken of te spreken als de Ongedeelde Geest. En trouwens, geen enkele denkbare uitleg zou het kunnen bevatten.

Sprekend als werkelijk bestaande entiteiten, met het doel te laten zien dat wij niet als zodanig bestaan is, onlogisch als het lijkt, een beperking die inherent is aan de dualiteit van ons vormen-bestaan.

Als een object, geen twijfel, ben ik slechts een denkbeeldige pop, waar waarnemers - elk naar eigen keuze - kleding aan hangen. Of, wanneer dit je beter aanspreekt, ik ben een spiegel waarin een ieder zijn eigen pseudo-zelf projecteert, zonder dat men zich daarvan bewust is.

Als een schijnbare entiteit in tijd-ruimte is alles wat ik kan voordoen te zijn, een klaarblijkelijk bestaand re-actie mechanisme, dat zich uitdrukt in een streefpatroon, dat de veronderstelde werking is van ‘iets’ wat genoemd wordt als ‘een ego’.

Maar vraagt u mij in de werkelijkheidwaarde van dit alles te geloven? Kan dat werkelijk zijn wat ik ben, wat elk van ons is, wat wij zijn?

Ik tracht u hier er op te wijzen dat dit dus niet kan.

Dat wat we zijn, wat we allemaal als 'ik' zijn, is Dat wat alle wijzen van alle eeuwen hebben gezien, begrepen en hebben geprobeerd aan ons uit te leggen wat we zijn, altijd geweest zijn, en altijd zullen zijn.

Sinds de ‘ruimte’ en ‘tijd’ waarop al deze ‘fenomenale’ (in de zin van verschijnselen) begrippen gebaseerd zijn, zelf slechts het begripsmatige kader zijn van hun eigen begripsmatige bestaan, kunnen wij dan niet klip en klaar concluderen dat zo’n vraag niet eens gesteld kan worden?

Wij lopen dus als zoekers per definitie tegen een onneembare conceptuele muur aan, wanneer wij ons ware wezen willen begrijpen. En blijkt er toch een opening in die muur te zijn (de ontdekking dat er helemaal geen muur bestaat..en ook geen wij...) dan hebben wij geen woorden om anderen exact uit te leggen waar die opening zit.

Intussen heeft het betoog van Wei Wu Wei diepingrijpende consequenties voor zaken die wij in ons leven als normaal beschouw(d)en en die ons sprakeloos kunnen achterlaten.

Daarvoor volgt er over een poosje nog een laatste deel in deze cyclus.

Rob

"Boeddha onderwees...Deel 3

2010-05-07T18:54:00.005+02:00

Wei Wu Wei

En nu het eer-vóórlaatste deel. Je kan het beter zelf bedenken en doorgronden dan het te vertalen, al dwingt dat af dat je zo exact mogelijk begrijpt wat de schrijver wilde overbrengen. Maar of dat gelukt is kan je nooit nagaan. Want alles wat nu even Nu was is Nu al niet meer het zelfde. Zo kan Wei Wu Wei bvb niet meer gemaild worden om opheldering......

Men kan zich afvragen waarom het nodig wordt geacht om er (hier) mee door te gaan hierop te zinspelen, er naar te verwijzen, het in bedekte termen te brengen, en er zo een heilig mysterie van het maken?

Bijna alle grotere geschriften en vastgelegde uitspraken van de Meesters en de Profeten, en vele dichters, barsten er van uit hun voegen.

Zonder twijfel bevat ‘het’ in zichzelf de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid, voor zover zoiets als 'waarheid' kan bestaan.

En het volledig begrip er van, laat het weinig over dat kan worden beschouwd als nog van doorslaggevende betekenis te zijn om te worden begrepen, omdat bijna alles dat onuitgesproken blijft volgt uit die Waarheid, of is - voor altijd - onzegbaar.

In vroegere dagen, en in andere landen, waar er bijna overal Meesters beschikbaar waren, zoals in India en China, kan het inderdaad wenselijk zijn geweest om dit essentiële begrip voor diegenen te behouden, die volwassen en rijp genoeg waren om het te ontvangen (net zoals volgens bepaalde bronnen Jezus zijn Echte Leer maar aan een beperkt aantal apostelen doorgaf. De rest zou het toch niet begrijpen), en hen daarbij te instrueren dat elk het pas op dat moment zou doorgronden, wanneer het begrip ervan het meest doeltreffend zou zijn.

Maar zulke omstandigheden bestaan niet vandaag de dag in het Westen, en wat wèl bestaat is algehele en diepgaande verwarring.

Het wordt gelezen en hergelezen, er wordt naar verwezen of in vage termen beschreven, maar zelden of nooit begrepen.

Wij hebben hier geen echte Meesters, de echte Guru is trouwens altijd in ons; als wij het in duidelijke bewoordingen zeggen, zal de Guru zijn absolute en ultieme Waarheid onthullen aan diegenen die in staat zijn deze te begrijpen.

Misschien, nu dat zo gezegd is, verwerp je het totaal, misschien lach je er om, of wijs je het met minachting af? Dat sommige lezers dat zullen doen lijkt niet geheel onwaarschijnlijk. Niet iedereen zal er voor klaar staan. Maar waarom zijn zulke lezers er niet klaar voor? Men kan vermoeden dat de reden is dat ze op een dwaalspoor geraakt zijn door zijpaden van illusie en onzin, op basis van hun eigen zo gekoesterde zogenaamd autonome individuele entiteiten.

Dat zij zich met alle kracht afgesloten hebben voor de esoterische feiten, en doof zijn voor de essentiële waarheid, die al de grote Meesters zo geduldig, zo volhardend, zo heimelijk aan hen probeerden te onthullen.

Misschien ben je in de war gebracht doordat ik hier schijn te schrijven over onszelf als entiteiten (wezens/zelfstandig bestaande individuen) zoals wij allemaal doen. Ik moet dat doen omdat ik ben zoals wij dat allen zijn en ik zou het onmogelijk ook anders kunnen.

Wij zijn schijnbare en onechte wezens en ‘leven’ volgens overgeërfde eigenschappen het zichtbare aspect van dit dubbelleven. Maar wij herkennen zijn duale karakter en dat is wat wordt vereist

...Wordt vervolgd......

"Boeddha onderwees..."Deel 2 (update)

2010-05-06T09:59:00.008+02:00

Wei Wu Wei

Ik vervolg nog even de letterlijke tekst van het kernbetoog van Wei Wu Wei.

Is dit een schok (voor je)? Als dat zo is, bewijst het de kracht van onze conditionering in de illusie dat wij over een zelfstandige individualiteit beschikken, welke tevens onze zogenaamde 'gebondenheid' bevat.

Overigens is dit de reden waarom 'gebondenheid' ook beschouwd wordt als een illusie - voor de afdoende reden dat er nooit een entiteit heeft bestaan die gebonden kan zijn. Wat betekent dit dan in de praktijk, in het ruimte-tijd ‘leven'? Het houdt in dat je objectief slechts dàt bent wat wordt gezien, begrepen en verklaard via andere levende wezens, van wie er één is waarvoor je geprogrammeerd bent om die te beschouwen als 'mijzelf.' (immers hoe langer je naar jou-zelf kijkt zal je merken dat je in wezen naar een object buiten de waarnemer zit te kijken..r.e.)

Als een object heb je een variabel voorkomen, relatief ongunstig wanneer beoordeeld via jouw 'vijanden', gunstig wanneer beoordeeld via jouw 'vrienden', en gewoonlijk als een mooie fijne kerel, of een aantrekkelijke vrouw, wanneer beoordeeld door jou zelf.

In werkelijkheid echter ben je helemaal geen ‘ding’, k’ung, sunya, geheel verstoken van een objectief werkelijk bestaan. Je bent slechts een verschijning, een verschijnsel in de 'geest' of in 'bewustzijn', dat totaal geen vaststaande identiteit, kwaliteit of eigenschappen heeft. Subjectief - aan de andere kant dus - ben je ook (cursief van mij r.e.) geheel verstoken van een identiteit, kwaliteit, of eigenschappen. Je representeert slechts het subjectieve ‘potentieel’ dat alle vormen en 'manifestatie’ produceert.

Als zodanig ben je ‘Ik’, zoals ik ‘Ik’ ben, zoals als elk levend wezen, mens, dier, insect en plant ‘Ik’ is. Ik kan geen enkel objectief bestaan hebben, omdat de vierde naamval van 'Ik' niet 'mij' is, - zoals tegenwoordig verkeerd wordt begrepen - maar altijd en alleen 'jij'

Ofwel, wij zijn niet-iets, Leegte, geen deel uitmakend van de 'zichtbare' wereld.

De rest van het stuk gaat over de vraag waarom dit inzicht in het Westen nauwelijks is doorgedrongen en toegepast (hij schreef dit in de jaren '60 van de vorige eeuw). De kern van de verklaring (wellicht vertaal ik die ook nog eens) komt er op neer dat onze dualistische geest domweg niet in staat is - gezien zijn dualistische aard - Eenheid te begrijpen. Het denken kan niet buiten zijn eigen begripsmatige oevers treden. Er moet dan naar andere wegen gezocht worden. En die zijn er. Dan zijn er bovendien in voldoende mate Meesters nodig die de Weg naar Eenheid intuïtief verwerkelijkt hebben en de onwetenden de juiste weg kunnen wijzen. Maar in het Westen zijn er altijd weinig van dergelijke Meesters geweest en de invloed van hen die er wèl waren was altijd vrij klein.

Zelfs huidige leraren met veel potentiële invloed - zoals Eckhart Tolle - praten meestal besmuikt over deze ware leer. Zij hebben het er maar liever niet over. Van Een Tolle moet je maar veel in het Nu blijven en letten op jouw pijnlichaam, maar zodra er een vraag wordt gesteld naar het illusoire karakter van ons bestaan, erkent hij dat dat wel zo is (rolt dan met zijn ogen), maar dat hij zich liever niet bezig wil houden met filosofie! Dat zei hij bvb tijdens de India Retreat. Heel merkwaardig.

Dit kan gelijk weer gecorrigeerd worden. Elk oordeel is ook weer een beperking ( in dit geval van informatie). Vandaag (7 mei) beluisterde ik bij toeval (ik heb nog al wat op de harde schijf staan...) het mp3 bestand 'Ripples on the Surface of Being', waar Tolle uitgebreid gevraagd werd hoe dit nu allemaal zit. Wat is werkelijk Werkelijk? Op basis van eigen ervaring zegt Tolle dat de wereld der vormen weliswaar ook door hem ervaren wordt, maar dat hij zich tegelijk bewust is van een oneindige Ruimte van stil Zijn. De ervaren vormen zijn dan als het ware kleine golfjes op de oceaan van Zijn. Beiden zijn niet te scheiden van elkaar. Maar die oceaan van Zijn is veel groter, dieper, levendiger dan de rimpels aan de oppervlakte en is blijvend. De gemanifesteerde wereld is meer een ruimte vol tijdelijke verschijningen. Alleen het Zijn is echter werkelijk, want ontdaan van geboorte en dood. Het Zijn kan echter direct via de manifestatie zijn eigen manifestatie bezien.

Een 'Sailor' Bob of een Robert Adams zijn wèl consequent kristalhelder in hun boodschap, maar hun boeken worden - in de droom van een 'echte' wereld - veel en veel minder gelezen dan die van Tolle.

Zou het dan toch zo zijn dat er maar weinigen zijn die op deze Ware Leer zitten te wachten? Maar goed, dit alles is dus ook maar weer wat het is. Ook Wei Wu Wei ontkomt er niet aan het over Meesters en zoekers te spreken, terwijl ook voor hem kristalhelder is, dat zij allen (incluis hijzelf) geen enkel objectief bestaan hebben.

(wordt vervolgd)

"Boeddha onderwees......" Deel 1

2010-05-04T18:59:00.020+02:00

Wei Wu Wei

De Ierse mysticus Terence James Stannus Gray (14 September 1895 – 5 January 1986) was befaamd om zijn nauwgezet geformuleerde boeken en artikelen over het Boeddhisme, Taoïsme, Zen en andere nondualistische benaderingen. Hij was o.m. bij Ramana en kende menig spirituele leraar.

Zijn geschriften zijn voor een gemiddelde lezer niet erg toegankelijk en zijn invloed is wellicht daarom relatief beperkt geweest. Maar deze zinnen zijn dus onzin wanneer wij de betekenis van wat hij schreef goed tot ons hebben door laten dringen. Wie schreef die boeken en wie las ze? Er kan niet anders dan een droom van schrijven en lezen zijn (geweest).

Wat volgt is het eerste deel in een geautoriseerde vertaling van mijn hand van een hoofdstuk uit zijn postuum uitgebrachte laatste werk (letterlijk vertalen is vrijwel ondoenlijk).

"De bekende uitspraak dat ieder object leeg is (K'ung in het Chinees, sunyu in het Sanskriet), dat geen enkel object een eigen natuur, een 'eigen-bestaan' of 'zelf-natuur' heeft, impliceert dat het object een werkelijk objectief bestaan mist.

Dit betekent dat wat het dan werkelijk is, het waarnemen er van is, dat het op zichzelf niets is, maar slechts dat is, wat klaarblijkelijk wordt waargenomen (een beeld dus r.e.).

Dit is al bekend vanaf de vroegste tijden, en dit begrip wordt gedeeld via de esoterische inzichten van alle grote religies. Zij is fundamenteel voor het Boeddhisme, Vedanta en het Soefisme.

Iedereen die welk van deze doctrines ook bestudeert, moet hiermee vertrouwd zijn, maar de toepassing ervan in dagelijks leven -welke toch zeker de belangrijkste toepassing er van moet zijn- is zelden meer dan een theoretische.

Wat dan, houdt dit alles in, wanneer wij het op onszelf betrekken? Het betekent niet alleen -zo stelt dit inzicht- dat er nergens in ons ruimte-tijd Universum een werkelijk bestaan is als een (zelfstandige) entiteit, en dat wij - derhalve - als zodanig zelf niet bestaan, en ook niet zouden kunnen bestaan.

Dit, ook, is als vaststaand gepresenteerd, maar is zelden opgepakt als een onontkoombaar feit (zoals dat ook gebeurde en nog gebeurt met de inzichten van de nieuwe fysica sinds de jaren '20 van de vorige eeuw, waarin duidelijk werd dat er feitelijk geen materie bestaat..r.e.).

Wanneer wij het nu wel toepassen, zien wij dat een bewust-wezen in ruimte-tijd niets anders kan zijn dan een beeld in (onze) geest, het heeft geen enkel eigen bestaan van welke hoedanigheid dan ook, maar is slechts een verschijning, waargenomen en begrepen door het 'subject' van elk van deze waarnemingen en concepties.

Elk van deze 'subjecten' wordt op zijn beurt ook als een object waargenomen en begrepen door andere -schijnbaar bestaande- waarnemers.

Dit vereist dat een Enkele Bron (hoofdletters van mij r.e.) van waarneming waar-neemt via een veelvoud van waarnemers (ofwel waarnemingscentra..r.e.), waarbij elke waarnemingscentrum als een entiteit wordt beschouwd, die op zijn beurt weer de andere waarnemingscentra als entiteiten beschouwt, zonder dat feitelijk ook maar één van die waarnemings-centra een bewijsbaar persoonlijk bestaan heeft.

Dat is allemaal zo is, behoeft geen nadere twijfel.

Waarschijnlijk elke gerespecteerde Wijze in elk van de grote religies heeft dit geweten, en heeft het -elk op zijn eigen wijze- duidelijk gemaakt dat dit zo is; en wanneer wij begrepen hebben wat zij ons verteld hebben, zouden wij zelf tot dit begrip moeten zijn gekomen en er tevreden mee moeten zijn dat dit de waarheid is, en dat geen andere interpretatie van de feiten mogelijk kan zijn.

Elk van ons is slechts, kan slechts, datgene zijn wat wordt waargenomen, en wat begripsmatig wordt vertaald als ‘wezen’. Wijzelf zijn helemaal niets, als zodanig bestaan wij eenvoudig niet, als autonome wezens bestaan wij in het geheel niet.

Wij zijn het niet die anderen en onszelf waarnemen en begrijpen, omdat er geen ‘wij’ bestaat. Wij en zij worden waargenomen, begrepen en van een betekenis voorzien via een ander, een als zodanig begrepen, zichtbare en veronderstelde 'andere' waarbij elk 'onszelf' is...."

En dat 'onszelf' uiteraard weer met hoofdletters, omdat dit het Enig Werkelijke is. Wordt vervolgd...

Rob

bronnen: Wikepedia , de Wei Wu Wei archieven

Niemand thuis.

2010-04-28T23:19:00.003+02:00

Gilbert Schultz

Degenen die nog steeds op jacht zijn naar ‘speciaalheid’ ofwel ‘verlichting’ of diegenen die beweren verlicht te zijn en dus denken anders, beter te zijn dan anderen - die dat uiteraard niet zijn - zijn verdwaald in de vele valse beloftes van gurus’s en andersoortige spirituele leraren die de belofte van verlichting al eeuwen en eeuwen levend houden.

Op het fantastische UrbanGuruCafe van de Australische anti-leraar Gilbert Schultz - die mij een aantal jaren geleden via een serie e-mail dialogen voor de tweede keer in 10 jaar hardhandig uit de droom van iets te kunnen bereiken hielp - staat een hele rij beeld- en geluidsfragmenten (allen prachtig bewerkt) waarin de boodschap er wordt ingehamerd dat wij allen Dat Ene Bewustzijn zijn, dat er niemand is die speciaal is, en dat dit gerealiseerd kan worden nadat je alle verschijnselen die met jou te maken hebben, hebt doorzien als louter tijdelijke verschijnselen, als louter ongrijpbare objecten.

Het enige wat overblijft is Dat wat steeds Bewust is, het Zien, het Enige Subject, dat geen subject is, want er is alleen onkenbaar Gewaarzijn. Dat wat je wezenlijk bent blijkt onvindbaar te zijn. Je bent het. En iedereen is Dit wat je nu als onpersoonlijke Aanwezigheid, als 'er-zijn' bent.

Niemand kan dat verwerven of het kwijt raken, want er bestaan helemaal geen aparte 'iemanden'.

Niemand is hier dus speciaal, niemand is hier beter of minder in. Niemand valt buiten de boot en niemand heeft het verworven. Want er is niemand. Degene die roept dat hij het begrepen heeft, de zoeker die nog steeds denkt als ultiem bewijs iets als een ervaring te moeten vinden en de toevallige voorbijganger die er nog nooit van gehoord heeft, zijn allen altijd en eeuwig al Dat. Dat Alleen.

De waargenomen verschillen berusten louter op tijdelijk verschijnselen, beelden, die enkel Nu worden waargenomen. Maar niet door jou als persoon, maar als Eenheid zelf. De verschijnselen komen op, verschillen van elkaar en verdwijnen, maar wat blijft is die Onverklaarbare Aanwezigheid. En daarin zit jou vrijheid. Nooit in de verschijnselen, nooit in de gedachte “Ik heb het gevonden!!!” , want jouw Werkelijke Aanwezigheid was er altijd al en die is niet gebonden aan alleen jouw aanwezigheid of aan de tijdelijke verschijnselen, die gedoemd zijn ook hun tegendeel te ontmoeten.

De doener, de zoeker, de vinder zijn niet werkelijk, de ervaringen zijn niet werkelijk en de wereld waarin zij verkeren is niet werkelijk.

Werkelijk is wat altijd hetzelfde is en wat geen andere oorzaak kent en dus altijd als zichzelf bestaat.

Aan het einde van het zoeken verdwijnt de wereld niet, nog steeds zijn er problemen, nog steeds zijn er conflicten, maar nu kan worden gerealiseerd dat dit jouw werkelijke wezen nooit kan raken.

Op het UrbanGuruCafe kan je heel wat vinden die dit inzicht onderbouwt, een mooie eerste introductie is die van James Braha.

.

In Eenheid zijn - Een Update

2010-04-26T09:24:00.004+02:00

Dank nogmaals voor alle reacties. Ik ben er weer. In feite kan je nooit 'er-niet' zijn. Ik was er dus altijd. Maar wàt was er al die tijd? En aangezien er geen tijd bestaat -dus ook geen verleden of toekomst- is ook de laatste zin weer on-zin. Alles is -altijd nu- wat het is, zoals het is. De (ogen-schijnlijke) vorm verandert, maar Wat Is, dat Is.

Wat naderhand toegevoegd is is in Italics

In Zen heeft men het daarom over de zodanigheid van het Leven. Alles is wat het (nu) is, zoals het is. Geen oorzaak, geen verklaring. Er is geen oorzaak die vooraf gaat aan het Nu en er volgt ook niets op dat Nu, want het is altijd Nu. Het Enige Moment van Leven. Het is nooit niet-Nu. En daar in bestaat geen scheiding tussen wat dan ook. Een bezoekster van mij schreef mij laatst dat zij -nadat zij alle zoeken had opgegeven- plots ervaarde -wist- dat het Leven zichzelf leeft. Ja, wij zijn ongescheiden van het leven. Er is niet een ik en een Leven. Alleen onze gedachten maken er een grens tussen. Maar die grenzen bestaan helemaal niet. Er is derhalve ook niet een iemand die ziet, het zien zelf, en dat wat gezien wordt. Er is 'slechts' direct onmiddellijk, ongescheiden Zien. Daar kunnen o.m. de zien-experimenten van Douglas Harding de arme zoeker helpen. Of de vraag koesteren "Wie ben ik, wat is dit leven in mij?" Je kijkt -voelt- vanuit Niets naar iets dat zonder het zien (zijn) geen bestaansgrond heeft. Je ziet dus niets. Er is alleen maar één Zien. Eén Zijn. Tijd en ruimte zijn dus illusies (van het denken).

Eigenlijk kan je er niet eens over praten. Het beperkte denken kan zich dan weer via woorden ontfermen over iets wat het zelf nooit kan begrijpen: Eenheid.

En alles Eenheid zijnde is er ook niemand die ziet of denkt. Alle zogenaamde verschijnselen hebben één en dezelfde Bron en worden omvat door die Bron. Niets is gescheiden. Er is geen binnen en er is geen buiten. Er is geen enkel referentiepunt. Er is dus geen instantie, geen entiteit, geen apart stukje bewustzijn, dat zich buiten de totaliteit kan plaatsen om het geheel te overzien en daar conclusies uit te trekken. De Zenpatriarch Huang Po zei in soortgelijke bewoordingen "Waarom moeten jullie dwazen een tweede hoofd op je eigen hoofd zetten om naar jullie zelf te kijken? Het is als de slang die in zijn eigen staart bijt. Je bent al datgene wie je denkt te moeten worden. Er valt in feite verder niets over te zeggen.

Huang Po zei er juist heel veel meer over. Hij zei ooit (dus 'toen' was het ook Nu) : Alle Boeddha's en alle levende wezens zijn slechts de Ene Geest; er bestaat niets anders. Deze Geest, die geen begin heeft, is ongeboren en onvergankelijk. Hij is niet groen of geel en heeft geen vorm of uiterlijk. Hij behoort niet tot de categorieën van dingen die bestaan of niet bestaan, en termen als oud of nieuw zijn er niet op van toepassing. Hij is niet kort of lang, groot of klein, want hij overstijgt elke grens, maatstaf, naam, eigenschap en vergelijking. Hij is datgene wat je voor je ziet - begin erover te oordelen, en je zit meteen al verkeerd. Hij is als de onbegrensde ruimte die men niet kan peilen of bevatten.

Enkel dit Ene Bewustzijn is de Boeddha, en er is geen onderscheid tussen de Boeddha en levensvormen, behalve het gegeven dat levende wezens zich binden aan uiterlijke verschijningsvormen en daarom Boeddhaschap zoeken buiten zichzelf. Juist door dit zoeken gaat het verloren, want dat is als het zoeken van de Boeddha via de Boeddha en het vatten van de geest via de geest. Al doen ze eeuwig hun uiterste best, zij zullen niet in staat zijn dat te bereiken. Zij beseffen niet dat als zij stoppen met rationele overwegingen en zich niet langer druk maken, de Boeddha voor hun ogen zal verschijnen, want de geest is de Boeddha en de Boeddha is elk levend wezen.

Alle zoeken en alle oefenen hebben eigenlijk alleen zin daar waar zij het inzicht brengen dat er niets te zoeken en te oefenen is, omdat er niemand is die kan zoeken naar iets wat er nog niet is. Je bent al Datgene wat je zoekt. Je bent misleid door al die guru's die je een zalig en blissvol leven beloven.... in de toekomst.... wanneer je hun adviezen maar volgt. Zij brengen je daarmee weer terug in tijd. Er is weer een persoon die nog niet compleet is en die dus wat na moet streven.... Maar alles is al wat het nu is. Dus hou je kalm en verblijf is dat-wat-is. Maar is er nog steeds zoeken dan is er zoeken, is er oefenen is er oefenen. Tot je 'verlost' wordt door Datgene wat je al bent. De zoeker is verdwenen en er is alleen Leven. Is dat een 'Big Deal"? Voor wie? De zoeker is doorzien als niet bestaand. En het Zijn = het Zijn en dat zal nooit commentaar op zichzelf kunnen leveren.

Ik vrees dat ik hier wel vaker met dit soort duistere citaten over de ondeelbare droom van het leven kom. De enige ontmoeting die werkelijk is, bevindt zich buiten de woorden. Nu dus!

Rob

Zelfrealisatie & Verlichting

2010-01-20T16:47:00.013+01:00

Het gaat de laatste dagen weer veel over zelfrealisatie of verlichting, èn de wel of niet aanwezige noodzaak dat te gaan zoeken..

Ik citeer maar de meester, Sri Ramana Maharshi, in mijn eigen vertaling, hier over:

"De staat van Zelf-realisatie, zoals wij het noemen, is niet het bereiken van iets nieuws of het bereiken van een doel dat ver weg is, maar simpelweg zijn van dat wat je altijd bent en die je altijd bent geweest. Het enige dat nodig is, is dat je jouw realisatie (beseffen) van het ‘niet ware’ als het ‘ware’ opgeeft. Allen van ons beschouwen als reëel (de vormen in de dagelijkse wereld r.e.) dat wat niet echt werkelijk is. "

"Er is dus geen bereiken van het Zelf. Indien het Zelf zou worden bereikt, zou dat betekenen dat het Zelf niet Hier en Nu is en dat het nog moet worden verkregen. Wat als ‘nieuw’ is verkregen zal dus ook worden verloren. Dus is het vergankelijk. Wat is niet permanent is, is het niet waard na te streven. Dus zeg ik dat het Zelf niet wordt bereikt. U bent het Zelf, je bent al Dat. "

"Er is niet een dusdanige activiteit of inspanning als realisatie. Is er iemand die zich niet het Zelf realiseert? Is er ook maar iemand die zijn eigen bestaan nu kan ontkennen? Spreken van realisatie impliceert trouwens het bestaan van twee zelven, één om het zich te realiseren, en de andere om te worden gerealiseerd. Datgene wat is nog niet is gerealiseerd, zal gezocht worden om te worden gerealiseerd.

"De staat die wij realisatie noemen, is gewoon zichzelf zijn, zonder ook maar iets te weten of maar iets te worden. Als men ‘het’ heeft gerealiseerd, is men dat wat alleen IS en dat wat altijd Dat is geweest. Men kan die staat niet beschrijven. We kunnen alleen maar Dat zijn."

"Natuurlijk, we spreken losjes van Zelf-realisatie, bij gebrek aan een betere term. Hoe echter kan je tot Waarheid maken dat het enige is dat Echt is?"

Wel dat is toch een verfrissende serie uitspraken wat toch wel omstotelijk één van de grootste leermeesters van de laatste eeuw is genoemd. De onrust leeft in de persoon, maar de drang om het ware te realiseren kan nooit tot een bedacht resultaat leiden.

Iemand die dat inzicht er op zijn prachtige website ook consequent inhamert is Mike Graham een geslaagde leerling van 'Sailor' Bob Adamson.
N.a.v de reacties van Jean hieronder verwijs ik ook naar mijn pagina op het Chakraplein met teksten en veel links over John Sherman. Misschien was dit filmpje met een 6 minuten durende uitleg van John Sherman -over hoe simpel de Waarheid te vinden is- wat Jean heeft gezien. Anders horen wij dat wel van hem. Geweldig toch? Er staan er vele van Sherman op YouTube.
Een andere recente bron -voor de audiofielen- zijn zeven gesprekken in mp3 formaat van een klein uur elk tussen Charlie Hayes en zijn leraar John Wheeler. Dit -het weten Nu dat je bent- is het, waarnaar een ieder zoekt. In het 7e deel komt aan de orde wat de Absolute Staat is, de Vierde Staat, Turya. Zijn zonder vormen. Daar zijn geen blogs en Youtubefilmpjes meer om te raadplegen.

Rob

De zin of onzin van het zoeken

2010-01-08T15:34:00.006+01:00

Laatst reageerde een lezer met de stelling dat al dat begeleiden van het zoeken maar oplichterij is. Zijn eindadvies was te stoppen met zoeken.

Ja, dat is ook het thema van deze blog. Datgene wat zoekt is al datgene wat gezocht wordt. Het is hier sinds 2006 constant herhaald.

Maar er was/is een langlopend dispuut onder leraren of er dan nog wat gedaan kan worden. Zo beste(ed)den algemeen erkende leraren als Ramana, Krishnamurti, Nisargadatta, Robert Adams en in de huidige tijd Eckhart Tolle heel wat aandacht aan vragen van spirituele aspiranten en gaven/geven veel pointers en tips om de leerling de rol van zijn denken te laten doorzien. Want zolang het denken blijft tegenwerken en zich maar niet neerlegt bij de feiten, blijft er het zoeken.

Maar in principe zijn er helemaal geen aparte onafhankelijke entiteiten die wèl of niet kunnen besluiten om te gaan zoeken of die iets kunnen doorzien of dat niet kunnen doorzien of die het wèl gezien hebben vervolgens gaan lesgeven. Ook de genoemde leraren zijn net als ons lichaam en onze persoonlijkheid louter beelden in het onmiddellijke bewustzijn waarmee wij alles ervaren.

Dus die laatstgenoemde ‘wij’ is ook maar een beeld. Ik herinner mij nog een vraag bij een satsang van Djihi in Rotterdam van een trouwe deelnemer: “Marianne... ben ik nu jou of ben jij nu mij?” De man was onder het niveau van de vormen gedoken, waar er geen verschil is tussen de vormen. Wat wij werkelijk zijn - niemand uitgezonderd - is dat onkenbaar onpersoonlijk bewustzijn. Eenheid. Wij hebben weet van ons “er-zijn”, maar wat dat is daar komen wij nooit achter, omdat wij dat “er-zijn” zelf zijn.

Daarmee is elke weg ‘ergens naar toe’ afgesloten, zoals een andere schrijver mij laatst schreef. Inderdaad. In principe is dat zo.

En toch is er dat zoeken, dat niet willen accepteren van het leven zoals het nu is. Maar voor wie?

Voor die persoon die je dagelijks meemaakt in het dagelijks-er-zijn? Maar die verkeert in het zelfde stratum als al die anderen in mijn en onze wereld. En die wereld en al die figuranten daarin spelen serieus een spel dat domweg gespeeld wordt. Ook het verwerpen van dat idee, behoort tot dat spel. Je moet wel bewust zijn voordat je daar nee tegen kan zeggen.

De aansturing van dat spel kan nooit van de verzameling werkelijk zelfstandige entiteiten komen. Objecten hebben geen eigen leven. Zij bestaan louter in bewustzijn.

Alle leven wordt omvat en gezien door het gemeenschappelijke –maar onkenbare- substraat, dat wij onze eigen Bron noemen en honderden andere benamingen geven.

En dat is wat op een gegeven moment door de ogenschijnlijk zelfstandige zoeker ontdekt wordt. En daarmee stopt het zoeken vanzelf. Maar niet de wereld van het spel.

Het Spel speelt zichzelf of wordt aangestuurd. Wie zal het zeggen? Het is een mysterie dat zich nooit wezenlijk zal kunnen laten verklaren. Al die leerlingen en leraren en alle lessen, alle successen en alle mislukkingen zijn gewoon wat er is in die gekende wereld der vormen.

Dus is er zoeken is er zoeken, is er afwijzen van het zoeken, is er geen zoeken is dàt allemaal wat er is. Niemand die het doet. Dat wat wij werkelijk zijn - het absoluut enige en onkenbare subject - kan alleen in Stilte en zonder woorden be-leefd worden. Door het beleven zelf. Eén klank, één woord als getuigenis ervan en het is al weer vorm binnen die mysterieuze ruimte die wijzelf zijn.
.

De foto - gemaakt door Hubble - is buitengewoon. Astronomen hebben zeer recent ontdekt dat er in het heelal een gigantische ster is ontstaan die in potentie de Aarde zou kunnen vernietigen. Het gaat om een mogelijke supernova in de zogenaamde T Pyxidis, een binair sterrensysteem. Uit recent onderzoek blijkt dat het gevaarte veel dichter bij onze planeet staat dan men aanvankelijk dacht. Als de supernova in T Pyxidis zou expoderen, dan zou een dergelijke explosie naar verwachting de kracht van 20 miljard miljard miljard megaton van de springstof Trinitrotolueen (TNT) kunnen bedragen. Een kracht die voldoende is om onze beschermende ozonlaag te vernietigen. En als onze ozonlaag er niet meer is kan de dodelijke straling vanuit de ruimte alle leven op Aarde uiteindelijk vernietigen. Er is bij gezegd dat wij ons nog geen zorgen behoeven te maken, maar het geeft maar aan, dat het leven der vormen een hachelijke onderneming is.

Weet wie je bent: het eind van een sprookje.

2009-11-18T12:14:00.002+01:00

Mijn vraag om ervaringen uit wisselen was o.m. bedoeld als een illustratie van de werkelijke vraag van waar het in non-dualiteit wèl en niet om gaat. Want om die ervaringen lijkt het in de laatste bijdragen te gaan. En dat gaat het helemaal niet. Want ga je jouw 'voortgang' meten aan de hand van de aard van jouw ervaringen, dan loop je een fuik in, waarin je maar moeilijk uit kan komen.

De vraag "Wie ben ik?" is geen vraag die beantwoord kan worden in de toekomst, of die kan worden beantwoord worden door het hebben (gehad) van ervaringen -hoe mooi dan ook- jaren geleden of ver in de toekomst.

De hele spiritualiteit is vergeven van prachtverhalen van prachtige ervaringen, die je kan krijgen wanneer je maar jaren jouw prachtleraar trouw blijft en maar jaren volhoudt zijn prachtrichtlijnen te volgen. Veel van de lezers hebben dat soort ervaringen gehad, mijn vrienden hebben ze gehad en ik heb ze gehad. Leuk om te lezen en er over te praten, maar op een gegeven moment voel je je bedonderd.

Misschien heeft die leraar van toen of die guru van nu wat andersoortige ervaringen dan jij, maar daar gaat het hier in wezen niet om. Je mist niets van wat hij of zij lijkt te suggereren. Dus laten we die ervaringen maar voor wat ze zijn. Tijdelijke verschijnselen in altijd moeiteloos aanwezig bewustzijn.

Het gaat er hier om dat je nu -op dit moment- je al heel eenvoudig kan realiseren wie je bent.

Het Enige dat geen ervaring is, maar dat alle ervaringen bevat, dat elk moment van jouw leven alles en alles vanzelf waarneemt, registreert, observeert, hoort, voelt, ruikt en proeft. Je hoeft er als persoon niets voor te doen. Het is er al. Het is er al vanaf het begin dat je je afvraagt wie je bent.

Het is Dat, wat er wel moet zijn, willen alle verschijnselen een ruimte, een achtergrond en licht hebben om in te verschijnen.

Het is Dat, wat je je altijd Nu direct kan realiseren; je Bent er! Je kan nooit ontkennen dat je Nu bestaat, je bent die Aanwezigheid. Je hebt geen lange rij overtuigingen en ervaringen nodig om dit Nu te beseffen. Je Bent Nu en dit Zijn is er altijd, het volgt je bij elke stap, of liever: elke stap vindt daarin plaats..

En iedereen is Dat (bewustzijn).

Leraren en guru's die hun leerlingen gevangen houden in het bereiken van deze staat of het inzicht er in straks, in de toekomst, bij de volgende Retraite wanneer er Dit of Dat zal gebeuren, zien het eenvoudige feit van het onmiddellijke Bestaan Nu over het hoofd of ze beduvelen de kluit, omdat ze er van willen leven.

De guru of leraar heeft niet iets buitengewoons wat een leerling zich nog moet verwerven. Iedereen, zonder uitzondering, is dat Leven Nu.

De ervaringen kunnen verschillen, maar het zijn altijd maar tijdelijke ervaringen. Ik heb ze ook, maar ik kan geen viool of piano spelen. De waarde van ervaringen is altijd een zaak van voorkeuren, van gedachten, van herinneringen, van smaak en vaak van fantasie....

Het Wezenlijke dat wij allen zijn is Leeg, het is de oneindige Kennende Ruimte die potentieel alle ervaringen van alle vormen kan bevatten, maar die nimmer door die verschijnselen geraakt of getransformeerd kan worden. Er is geen Tijd. En zelf kan nooit gekend worden.

Niemand is speciaal, want iedereen is Dat. Niemand bevindt zich er buiten. Niemand kan er uit vallen. Niemand is het niet.

Het gaat er tot slot om Het niet in tijdelijke ervaringen te zoeken, het gaat er om je niet te identificeren met de tijdelijke en immer veranderlijke persoon. Het gaat er om die Levende Aanwezigheid te realiseren door te weten dat je altijd Nu bestaat en als Dat te verblijven. "Just Be" zei Nisargadatta. Je bent het al, en wat zou je meer kunnen doen? wel... er midden in te blijven. Kennend, observerend, alles wat Het uit zichzelf toch elk moment van het leven doet. En je niet steeds weer mee te laten slepen door tijdelijke verschijnselen.

En gebeurt dat dan wel is dat ook maar wat er is. Gewoon niet druk om maken, want je weet inmiddels wie je Zelf bent.

Rob

Een brief van Edwin

2009-11-16T21:17:00.002+01:00

Beste mensen,

Het onderstaande verhaal is geschreven alsof er nog steeds een ik bestaat in mij.

Dit is klinkklare onzin, maar het verhaal maakt dit vanzelf duidelijk. Het voelt nu vreemd en onnatuurlijk om over “mezelf” te schrijven maar ik heb een hekel aan “” schrijven om praktisch elk woord. Ik is mijn lichaam, ik is mijn geest, en geen van beide ben IK.

Nou hier gaan we dan:

Toen Rob vroeg of iemand eens wilde schrijven over zijn “verlichtingservaring” en wat daarna gebeurde, dacht ik eens terug aan hoe het afgelopen jaar verlopen is. En dan zie ik dat er meerdere geweest zijn.

Ik begon in het najaar van 2007 met meditatie om mijn stress onder controle te krijgen, ik was een overwerkte ondernemer. Dit lukte redelijk toendertijd, en gaandeweg raakte ik via een meditatieforum waar ik aangemeld was geïnteresseerd in het “wereldje” dat rondom meditatie zweeft. Na een jaar trouw mediteren ( vegeteren ) kocht ik “the power of Now” omdat deze op Oprah behandeld was, en dit was een eye-opener.

Ook een boek van Paul Wilson, “The Quiet” richtte zich niet alleen op meditatie, maar specifiek op het “bereiken van verlichting”

Dit was natuurlijk geweldige kost !

Ik veranderde mijn meditatie-methodes naar wat in het boek beschreven stond, en in het tweede gedeelte werd in een stuk tekst verwezen naar Ramana Maharsi. Alweer zo’n rare Indische guru dacht ik nog. Wist ik veel. Toen, in het najaar van 2008 overkwam mij een vreemde, nieuwe ervaring tijdens het mediteren. Alles viel stil, de wereld leek leeg en toch vol, en een enorme diepe rust leek neer te dalen in mijn borstkas. Deze rust bleef ook na mijn meditatie, iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Het hield zo’n drie dagen aan, leek per dag af te nemen.

En toen was ik het weer kwijt !

Wanhopig ging ik op zoek naar hetzelfde gevoel in mijn meditaties, maar wist ook dat het daar niet meer te vinden was.

Een zoeker was geboren !

In het voorjaar van dit jaar was ik te vinden achter de pc, het internet afstruinend en google uitgravend op “verlichting” ( heel veel sites over gloeilampen en zo ) en “enlightenment”, en zo kwam ik op “chakraplein”.

Een soort shangri-la voor zoekers leek het me.

Intussen was mij in januari nog een keer zo’n ervaring overkomen, al fietsend naar huis, spontaan uit het niets weer die diepe rust, jankend in het donker om de schoonheid van alles “wat is”.

Wederom raakte ik het kwijt, want ik geloofde nog ferm in mijzelf en dat ik nu verlichting had bereikt. In Zen noemt men het “Satori” , “the lifting of the veil”.

Langzamerhand werd duidelijk uit de teksten op chakraplein dat dit “ik” wel eens het “ego” kon zijn waar Tolle het over had. Ik raakte verwikkeld in een felle strijd met mijn ego, althans zo voelde het toendertijd. En verdorie, dat ego won steeds.

In wanhoop stuurde ik Rob een mailtje, hopend dat hij me wilde ontvangen voor een behandeling. Ik had hier helemaal geen geld voor als ondernemer, en vroeg Rob het hemd van het lijf via email. Geduldig stuurde Rob antwoorden, elk antwoord deed mijn ego sidderen en reageren, boosaardig uitvallen naar de simpele waarheid die als een gong doorklonk in Rob zijn teksten. Een spirituele puber leek ik wel.

En ineens viel het kwartje, zag ik dat dit hele mooie verhaal hierboven klinkklare onzin was. Geweldige verhalen verteld door gedachten die ongefilterd en zonder nagekeken te zijn op waarheid opkomen uit het schijnbare niets, en die ik tot die dag klakkeloos aangenomen had als zijnde “waar” ongeacht de inhoud, ook al was die soms doorzichtig en overduidelijk nutteloos. Want dan kon ik meteen reageren, denken “waarom dacht ik dat, dat hoor ik niet te denken” en zo sprong ik weer op de gedachtentrein, die ongehinderd door kon denderen in de richting van het moeras van het zelf-beeld.

En ja, dat gebeurde nu dus ook weer. Om onduidelijke reden waren die gedachten toch te belangrijk om niet niet te geloven. Ik probeerde in de ervaring te blijven. Doodzonde en oerstom, want ik BEN het ervaren. Wakker worden !!!

Op vakantie dan maar. En tijdens de vakantie leek de zon wel wat minder fel te schijnen, het gras had een grijze waas, de mooie Zweedse bergen waren eigenlijk gewoon steenklompen. Nutteloos allemaal.

Dit heeft het ego een pittig tijdje volgehouden, en af en toe stuurde ik Rob nog een mailtje, die hij telkens weer geduldig beantwoordde, een antwoord dat steevast lijnrecht om mijn kromme ego heen schoot en rechtstreeks op het Zelf gericht was.

En toen, 4 of 5 weken geleden bij het lezen van een interview van Sailor Bob klapte de hele zaak volkomen. Elk woord in mijn hoofd dat voorheen een verhaal vertelde over “ik” kwam nu langs als een woord, een verzameling letters, en elke waarde die daaraan gehecht kon worden was weg. En “ik” was ook zo’n woord. Er bestaat helemaal geen ik ! en wat overbleef was een rauwe lege ruimte, die zich plotseling leek te vullen met liefde, pure aanwezigheid was alles wat er nog was, vol verbazing en verwondering en een vreemd leeg gevoel rondom de maag, waar voorheen een knoop had gezeten van spanning, en alles was weg !

Ik omschreef het in een mail aan Rob toendertijd als “alledaags bijzonder” want het leven gaat gewoon door, mijn vrouw had niets in de gaten, de kinderen ook niet. Maar de vader, de echtgenoot, de man van 35, de ondernemer, al die verhalen waren ontmaskerd en verdwenen. En wat overbleef was niets waaruit automatisch reacties vloeiden. En Ik stond er bij en keek er naar ( geen twee beren ). En omdat niemand iets merkte werd meteen duidelijk dat ik al die tijd niets gedaan had. Al die verhalen van dingen die ik verkeerd of goed gedaan had… Pure onzin.

Rob waarschuwde me al dat het ego nog een paar pogingen kon ondernemen, en die waren er inderdaad. Maar hoewel ze de show volledig leken te runnen was er nu toch iets fundamenteel anders. Want ergens wist ik dat dit alles een spelletje was, en dat ik gerust mocht meespelen, want het hoort er bij, maar is niet wie Ik ben. En dus namen ook die ervaringen weer af, want ze werden gezien en doorzien.

En nu ?

Tja…

Gewoon doorgaan

Deze quote wil ik jullie niet onthouden:

God is in alle mensen, maar niet alle mensen zijn in God. Dit is de oorzaak van hun lijden.

Ramakrishna

Groetjes Edwin Witsen

Zie ik mijzelf (Ben ik verlicht?)?????? Een update

2009-11-08T05:46:00.005+01:00

SENNA

Twee vragen staan nog steeds bovenaan mijn lijstje bij de reacties die ik via de mail, telefoon of bij mij thuis ontvang.

Ben jij (Rob) Verlicht en wat kan ik (de vragensteller) er aan doen om het ook te verkrijgen?

De teleurstelling, ja, zelfs het wantrouwen, is groot wanneer ik zeg dat ik niet verlicht ben. Maar wat dan wel???? Dus nogmaals een uitleg....

In Advaita (wat betekent: "Een en niet-twee") is er niemand (niet/nooit iemand) Verlicht. Wat men aanziet als Verlichting is het doorleefde inzicht, het onontkenbare weten, dat je niet de persoon, niet het denken en niet het lichaam bent. Je bent Dat wat al deze verschijnselen bevat! Bewuste Aanwezigheid. Zijn.

Je bent dus ook niet die Grootse Altijd Blijvende Verlichtings Ervaring, waar heel wat guru’s prat op gaan. Want ten eerste is er altijd Iets dat deze ervaring ziet en ten tweede zwakt die Ervaring altijd af en verdwijnt.

En wat blijft dan over?

Jijzelf. Ikzelf. Stilte, Ruimte, Aanwezigheid, Er-Zijn, Bestaan, Zien….Ik Ben. Niets als een 'iets', maar als Pure Onvergankelijke Aanwezigheid.

Je moet er tenslotte al zijn als Bewuste Aanwezigheid voordat er‘iets’ in je zich af vraagt of je al verlicht bent….

Nu, met die eerste vraag (Ben jij/ik Verlicht?) ben je al weer opgedeeld in een louter puur Aanwezig zijn en een vragensteller die de clou heeft gemist.

En we hebben het hier over het Wezenlijke, het Eeuwige, het Altijd Bestaande. Het Zijn ofwel Zien - waarmee alles begint - onttrekt zich aan elke waarneming. En dat kan je heel eenvoudig ontdekken door dat zelf te onderzoeken. Je vindt alleen maar verschijnselen. En wie of wat is het die dat ziet? Het zien kan zichzelf niet zien. Het is het waarnemen zelf. Wij zijn met deze ontdekking tot de bodem van ons bestaan gekomen.

Het Zijn heeft geen bevestiging nodig van gedachten of van de goedkeuring een ander. Het IS. Het is het Bestaan en tegelijk Weten van Bestaan. Elk woord wat dat uitlegt is minder dan hetgeen wordt uitgelegd. Elk woord wordt onmiddellijk gezien door het Zijn zelf. Het Zijn is de Ongrond, het Ultieme Bestaan. Het is niet iets wat je kan of moet uitleggen. Het is de noodzakelijke voorwaarde van alle verdere bestaan. Het is het Leven zelf.

En de tweede vraag -wat je moet doen om deze Staat te bereiken?- komt hiermee in een wel heel vreemd daglicht te staan. Want je bent het dus al! Je bent die Staat en in die Staat verschijnt een zogenaamd zelfstandige persoon met een turbulente geschiedenis, met karaktereigenschappen, met ideeën, met een oneindige lijst aan vragen, vol wantrouwen m.b.t. de verkregen antwoorden en doodongelukkig omdat het zich nog steeds afgescheiden waant.

En die persoon kan uiteraard nooit bestaan zonder dat reeds aan hem ten grondslag liggende Bewustzijn. De persoon is maar vlekje op een oneindige spiegel.

Dus wat kan je -als die persoon- doen?

Niets dus! Alleen maar in-zien dat je je dit kan realiseren doordat het Bestaan al aan de vraag vooraf gaat. Kijk naar wie je werkelijk bent. Kijk waar het 'mijzelf' zit.

Wanneer je zuiver - zonder gedachten, zonder doel - naar dit alles kijkt, ontwaar je een stilte en ruimte om je heen. Dit is ‘de geur’ van jouw werkelijke Aanwezigheid. Het denken kan nooit zien of waarnemen, dus het Zien ofwel de Stilte kan alleen door zichzelf worden waargenomen. Je ziet dan uiteraard niets, want je bent dan op jezelf gestuit. Want zou je het zien kunnen zien is het weer een object, en een object kan nooit het Wezenlijke zijn. Want wie of wat is het zien er van?

Zien is dus onvindbaar, onkenbaar, onbenoembaar (je hebt geen idee wat het is…), het is niet-iets, het is niets, maar juist dat is wat je in essentie bent. Je bent Dat. Niet-iets, Niets. Leegte. Maar bewuste Leegte.

Het lijkt een vicieuze cirkel, waar je niet uit kan komen, tot het moment dat je realiseert dat je die vicieuze cirkel kan waarnemen, en daarmee buiten de muren van gebondenheid staat.

En iedereen IS dat essentiële zien of zijn. Je WEET dat je bestaat, omdat je WEET dat je bestaat. Dat weten van zijn is wat je bent. En je bent alleen op Dit Moment. Nu. Nu leef je.

En dat is de bron, de grond van ieder levend wezen tot en met de totale ervaarbare wereld.

Ik blijk dus onvindbaar, Niets te zijn. Het bestaan van meerdere Nietsen kunnen wij wel vergeten. Er is maar één Niets, één Nu, er bestaat geen lange rij van Nu-en. En jij bent dat Nu, dat Ene Leven. Het zien of het zijn is het Leven zelf, en zonder dàt wist je niet eens dat je leefde. Dus je hebt geen leven …Je bent het Ongedeelde Leven zelf.

Want wie zou er apart van dat Leven kunnen staan, wanneer het Leven de voorwaarde van jouw aanwezigheid is?

Bovenstaande is uiteraard een uitleg in woorden. Woorden kunnen verkeerd begrepen worden. Maar de directe ervaring kan nooit ontkend worden. Die is er.

De ervaring bijvoorbeeld van dit te lezen.

Dit is Het.

Rob

Waar komt het 'ik' vandaan?

2009-08-20T20:44:00.006+02:00

Direct in aansluiting op mijn vorig stukje las ik vandaag een passage van Robert Adams, één van de grote Advaita leraren van de vorige eeuw.

Het gaat over dat 'ik' dat zo belangrijk voor ons is......maar dat na gedegen zelfonderzoek geen zelfstandig bestaan blijkt te hebben. Het bestaat niet!

Het stukje is ook een illustratie van het conflict dat ik in toenemende mate ervaar, wanneer ik in een zeldzaam geval 'ouderwets' chakratherapie geef. Het 'ik' van de bezoeker wil 'beter' worden door zich op de chakra's te richten, terwijl ik de mens wil laten ervaren dat het 'ik' een schijngestalte is, die meestal zelf verantwoordelijk is voor de ervaren pijn en conflicten.

Robert Adams: "Wat denk je dat het verschil is tussen deze richting, de Jnana Marga en de rest van al die yoga's, gebeden, religies en dergelijke? Wat is het kardinale verschil? Met uitzondering van Advaita Vedanta, wordt overal uitgegaan van een persoonlijk 'ik.' Vergeet dit niet. Neem nu Hatha Yoga. Het 'ik' leert yoga houdingen en het ego versterkt zich omdat je kan zeggen, 'ik' kan op mijn hoofd staan en mijn benen dubbel vouwen en je begint Sanskriet termen te gebruiken. Je blijft zeggen, 'ik' kan dit doen. Dus wordt het ego versterkt. Neem nu Raja Yoga, het Achtvoudige Pad. Op zich zijn het goede dingen. Er is niets verkeerd aan. Ik probeer ze niet te kleineren. Dat neemt niet weg dat er iemand moet zijn om de yama's en niyama's, de waarden te leren. Er is iemand die al die dingen leren moet. Het 'ik' wordt geleerd om deugdzaam te zijn. Bij Kundalini bijvoorbeeld. Ik richt mijn aandacht op de chakra's, op ieder chakra. Het is altijd ik, 'ik' en 'ik.' Nu het gebed. 'Ik' bid tot God. Nogmaals, er is op zich niets verkeerd mee. Maar de reden waarom we dit het Directe Pad noemen, is omdat dit de enige leer is dat het 'ik' bestudeert. We zijn niet geïnteresseerd in de effecten. Wat het effect ook mag zijn, we zijn ons er van bewust dat het 'ik' er achter zit. We zijn ons er ook bewust dat als we het 'ik' vinden, en het traceren tot aan zijn bron, al het andere weggevaagd zal worden en dat we vrij zullen zijn. Dat is waarom we het Directe Pad noemen.

En wat is nu precies het verschil tussen Meditatie en Jnana Marga? De meesten van jullie weten dat meditatie op dit pad niet echt nodig is. Wat is dan het grote verschil tussen meditatie en dit pad? In meditatie heb je altijd een object nodig. Nogmaals, het is het 'ik' dat zich concentreert op iets anders, waarbij het 'ik' al het andere buitensluit behalve dan de mantra of de woorden waar jij je op concentreert. Of dat nu God's naam is of iets anders. In onze benadering onderzoek je gewoon de bron van het 'ik.' Wie ben ik? Waar komt het 'ik' vandaan? Als ik jullie nu vraag waar het 'ik' vandaan komt, dan zullen sommigen waarschijnlijk denken aan het lichaam. Maar dat bedoelen we niet. Je wilt weten waar het 'ik' vandaan komt, niet waar jij vandaan komt. Als je ontdekt waar het 'ik' vandaan komt, zal je ontdekken dat je niet bestaat. 'Ik' heeft nooit bestaan en zal dat ook nooit. Dat is waar het allemaal om gaat - Waar komt het 'ik' vandaan?
Nadat je met deze manier van denken vertrouwd ben geraakt en je gebruikt het woord ik, zal je nooit meer aan het lichaam denken. Als je bijvoorbeeld kou gevat hebt, was je gewend te zeggen, 'Ik heb een kou te pakken.' Nu echter ben je alert en zal je in de lach schieten want wat je zegt is, 'ik' heeft een kou te pakken.' Dat klinkt natuurlijk als inburgerings Nederlands.
'Ik' heeft de kou en dat heeft niets met mij te maken. Waar kwam ook al weer het 'ik' vandaan dat last van die kou had? En als je dan het 'ik' weer naar de bron volgt, dan is er geen ik; er is geen kou. Je kunt deze methode overal inzetten. Ik heb honger!

Wees alert en wees je bewust dat het het 'ik' is dat honger heeft. Het 'ik' is niet mijn ware Zelf. Het 'ik' heeft honger, maar mijn ware Zelf kan nooit honger hebben. 'Ik' ben moe; 'ik' ben down; 'ik' voel me lekker; 'ik' voel me geweldig; 'ik' voel me wonderbaarlijk. Het gaat steeds over hetzelfde. Zo lang je refereert naar je lichaam maak je een grote fout. Neem afstand van het ik! "

Tot zover Robert Adams....

Vertaling: Peter Roozendaal

Foto: Noël Nederveen, 2009

Waar wilt gij heen????

2009-06-19T22:33:00.005+02:00

Ik krijg geregeld vragen via e-mail.

Soms vraag ik dan "Wie stelt de vraag?" Meestal snapt men mijn tegenvraag niet en wordt boos of men denkt dat ik boos ben. Ik speel dan alleen maar de bal terug.

Ik verwijs via mijn tegenvraag rechtstreeks naar de bron, waaruit de vraag wel moet voortkomen. Op zijn minst kan je je bewust zijn, van het opdoemen van de vraag. Het antwoord is trouwens niet interessant wanneer het alleen uit de woorden -zogenaamd- begrepen wordt. Het denken misleidt je dan in de zin dat je denkt al een heel eind te zijn.

Sommigen zijn zelfs trots dat zij zij hun spirituele zoektocht al zo lang volhouden.

Hoe zo volhouden?

Je denkt dan nog steeds dat je ergens naar toe moet.

'Je' moet nergens naar toe, want wat je werkelijk bent is er al, altijd, Nu, dit moment, dat altijd is.

Dit wat er nu is, is het.

Ook die ervaring is het niet. Wie ervaart dat? Waarin vind die ervaring plaats?

Kan er een bal zijn zonder ruimte?

Kan er een tekening zijn zonder bord?

Kan er een geluid zijn zonder stilte?

Kan er iets zijn zonder 'niet-iets' : de eeuwige (= altijd aanwezige) onkenbare achtergrond?

Je bent in essentie het alles-bevattende.

Zelf-realisatie is niet een ervaring van een persoon, het gevoel dat je er nu eindelijk bent.

Het is het ENIGE dat je nooit kan ervaren.

Daarom heeft men het in het Oosten over Niets, niet dit en niet dat (Neti-Neti), over Leegte, over de Ongrond.

Het is het ENIGE dat je nooit bereiken kan.

Waar moet je naar toe? Wat verwacht je? Als je het wist kende je de weg al, maar die ken je niet, want er is geen weg.

Je kan het trouwens niet kennen: het is het kennen zelf.

Er is alleen ZIJN.

En dat is alleen Nu.

Kijk alleen, alleen maar kijken, keuzeloos, want door keuzes te maken laat je het onwetende denken weer toe.

Geen gedachte, geen idee, geen theorie kan je er brengen.

Zie hoe dwaas die zoektocht is.

Want je bent er al.

Zonder jou was dit er allemaal niet.

.

De Paradox van Advaita

2009-03-26T11:35:00.008+01:00

Ik ga de komende tijd met de stofkam door de bijdragen op deze Blog. Ik wil het aantal stukjes drastisch gaan beperken. Willen wij weten wat water is, hebben wij tenslotte geen volle oceaan daarvoor nodig. Een kopje of een emmertje moet genoeg zijn. Wel overweeg ik één of meerdere e-boeken te maken uit de tot nu toe geschreven bijdragen.

Mede naar aanleiding van wat uit de hand gelopen discussies is het mij duidelijk dat vanuit de dualiteit van woorden Eenheid nooit echt begrepen kan worden. Eenheid kan alleen ZIJN. Voor mij is de lezer al jaren gerealiseerd (op jouw manier) en ik op de mijne, maar nooit als de vorm. Dat de 'persoonlijk' ervaringen verschillen is de grote oorzaak van vele misverstanden. Maar juist die verschillen zijn een kenmerk van de manifestatie. Achter de vormen is alles exact De Zelfde, alleen is daar geen ontmoeting met elkaar, maar enkel Zijn.

Maar binnen de manifestatie moet alles verschillen, anders is er geen ervaring, geen manifestatie en daar is het kennelijk om te doen. Via de manifestatie zijn er ontelbare ontmoetingen, maar wat met de som der ervaringen buiten de dualiteit wordt gedaan kan binnen de manifestatie nooit echt geweten worden.

Dat is de grote Paradox, zoals Justin Kramer Schipper het beschrijft:

"Hier belanden we bij een van de vele paradoxen in Advaita: wat we zijn kunnen we niet kennen, want subject kan object beschouwen, maar niet andersom. We zijn subject en kunnen dus alles kennen behalve onszelf, het subject, en toch kennen we de staat van absolute rust en vrede. Op dit punt stopt alle denken en voorbij dat punt ligt de waarheid, waarvoor woorden ontbreken. Het bewuste wordt ook wel benoemd als: wereld der verschijnselen, fenomenaliteit, het gemanifesteerde, het relatieve, wereld der objecten, bewustzijn in beweging. Alles wat waargenomen kan worden door het subject: objecten. Dus ook gedachten, ideeën en gevoelens zijn objecten. Tegenpolen kunnen nooit zelfstandig bestaan, zijn altijd onderling afhankelijk en worden met elkaar verbonden door een substraat waarin beide opgaan en tot neutraliteit komen. Als vergelijk dient de accu met zijn twee polen, die beide ondergedompeld zijn in de accuvloeistof, waardoor het samenstel der delen in zijn geheel als accu kan worden aangeduid. Het 'bewust'-zijn van waarnemen en het 'onbewust'-zijn van waarnemen bevinden zich in 'iets', dat beide (bewust waarnemen en onbewust waarnemen) omvat en overstijgt. Dat 'iets' zullen we nu aanduiden met de term Bewustzijn en omvat alles waar we ons be- en onbewust van zijn, die als drager voor beide polen noodzakelijk is om die te kunnen laten bestaan. Dat Bewustzijn omvat alles en projecteert in zichzelf pool en tegenpool, dat uit niets anders bestaat dan dat Bewustzijn. Bewustzijn is alles wat er bestaat, daarbuiten bestaat niets en wezenlijk zijn we dus dat Bewustzijn dat we niet kunnen kennen."

Zie voor meer deze link.

Dat is de oorzaak dat discussies nooit en te nimmer tot een finale oplossing kunnen leiden, anders dan het inzicht dat ons ware 'ik' er eeuwig (Nu) is, maar verder te niet te kennen valt en er derhalve ook geen motieven aan toegeschreven kunnen worden vanuit het relatieve verstand.

Ten tweede dat er er nooit een definitieve oplossing is binnen het veld der verschijnselen, want daarbinnen blijft het 'stromen' tussen de tegengestelde einden.

Rob

Schilderij I.M. Driftenaar

De kracht van niet-weten

2009-02-14T10:32:00.011+01:00

Waarom wil ik uit de woorden? Omdat het naar mijn ervaring buiten de woorden zoveel sneller en helderder wordt ingezien.

Zo nu en dan heb ik het hier gehad over de 'therapie' die ik ontdekt heb, meer dan dertien jaar geleden. Of liever die spontaan bij mij ontstaan is, of mij overkomen is, toen ik als beginnend therapeut –met al mijn vergaarde kennis- niet meer wist wat te doen bij een cliënt. Ik stond werkelijk met de rug tegen de muur en gaf mij over aan mijn niet-weten. En toen opende zich een poort. Daarna deed alles zichzelf, als ik mij maar aan de voorwaarden hield.

Later kwam ik min of meer dezelfde ervaringen en beschrijvingen tegen bij o.m. de praktijk van familieopstellingen en nonduale therapie. Toen ik de zesdelige dvd-serie "Touching the Eternal" van Eckhart Tolle zat te bekijken, viel alles op zijn plaats. Hij beschreef op de derde dvd "The Power of Not Knowing" exact wat er hier plaats vindt.

Het lijkt een onderwerp voor het Chakraplein, maar het heeft ook grote raakvlakken met waar ik het hier op deze blog over heb.

De dingen gebeuren wanneer je als persoon niet aanwezig bent.

De spirituele zoektocht komt ten einde wanneer de zoeker er niet meer is. Wanneer elke illusie van de persoon -die verlicht wil raken- de onmogelijkheid van deze inspanning in-ziet. Er zijn legio zenverhalen die hier van getuigen. Mensen zaten soms tientallen jaren in een klooster om helemaal teneinde raad, uitgeput, wanhopig, het op een gegeven moment helemaal op te geven. Al die jaren van pijn en wanhoop waren voor niets geweest.

En ineens waren zij zich Zelf! Door een klap, een raadselachtige opmerking van de meester, een plotseling geluid, lopend in een park, in de trein naar huis. Zomaar. De denker had het opgegeven, alle illusies waren afval geworden, en de denker, de doener, loste op in de altijd aanwezig Stilte, op een moment dat niemand kon bepalen.

Ook de Meester niet. Want deze wist dat hij niets wist en niets in tijd kon beïnvloeden. Pas wanneer hij er ook niet was kon die plotselinge overdracht – die geen overdracht is - plaats vinden. Het Zelf van de leerling herkende zich plots in het Zelf van de Meester. Zij waren ineens niet beiden meer aanwezig, en dan was er louter Een.

Zodra een Meester zijn successen ging claimen als zijnde zijn persoonlijke kwaliteiten of successen, kwam de corruptie van de denker weer terug en sloot de Poort zich weer. Degenen die het waarom hiervan niet begrepen gingen zich verlaten op truukjes om toch nog wat met hun leerlingen te doen. En vielen op een gegeven moment door de mand.

Wat ook wel tegenwoordig nonduale therapie wordt genoemd is gebaseerd op het zelfde principe. De therapeut of begeleider dient zelf in een staat van openheid, van transparantie, van niet-weten te verkeren. Hij motiveert de bezoeker zelf ook in een staat van zuivere aandacht te verblijven. Dat is alles. En daarin kan dan de onpersoonlijke stilte, ruimte, leegte, zich spontaan onthullen. Dan ben je in verbinding met het oneindig potentieel van het leven, dàt waar alles uit voortkomt, zoals Tolle het uitlegt. Maar misschien zijn deze woorden al weer teveel. Je weet het gewoon niet en dan bèn je er niet als de tijdelijke en geconditioneerde persoon.

Niemand die het doet, niemand die wat weet, niemand die iets naar een bepaalde richting wil dwingen. Zodra de gedachten in deze sfeer van openheid opkomen, die haast hebben, die een bepaalde oplossing zoeken, is dat onmiddellijk voelbaar. De stilte is doorbroken, er zijn weer gedachten, er zijn weer wensen, er is weer richting, er is weer tijd. De Poort sluit zich weer.

Het enige wat je als begeleider dan kan doen is, is dan de aandacht bij de cliënt (en/of bij zichzelf) voor opkomende gedachten weer naar die Leegte te brengen. Wat aandacht zelf is. Niet-weten. Meer niet.

Vanuit die Leegte kan dan geschieden wat geschieden zal. Niemand die het doet, noch cliënt, noch de begeleider. Het ontvouwt zich als er 'niemand' aanwezig is. De zijns-ervaring die er dan is, is dan geen toevoeging aan dat wat er daar voor was, maar is juist dàt wat er altijd in stilte op de achtergrond verkeert van het dagelijkse leven. Wat het leven IS. Ongeconditioneerde intelligentie.

Je voegt dus niets toe, maar haalt de aandacht voor alles -wat tijdelijk, wat persoonlijk is- weg en brengt de aandacht naar aandacht zelf.

En dan blijkt therapie plots een ingang tot zelfrealisatie

Robert Adams

2009-02-08T08:41:00.002+01:00

Wie nog steeds er heilig van overtuigd is dat hij een onafhankelijk levend persoon is in een echte wereld, maar desondanks toch ergens voelt dat zijn of haar overtuiging ergens van binnen niet gesteund wordt, is er een recente vertaling van een uitleg (Awareness of consciousness) van de Amerikaanse jnani Robert Adams te vinden op de blog Realisatie van No-body (begint bij "De Kern".

De link van No-body staat rechts bij de blogs. Wie geinteresserd is in het werk van Robert Adams vindt rechts bij de Interessante links, een uitgebreide website die over hem gaat.

Op die site is ook een download te vinden van meer dan 100 lezingen in het Engels.

Nondualiteit

2008-12-30T15:30:00.000+01:00

Geen vraag
Geen vragensteller
Geen antwoord
Alleen maar Dit

Hoe zou jij jouw eigen afwezigheid kunnen bereiken???

2008-12-24T12:53:00.000+01:00

... Update ...

Er staat geschreven:

“Zoekt en gij zult vinden”

Als dat al destijds exact zo gezegd is....
Maar hier wordt gezegd:

"Het zoeken staat het 'gevonden worden' in de weg"

Vandaar de titel, ontleend aan John Wheeler.

Wat je zoekt bèn je al
Wat zoekt bèn je al
Wat je bent zoekt je
Hoe kan er dan ook maar iets gevonden worden?

Hoe kan Niets ‘iets’ bevatten?
Hoe kan Absolute Leegte vormen voortbrengen en bevatten?
Elk onderscheid tussen dit en dat, mij en jou
Moet dus wel illusoir zijn

Een product van louter gedachten
Die zelf niets anders zijn dan geluiden.
Die opkomen en wegsterven in de Stilte.
Kan een geluid waarheid bevatten?

Het Leven is nergens op gebaseerd
Het ìs
Maar wat het is Zal nooit gekend worden,
Door iets

De Wereld een droom?

2008-12-12T12:02:00.000+01:00

Laatst vroeg iemand mij of wereld een droom was. Het voelde zo echt aan nadat de veel mediterende vragensteller door een van achter aankomende scooter van zijn fiets was gereden. Hij kon door zijn gekneusde ribben niet eens niesen of lachen zonder hevige pijnscheuten. Dit was echt!

Ik construeerde het volgende schema voor hem:

Wij zijn dus dat witte vlak wat uiteraard in 3D gezien moet worden. De aard van dat vlak, ofwel Bewuste Ruimte is onbeschrijfelijk. Daar kan niets over gezegd worden, want dan verval je weer in menselijk termen. In woorden. En wat je zelf bent kan je (als object) niet kennen. Dus het benoemen van dat Onkenbare is al een brug te ver.

Ruimte is zonder begin of einde en zonder tijd. Waar zou het naar toe moeten gaan? Uit wat zou het moeten oprijzen? en kan ruimte verouderen? Het is als Niets, als Leegte. Maar het is ook niet niet iets. Het allemaal (dat Niets) bewustzijn. Weer een woord. Maar wij weten niet waar dat woord voor staat.

Theoretisch kan je spreken van een vormloos bewustzijn, wanneer er geen vormen zijn waar te nemen. Denk hierbij aan de droomloze slaap. En wanneer er vormen te zien zijn is er dus sprake van een 'vorm-bewustzijn.'

Door het ontstaan van de allereerste ‘ik’-gedachte bestaat er onmiddellijk afscheiding. Dualiteit. Waar een ‘ik’ is bestaat er direct een ander (of wat anders). En die ander (inclusief de hele wereld) is buiten mij…zo lijkt het althans. Het begin van het lijden, want het ‘ik’ is afgezonderd van zijn oorzaak, wat het ‘ik’ direct buiten zichzelf projecteert. Er is nu een permanent ervaren tekort.

Door het ontstaan van het idee van het afgezonderde 'ik' (een idee dus: want wàt zou buiten ruimte kunnen bestaan) is er een wereld van overdag en een wereld van dromen. Maar dat zijn werelden van geboren worden en sterven. Wat nu is verdwijnt weer. Permanent geluk is daar in onmogelijk.

De werkelijkheid leren kennen zoals die is, Een-wording, kan dus alleen gerealiseerd worden door het doorzien van de eerste scheiding: de ‘ik’ gedachte. Wanneer dat eerste ‘ik’ moment wordt doorzien als slechts een gedachte, een object in het zien, dan is er de realisatie dat jijzelf in wezen dat Zien moet zijn.

Alles, dus ALLES, wordt in Mij gezien (niet als Rob...er is slechts MIJ...IK…Het Ik van het kleine 'ik'….en dat allemaal zonder de woorden die hier noodzakelijkerwijs gebruikt worden). Er is dus niets buiten mij. Alles manifesteert zich in mij. Ik ben bewustzijn, derhalve zijn alle in mij gemanifesteerde vormen noodzakelijkerwijs niet materieel. De persoon Rob en de vragensteller zijn allemaal objecten in/van het zien. Het zijn ver-schijn-selen, en die zijn niet wat zij schijnen..... zij schijnen harde concrete objecten, maar het zijn vormen, beelden in bewustzijn.

Die eigenschap is ons altijd voorgehouden als behorend bij de wereld der dromen, maar het geldt dus ook voor de wereld die gezien wordt wanneer wij zogenaamd wakker zijn.

Dus de wereld der dromen en de wereld van vormen zullen qua substantie in niets van elkaar verschillen. Het is allemaal bewustzijn (Let wel....weten wij veel wat bewustzijn is....)

Een proefje: Doe je jouw ogen dicht en ervaar je (jouw) oneindige ruimte en doe je dan ineens de ogen open, dan is de ruimte die je a.h.w. buiten ziet diezelfde ruimte.....er is geen verschil tussen innerlijk en uiterlijk. Het Universum zit ook in jou, buiten jou, maar jij, de kijker, staat daar buiten. Maar er is geen buiten. Taal kan alles bedenken en suggereren, maar daarmee wordt het nog geen werkelijkheid.

Die vragensteller en het stellen van de vraag en het hier beantwoorden op deze Blog door een mij zijn allemaal gebeurtenissen in de Droom.

Waar is de Dromer van deze droom?

Die is er niet. Het is allemaal DROOM.

Alles is ondeelbaar wat het is.

p.s. de Link verwijst naar een soortgelijk stuk: Kennis & Zijn, Non-dualisme en (Radicaal) Constructivisme, van Chinmayo

Ganesan over Robert Adams

2008-12-05T13:23:00.000+01:00

De Indiase leraar Ganesan is ooit drie jaar bij Robert Adams geweest, die hij beschouwde als een groot Mahatma.

Dit is een mooi verhaal over wie je werkelijk bent. Ik heb hier geen vertaling, dus het is even goed luisteren.

Eerst maar even kijken voor dit verder te lezen.

Aan het eind, vlak voor de clou, heeft Ganesan het over Robert's ziekte. Adams had Parkinson. Soms was hij daardoor ineens 'weg' en kon zich niets meer herinneren van wat hij daarvoor gezegd had. In dit geval was hij helemaal niet weg, maar kristalhelder.

De clou is dus dat wij niet de persoon zijn, niet de bundeling van fysieke en mentale eigenschappen. Wij zijn het 'Ik ben' uit de zin "Ik ben Piet, Klaas, Leny etc."

En aangezien dit 'zijn' het kennen zelf is, is het onkenbaar en blijft er alleen absolute stilte over.

De video is afkomstig van de website van Premanada 'Blueprints for Awakening'. Bij hem rusten ook de rechten. De directe link naar dit fragment is hier onder. Via de gevonden pagina kan je naar het hoofdmenu waar nog meer fragmenten staan van veel meer Indiase leraren (m/v).

De dood is het Leven zelf

2008-12-01T09:41:00.000+01:00

Op mijn website Het Chakraplein heb ik op de pagina http://www.chakraplein.nl/leven_en_sterven jaren geleden een stukje geschreven over een plotselinge ervaring tijdens een film in het Omniversum in Den Haag. De kern van de ervaring was dat een plotselinge ‘uitbraak’ van leven in een Australische woestijn na een langdurige regenperiode en het massaal sterven van miljoenen vissen en vogels na de terugkeer van de droogte mij deed zien dat het leven zich collectief uitdrukt in een veelheid van vormen wanneer de omstandigheden daartoe gunstig zijn en dat wanneer die omstandigheden weg zijn, dat massale leven zich weer in zichzelf terugtrekt. Er bestaat helemaal geen individueel sterven.

Alle vormen zijn tijdelijk. Maar het leven –dat ook elke vorm aan stuurt- blijft onveranderlijk aanwezig. Wat ogenschijnlijk dood gaat blijft leven. De vorm is een uitdrukking van het vormloze.

Maar ja, zeg dat maar eens als troost bij het overlijden van een geliefde.

Tijdens een retreat van Eckhart Tolle in Costa Rica een paar jaar geleden kwam Tolle tot zijn eigen verbazing tot het zelfde inzicht van de paradox dat dood in feite het Leven zelf is.

Hij sprak er over dat wij leven in een wereld van vormen. Vormen onderscheiden zich van elkaar door hun ‘anders’ zijn. Groot-klein, kleurig-kleurloos, hard-zacht, goed-slecht etc. Wij als mens (in de combinatie lichaam, denken en emoties) zijn ook een vorm. Maar wat wij werkelijk zijn is het zien, het ervaren van de wereld van vormen. Aangezien het zien niet te zien is en het voelen niet te voelen is wat wij in essentie zijn onvindbaar en onkenbaar. Wij zijn in wezen vormloos. De vormen komen op uit het vormloze en verdwijnen er weer in bij het sterven. In wezen schenkt het leven leven,wat wij kunnen ervaren bij de geboorte van een kind. En bij het einde van de vorm gaat het leven er in weer op in Zich Zelf. Het si in wezen nooit weggeweest en zal ook nooit weggaan.

Het kind komt vanuit het niets. Eerst is er niets en dan ineens loopt er een vrolijk kind door je huis te huppelen. Maar bij het verdwijnen van de vorm verdwijnt de persoon, het karakter ook in het niets. Dat weten wij wanneer wij naast het lichaam van een overledene staan. Er is nog wel een vorm, maar de essentie is onvindbaar.

Deze is weer opgegaan in het Niets. Dat noemen wij dood. Maar in de dood keert terug in Dat wat in essentie Leven is. In wezen is er geen dood. Het is Leven.

EEN

2008-10-16T11:05:00.000+02:00

Naar aanleiding van de discussie in het laatste stukje is er nog het volgende:

Er moet nog een serieus misverstand opgeruimd worden.

Door hier steeds te stellen dat wat je ziet je niet bent, wordt geprobeerd de zoeker zich bewust te laten worden van de bron van het zien. In het zien is geen kijker, het zien en bekekene. Het is één beweging, één moment. Het onkenbare waarnemen. Dat wordt ook wel de leegte genoemd. Of stilte. Om dat 'wij' het nooit kunnen kennen.

Dus dat besef verschaft de zoeker geen nieuwe identiteit!!! Het is niet iets. Het is het absolute mysterie dat de zichtbare wereld omvat, inclusief jij!.

In wezen -in Eenheid- is er helemaal geen scheiding in alles. Er bestaat geen persoon die afgescheiden kan kijken naar het totaal. Er is geen afscheiding. Het individu is ondeelbaar (in-di-vide) Een met alles. Alleen het denken suggereert dat er afscheiding is. Dat je eigenaar kan zijn van een leven. Dat je dat leven kan verliezen. Het leven IS jou en alles wat er is. Er valt geen leven te verliezen. Er valt dus ook geen leven (verlichting) te winnen, want het is er allemaal al. Streven naar Verlichting is een spel van het denken. Er valt niets te veroveren, want alles vindt al plaats.

Jij en ik doen het niet.

In het zien is er dus geen persoon die ziet, er is ondeelbaar zien van alles: persoon, denken, lichaam wereld. Zien is Een. Niemand die ziet en niets onafhankelijks wat gezien wordt.

De wereld en jouw leven zijn Een, maar alleen Nu, nu waar er direct ervaren is, direct kennen is. Nu is de inhoud al weer veranderd, want het leven verandert voortdurend. Er valt niets te grijpen of vast te houden. Alles stroomt. Het is er nu, maar het is één grote beweging.
Maar het komt nergens vandaan en het gaat ook nergens naar toe.

Er is geen Beweger. Het is zichzelf zonder oorzaak. Zonder einde.

Door alle gebruikte woorden lijken onderdelen substantie te hebben verkregen, gescheiden te zijn van elkaar. Door nadenken, door interlectueel redeneren lijkt er een oplossing geformuleerd te kunnen worden. Maar dat-wat-je-bent kan eigenlijk alleen benaderd worden door louter zien of stil aanwezig zijn zonder woorden.

Alle woorden van alle bijdragen leiden alleen maar tot het besef dat wanneer er geen woorden zijn, er geen zoeken is, Het (dat er altijd al was) er is.

Via de onderstaande link naar het Urban Guru Café kan je een aantal heldere gesprekken volgen met een aantal advaita-leraren (of whatever).

Met de doener is het gedaan.

2008-10-11T20:14:00.000+02:00

.

Wanneer je feitelijk inziet dat je niet de doener bent, maar dat-wat-de doener-ziet, ben je al waar je wilt wezen.

Er is geen weg, er is alleen ontdekken dat je niet bent wat je dacht dat je was.

De speler, de doener, de maskers, de verschillende aspecten,

Zij zijn allemaal dat wat in stilte wordt waargenomen.

Zonder het waarnemen was er geen weten van wat dan ook.

Wees tevreden met dit inzicht en zoek niet naar Ervaringen,

Want die brengen je alleen weer verder van huis.

Wie doet het?

2008-09-30T12:09:00.000+02:00

.

Wie doet het?

Overgave is topic wat bij veel spirituele stromingen centraal staat. Men dient zich over te geven aan ‘dat-wat-is’ om zo (uiteindelijk) samen te vallen met ‘dat-wat-is’.

Maar overgave is geen methode, want wie doet het? En wie doet wat? En wat doet die wie?

In Advaita is alles Een. Er is niet iemand die wat doet. Er wordt niets gedaan door niemand.

Er is alleen waarnemen van doen.

In discussies over het wel of niet bestaan van vrije wil wordt dit laatste meestal niet gezien of erkend. Daar wordt uitgegaan dat er een zelfstandige persoon is die vrij kan kiezen over zijn of haar stappen in het leven.

Hier echter wordt dit allemaal ontkend. Er is alleen zien van een zogenaamd zelfstandige persoon in een wereld die zogenaamd beïnvloedbaar is. De één zal geloven in een vrije wil, en de ander verwerpt dit. Dat weten wij omdat wij deze discussies kunnen waarnemen. Wij nemen er kennis van.

Wat echter door en door ingezien moet worden is dat alles wat gezien wordt de wereld der vormen is. Een tijdelijke verschijning die alleen Nu zichtbaar en ervaarbaar is zoals het is. Het Nu is Nu. Verleden en toekomst zijn slechts gedachteconstructies, die wij herinneringen en verwachtingen noemen.

Ook het lezen van dit stukje achter deze pc in deze kamer door deze persoon is ‘slechts’ een beeld in Zien.

Ook de aanvaarding of verwerping van wat hier geschreven staat, kan dus allemaal worden waargenomen. Het is nooit iets wat 'jij' (als persoon) doet. Alles wordt gedaan, maar niet door jou!

De waarnemer echter kan op zijn beurt niet worden waargenomen. Nooit en te nimmer. Aan die waarnemer kunnen door zijn initiële onkenbaarheid geen eigenschappen worden toegeschreven.

Wat wij in wezen zijn (Kennen) is onkenbaar.

Wij zijn zelf het mysterie.

Dus laat je nooit verleiden om te overdenken of een ander vertellen wie of wat je bent. Dan trap je weer in de val van onderscheidingen, van dualiteit.

Je bent! Je bestaat!

Dat is on-ont-kenbaar zo, maar je kan het niet uitleggen.

Dit is het einde van de weg.

foto: http://www.puurensimpel.nl/images/vraag.jpg

J. Krishnamurti

2008-09-08T00:21:00.000+02:00

.

Op mijn Chakraplein staat al 12 jaar deze tekst. Hoe actueel! Wat een schok voor ons doeners. Hoeveel jaar heb ik niet nodig gehad en hoeveel inspanningen heb ik mij niet getroost om eindelijk te beseffen dat er geen inspanningen nodig zijn om datgene te worden wat je al bent. Een vriend van mij is onlangs overvallen door de Waarheid. Het valt hem zwaar. Als steun in de rug dit stukje over Krishnamurti. De meester die geen meester wilde zijn.

J. Krishnamurti was een strenge leraar. Hij verwierp alle poespas, die allerlei geestelijke stromingen met zich meebrachten. Alle methoden toegepast door Zen of de mantrameditaties van anderen vond hij absurd. Dat waren kinderachtige pogingen het onbekende te benaderen. Dat kon alleen maar leiden tot misleiding. Je kon het onbekende alleen naderen door kijken. Gewaarworden niet als intentie, maar als feit van het zien, zonder interpretatie, zonder de ballast van al het oude denken, van alle voorkeuren, van alle verwerpingen.
Er is dan geen aparte waarnemer van het waargenomene. Het zien, datgene wat ziet en dat wat gezien wordt is één en hetzelfde. Dat kan nooit door inspanning bereikt worden. Dat is er, wanneer je beseft dat je niet oplettend bent. Dat is alles wat je kan doen...Zijn=zien. Zodra je wat aan het zien toevoegt ben je weer met je eigen denken bezig, met oude opvattingen, met oude beelden. Je bent alweer afgescheiden. Het leven is altijd nieuw, altijd in beweging. Laat dat zijn gang gaan. Grijp niet in.
Hoewel veel mensen in de ban raakten van zijn aanwezigheid, begrepen zij niet veel van zijn uitleg. Hij heeft dan ook geen lijst van leerlingen die onder zijn leiding verlicht zijn geraakt en het stokje van hem over genomen hebben. Maar hij weigerde de rol van guru aan te nemen. Hij wordt i.h.a. niet gezien als een reus als Ramana of Nisargadatta, maar zelf sprak Nisargadatta altijd met groot respect over hem.

NIETS doen + Correcties

2008-07-26T21:13:00.000+02:00

.Hoe warm het vandaag was....

Naar aanleiding van de laatste discussie willen er nog wat zinnen uit...

Waar het in feite om gaat is "Niets" te worden of liever Niets te zijn.

Ik had dit stukje wat te snel geschreven. En woorden zijn hier eigenlijk niet toereikend meer. Het gevolg: Deze bovenstaande zin is natuurlijk (een) on-zin. Het essentiële inzicht is, dat je al Eenheid bènt. Er bestaat geen kennen door een 'iemand' van Eenheid. Want was dat wel zo, dan was er sprake van verdeeldheid, van afgescheidenheid. Iets ervaart iets 'anders', maar Eenheid kan niet door iets afgescheiden (dus een fragment) ervaren worden.

Wij zijn Eenheid. Eenheid=ervaren. Er valt niets meer te doen. Er is geen worden... Taal lijkt nog steeds de zaak te verdelen, maar dit is een illusie.

Aanwezigheid, stilte, ruimte. Dàt te herkennen als jouw feitelijk basis, als Zijn zelf.

Dit kan dus ook niet. Dan is er weer een aparte ervaarder. De beperking die het onbeperkte waarneemt en waardeert.... Dat kan dus niet. Er is Weten van Zijn, maar niet door een fragment. Weten is zonder woorden. Het ogenschijnlijke fragment bestaat uit louter gedachten, maar gedachten (dus het fragment) zijn niet het Leven zelf.

Je hoeft dus niets te doen! Wat Freddy al zei. Voor het eerst van jouw leven hoef je niets te doen!!!! Maar dat kan 'je' pas wanneer je na veel vallen en opstaan gezien hebt dat er niets zinnigs te doen valt.

Want -en ik herhaal het nog een keer- er is geen afgescheiden 'je' of 'ik'. Ook dat wordt weer gesuggereerd door gedachten, door woorden. Maar die gedachten bestaan louter bij gratie van de aanwezigheid van het Leven (bewustzijn) zelf. Gedachten zijn als krantenberichten. Zij zijn nooit de werkelijkheid. Dus staat er in het vervolg 'je', dan heb ik het over die schijn-identiteit, die enkel bestaat uit de gedachte 'ik'.

Je hoeft ook niets te bereiken, want wat moet je bereiken? Je kent het doel niet eens!

Nee, want dat ben je Zelf. Zodra je iets zou ervaren is het niet meer het Werkelijke. Dan is het weer een ding, een vorm, een object. En wie ziet het? Dat kan alleen maar het Zijn zelf zijn.....

Elk 'moeten' veronderstelt weer een doel of een serie eisen. Het denken, het ego, wil weer zijn stempel op het leven zetten, wat weer veel teleurstellingen en lijden met zich mee zal brengen. Tot dit lijden openbreekt in een herkenning dat het een gevolg is van het verzet tegen wat-is. En wat-is dat is. Daar helpt geen moedertje lief aan.Dan is er geen lijden meer, maar is er ingezien waardoor het ontstaat.

Je kan voorts niet 'verlicht' worden. Dat streven kan je dus ook laten varen. Wat men met verlichting bedoelt is dat er een toestand is, waar jij (als de afgescheiden persoon) er niet meer bent. Dan kan het leven 'jouw' leven vullen zonder de bedenkingen en tegenwerkingen van het denken. Maar je kan jezelf niet uitschakelen. Hoe meer je dat probeert te doen hoe groter het ego weer wordt. Een nieuw spiritueel ego, dat wellicht erger is dan het oude. Want je bent nu 'speciaal' geworden. Dat is nu echt illusie. Want spiritualiteit betekent in wezen totale overgave aan het totaal onbekende.

De essentie is altijd aanwezig, niet als iets wat vanuit de verte toekijkt, maar als bron van alle activiteiten. In die zin is er geen scheiding. Alleen is al het geziene een proces, dat nooit stilstaat, nooit het zelfde is. In die zin is dat een illusie. Dingen bestaan niet werkelijk, maar zijn continu in beweging. Maar het Zijn is altijd onveranderlijk de 'ruimte' waar in alle gebeurtenissen plaats vinden.

Je bent dat in essentie op de achtergrond al, maar wat jij er zelf aan kan bijdragen (oh, die taal...) is het denken te laten voor wat het is en door alert en stil aanwezig zijn 'ruimte' te scheppen voor het Onbekende.

Wat je in essentie enkel en alleen altijd al bent

Dus heb je een gesprek met iemand, bereid het niet voor. Ben aanwezig en zie wat er gebeurt. Doe het niet zelf, zet het niet naar jouw hand. Therapie geven is dan bijvoorbeeld zelf niets doen. Samen in aandacht zijn en dan maar zien hoe 'het' zich ontwikkelt. Iemand 'bijstaan' is niet iets aan de ander opdringen, maar samen stil aanwezig zijn en dan maar zien....

Aanwezigheid doet het, niet het fragment dat jijzelf als persoon denkt te zijn.

Aanwezigheid is alles

En zo leer je ook met jezelf om gaan. Niets bestrijden of verwerpen, of verlangen of eisen, maar alert aanwezig zijn, zien wat in je speelt, zien welke neigingen er opduiken. Zie de reacties van het denken, maar zie hen niet als jouw oordeel. Jij bent het zien van dit alles.

Daarmee ben je er uit gestapt.

En is alles Een

Dit is het

2008-07-25T00:51:00.000+02:00

.

Dit is het.

Ben je onderweg naar wat anders?

Iets beters, mooiers, liefdevollers, zorgelozers?

Een andere plek, een andere tijd?

En... Heb je dat allemaal zelf bedacht?

Of is dat jou aangepraat?

En hoe moet jij dat allemaal bereiken?

Dan vergeet je dit moment.

Het enige moment waar je werkelijk levend leeft...

Hier, Nu is alles wat er is.

Alles wat was en alles hoe het zou moeten zijn,

is allemaal een kwestie van denken,

Beelden je hoofd, herinneringen in woorden.

Dit is totaal wat er is

Waarnemer en waargenomene zijn één

De oude Krishnamurti sprak er een levenlang over

Maar niemand die het begreep.

Hij bedoelde dat je dit letterlijk moest nemen,

Niet denken dat hier nog iets achter zit, want ook dat is dus weer denken.

Belangrijk is het om valse denkbeelden te doorzien

Maar schep er geen veilig heenkomen door.

Dat is er wel, maar ook dat is weer totaal één met wat je nu ervaart

Gewoon hier zittend achter de pc en dit lezend in jouw kamer of kantoor,

De totaliteit van Alles is er alleen Nu, op dit precieze moment

Tenzij je er over na gaat denken….

* * *

p.s. En ook dàn is alles exact wat het is. De laatste zin is uiteraard van 'Sailor' Bob. Maar lang voor hem was dit ook al ingezien....

.

MU!

2008-07-19T10:15:00.000+02:00

MU!

Het wordt steeds lastiger met woorden aan te geven waarom het hier draait. Geheimtaal is nauwelijks te vermijden, maar ook die taal is onvolledig. Iets anders dan ons denken zal er iets in moeten herkennen.

Een voorbeeld: “Nu is nu, maar is nooit nu”.

Een tweede voorbeeld: Het beroemde MU uit de zenkoan, waarin een monnik de meester vraagt ”Heeft een hond boeddha-natuur? “Zenmeester Joshu riep als antwoord: “MU!” Dat betekent zoiets als: Niets. Niet iets, geen niet-iets. De ontkenning die ontkend wordt, want werkelijkheid ligt buiten ontkenning van de ontkenning en de ontkenning van welke conceptuele aanduiding dan ook..

Mu is wat je bent. Ken je –uit directe ervaring- één deeltje, ken je alles.

Dus het had ook een ander antwoord kunnen zijn. Niets is ongescheiden. Het woord doet er niet toe. Dit soort zinnen en kreten hanteert Zen om de onmogelijkheid aan te geven dat woorden de werkelijkheid kunnen beschrijven, laat staan de werkelijkheid te creëren.

In onze wanhoop gebruiken wij heel wat varianten (ik laat de hoofdletters maar weg): nu, zijn, ik-ik, zelf, het, dat, christus-bewustzijn, boeddha-bewustzijn, de ene, en ga zo maar door. En dat in alle bestaande talen op de wereld.

Vóór die taal is er conceptloze, vormloze en ongeconditioneerde intelligentie. Het is die intelligentie die op (voor mensen) onnavolgbare wijze de hele natuur vorm geeft en dat doet middels onvoorstelbare astronomische getallen.

Niets staat ooit stil. Alles is continu in beweging. Niets valt vast te pakken. Wij zien geen dingen, wij zien enkel processen.

De mens is een integraal deel van die natuur en kan als deel nooit het geheel verklaren.

Nu is dus nooit te duiden, te herkennen of te verklaren. Wij zijn (het) Nu. Wij kunnen het alleen maar zijn. Wij kunnen onze bron nooit kennen. Voor het zien er van zouden ‘wij’ uit onszelf moeten stappen, en wat wij dan te zien krijgen kan dan nooit de essentie zijn. Wij zien dingen, schijngestalten. En zelf zijn wij inmiddels verdeeld....

In de kern zijn wij (als aanwezigheid) het zelf, en wat wij als onze persoon en ons lichaam beschouwen blijken bij nadere bestudering slechts objecten in ‘ons’ Nu te zijn.

Wat kunnen wij verder doen? Het object kan niet zelfstandig denken, want het wordt allemaal gezien door wat wij werkelijk zijn. Het zien….

Het Zien kunnen wij dus nooit en nooit kennen aangezien wij dat zelf zijn. Dit is de grens. “Gij die hier binnen treedt laat alle hoop (op een verklaring) maar varen.”

Geen woord -hoe heilig dan ook- kan de werkelijkheid feitelijk weergeven of verklaren. Vergeet alle kennis.

Wij zullen ons er bij moeten neer leggen dat er niets te verklaren valt. Maar wij kunnen elkaar wel helpen om elkaar tot die laatste woordengrens te brengen.

Dan is alleen nog maar de weg van de directe ervaring. Of een stille langdurige weg van meditatie of keuzeloos gewaarzijn, of de radicale weg van het onverwachte, waar Zen zijn Meesters heeft gevonden. Met één klap moet je in het ongedeelde moment komen. De enige feitelijk werkelijkheid van de werkelijkheid van het eenvoudige alledaagse moment Nu (welke nooit ooit of straks kan zijn).

Daarna valt elke illusie (van het denken) in duigen. De intuïtie neemt het van het denken over.

Van zelf ontplooit zich dan de Stilte, die altijd al ‘onder’ ons lawaai van de dag aanwezig is en het Leven kan zich ongefilterd als ons ontplooien.

To infinity and beyond

2008-07-10T22:12:00.000+02:00

..Janwillem van de Wetering

Op 7 juli j.l. is op 77 jarige leeftijd Janwillem van de Wetering overleden. De schrijver van o.m. de serie detectiveromans over de merkwaardige Amsterdamse rechercheurs Grijpstra en de Gier. Bijzondere detectives destijds, omdat Zen en onthechting -mede onder invloed van de ongrijpbaar wijze commissaris- een grote rol in de boeken speelden. Ik heb al zijn boeken destijds gelezen en herlezen.
En dan heb ik het niet over de nieuwe uitgave van de boekenserie, die later het succes van de tv-serie begeleidde. Daarin zijn alle filosofische en Zen-elementen zorgvuldig gewist door de bewerkers. De gemiddelde tv-kijker -die misschien wel eens zo'n boek zou willen lezen- zou het anders te moeilijk kunnen vinden. Het kon Janwillem weinig schelen. Hij vond het prachtig dat zijn scheppingen verbeeld gingen worden. En het geld was ook nooit weg.

Het vertrouwen in het duale leven werd ooit bij het Rotterdamse jongetje wreed geschonden, doordat Duitse vliegers vlak boven zijn hoofd bommen op zijn stad gooiden. Hij zag dat brandbommetjes met de blote handen door de Duitsers uit de laag overkomende vliegtuigen werden geworpen. Waarom wilde zij hem doodmaken? Later verdwenen zijn Joodse vriendjes van school en uit de wijk om nooit meer terug te keren. De wereld kon niet kloppen. Dit kon nooit de bedoeling zijn van een God die uit liefde moest bestaan. Althans dat laatste werd al om beweerd.

Dit kon allemaal niet waar zijn! Hij wilde van de Willemsbrug afspringen, en ook later wilde hij een paar keer een einde aan zijn leven maken, maar hij bleef nieuwsgierig naar de beantwoording van zijn existentiële vragen.

De zoektocht was begonnen en leidde hem later o.m. via Sartre en Nietsche naar Japan waar hij langdurig -en geheel op eigen wijze- in een zenklooster zocht naar zijn eigen Oorsprong. Hij heeft er drie boeken over geschreven. In het materiële bestaan was hij ongewild tamelijk succesvol, maar dat kon hem niet afleiden van vragen als: "Wat gebeurt er wanneer je de rand van de nul afhaalt" of "Wat is er voor het Begin" of "Hoe stel je een vraag zonder met waarom te beginnen?" en "Wat is er achter oneindigheid?" Op zijn landgoed in Maine had hij een zentempeltje gebouwd en in het water stond een kopie van Torri Gate.

Zelfs Oneindigheid moest wel omvat zijn door wat anders (en groters), immers waarin zou die Oneindigheid anders in moeten verschijnen?

Hij voelde intuïtief aan dat de oplossing gezocht moest worden bij het Niets. Bij alle vragen die nooit beantwoord konden worden in de vorm van woorden. Met dat alles voelde hij zich steeds meer onthecht van de dingen van de dag. Zelfs toen de Boeing 707 waarin hij met zijn vrouw en dochter zat dreigde neer te storten was hij niet angstig. Hij was te benieuwd naar het nieuwe avontuur dat lonkte....

Met buitengewoon veel belangstelling zag hij daarom ook de laatste jaren het einde tegemoet.

Rob

p.s. Misschien zal de BOS een uur lange documentaire over en met hem binnenkort op tv herhalen. Anders kan je deze documentaire via de link hieronder op internet zien. Kies dan voor breedband, als je dat hebt.

Meditatie is zien wie je niet bent - Deel 2 (update)

2008-07-02T12:21:00.000+02:00

Nog even een vervolg op het onderwerp meditatie.

Meditatie is in wezen louter 'aanwezig zijn'

Maar niet van een iemand.

Door doel-loos aanwezig zijn kan stilte -altijd aanwezig 'onder' het lawaai van bewustzijn van de wereld - zich geleidelijk onthullen. En die stilte is de vormloze intelligentie die het Leven is.

Van belang is om hier, nu, aanwezig te zijn. Dus je niet te laten weghalen door zaken buiten je.

Maar je moet je ook niet focussen op één punt, want dat bestaat niet. Voel het gebied -zonder grenzen- waar je zit. Vraag dan 'waar ben ik' of 'waar is hier?'. En wacht af. Blijf alert. Geleidelijk zal je verankerd zitten in hier en nu. Op deze plaats, waar je bent. Wat je bent.

De grootste afleiding vormt het denken. Dat posteert zich als 'jou' of 'ik' als de ziener, de commentator en corrector. Het gaat a.h.w. voor jouzelf staan en verdeelt zo jouw aanwezigheid in een 'ik' en al het andere. Maar het denken kan niet zelfstandig zien en het is ook niet iets dat zelfstandig kan bestaan. Het bewerkt slechts ongevraagd wat gezien wordt en gebruikt daarvoor wat het kent (geheugen).

Dat los je alleen maar op door het denken dezelfde plaats te geven als alle geluiden die je hoort, als alle dingen die je voelt etc. Gewoon zien en er verder geen aandacht aan schenken.

Door het waarnemen van het denken verwordt het denken tot slechts als één van de geziene vormen. Jij bent nooit het denken.

Keer na elke afleiding weer terug naar Aanwezigheid. Stil, alert zitten.

Uiteindelijk worden zo alle vormen doorzien als datgene wat niet jouw essentie is.

Zelfs de grote ervaringen zijn niet de essentie, want -hoe mooi de ervaringen ook zijn- zij worden waargenomen en voor ons beschreven. En wie was/is dan de waarnemer?

Onder het kennen ligt het niet-kennen (het kennen van het kennen kan nooit het kennen zelf zijn).

Door het keuzeloos waarnemen transcendeer je alles wat gezien wordt. Je ontstijgt zo aan een kunstmatige identiteit, welke ontleend is aan verschijnselen of eigenschappen.

Wat immers gezien wordt is niet jouw onveranderlijke eeuwige existentie.

Wat blijft is het absolute Niets, dat van zichzelf niet-iets is, maar ook geen-niet-iets is......het onkenbare, observerende en zelf niet te observeren Zijn. En dàt zonder al die woorden.

Wanneer bewustzijn volledig in zichzelf is verzonken is er Samadhi: Aanwezigheid zonder namen dus zonder vormen, niet 'iets' met wat anders.

Eenheid.

Onbenoembaar.

Onpersoonlijk.

Geen persoonlijk Zelf en geen Wereld.

Ook Samadhi is nog steeds een tussenstap, want de gedachten en de wereld keren meestal weer terug.

Zolang er dan nog steeds de drang is om 'dieper' te gaan in aanwezigheid,

Begin dan weer bij de bovenste regel.

Zit ze!

Rob

Meditatie is zien wie je niet bent.

2008-06-30T15:46:00.000+02:00

Dogen Kigen Zenji (1200-1253)

Meditatie is zien wie je niet bent.

Er wordt heel wat afpraat over wat meditatie is en waar het aan moet voldoen. Nu ineens moet het volgens bepaalde lieden Mindfulness heten. Maar ja, dat bezit nu ook een merkenrecht…. En daarmee kan weer aardig verdiend worden.

Meditatie is in wezen heel simpel.

Stil zitten en ervaren van wat-is. Meditatie heeft dan een tweeledige werking. Drie eigenlijk, want het houdt je ook van de straat.

Dan ga ik wel uit van het soort meditatie dat bekend staat als shikantaza: puur zitten. Dus niet naar een kaars of een foto staren, of aanhoudend de naam van de Schepper prevelen. Niet naar een doel in tijd streven. Niet wachten op iets. Puur helder aanwezig zijn.

Ten eerste ben je (die ‘je’ is er nog wanneer je begint) bewust aanwezig. Je bent alleen met jezelf, vooral wanneer je de ogen gesloten houdt. Je ‘doet’ niets. Het ego (wat alles is wat je nog niet bewust van jezelf gezien hebt) krijgt geen voedingsbodem en gaat dus proberen het verloren terrein te heroveren. Naast alle geluiden van de omgeving en het voelen wat er in jouw lichaam allemaal gebeurt, wordt je ook geconfronteerd met een stroom gedachten, die ook menig irritante lichamelijke reactie kan oproepen.

Ook ‘jouw’ reacties kunnen bij blijvend bewust en alert zijn allemaal worden waargenomen. Ook nu zal het denken weer proberen dit -als jou- te veroordelen en zelfcorrecties aan te brengen. Maar ook dàt wordt weer waargenomen.

De grootste truc van het denken is nu conclusies te trekken, door zinnen te produceren als “Alles wat ik zie ben ik niet!” Maar het denken praat voor zijn beurt, want die conclusie is nog niet jouw ervaren werkelijkheid.

Maar de tweede functie van meditatie is dat ontdekt (wat er al was, wordt nu van zijn bedekking ontdaan) wordt, dat wat je altijd als jouw kern hebt beschouwd, de persoon, louter een verzameling van gedachten (herinneringen, verwachtingen, oordelen, conclusies) en lichamelijke gevoelens is. Je bevindt je te midden van een stroom objecten, die –als je goed oplet- als het ware ‘buiten’ je bevinden. En het zien van dat alles, dat het enige Subject is, blijkt onkenbaar.

Daarmee begint de definitieve ontmanteling van de persoon, van het ego.

Je kan op dit punt het denken nog even te hulp roepen teneinde zijn eigen ondergang definitief te bewerkstelligen. Op de vraag “Wie ben ik” kan -nadat de stroom zinloze (zijn-loze), conceptuele oplossingen zijn gezien, doorzien, afgewezen en opgedroogd- alleen maar Stilte volgen.

En dàt is wat je al die tijd, je hele leven (dat altijd nu is) altijd al was en bent. Het levende Mysterie.

Meditatie is worden wie je altijd al was.

p.s. Er zit een knoepert van een fout in het schilderij van Dogen. Ziet iemand dit?

Stilte.... of hoe Niets te vinden met iets? (update)

2008-06-24T15:38:00.000+02:00

In de stukjes hier en in de discussies die deze stukjes begeleiden moeten wij het maar doen met woorden. Ook wanneer wij gevoel, ervaringen willen uitwisselen.

Daarmee blijven wij in de wereld van de beperking, van het tijdelijke, van de tegenstellingen, maar al dit beperkte wordt gezien door het Onbeperkte, dat altijd ten grondslag ligt aan de verschijning van alle beperkingen.

Als persoon (welke een vat vol tijdelijkheden zoals gebeurtenissen, gedachten, herinneringen, emoties is) worden 'wij' geacht het onbeperkte te vinden. Of, met andere woorden, het beperkte moet het onbeperkte zien te verwerkelijken. Het gevolg moet zijn oorzaak zien te onthullen, en wel op een zodanige wijze dat hij of zij weet en ervaart niet meer die tijdelijke persoon te zijn, maar dat hij/zij en iedereen het Onbeperkte is, de Absolute Staat. De onsterfelijke staat.

Als die -beperkte- persoon kan je met wilskracht en volharding tot de grens komen wat het beperkte kan doen. In-zien dat er uiteindelijk niets te zoeken valt, omdat er geen samenhangende en onafhankelijke persoon bestaat, die vrijwillig en intentioneel kan zoeken. Laat staan vinden. En wat gevonden moet worden lijkt op het luchtledige. Je weet niet waar je het zoeken moet. Hoe dàt te pakken wat je in essentie bent, maar wat structureel als object onvindbaar is?

Er is maar één oplossing.

Het Onbeperkte -dat altijd al 'in' jou aanwezig is- zal zich Zelf moeten onthullen als jouw ware Zelf. Jouw levende kern. Dààr zal het initiatief moeten plaatsvinden voor de doorbraak, waarin de golf definitief Oceaan wordt. Dààr is het zoeken ook uiteindelijk begonnen.

Dat wordt dan Genade of de werking van het Mysterie genoemd. Niet 'ik' doe het, maar U.

Maar het kan lijken dat de persoon na die eerste fundamentele doorbraak nog zelfstandig dingen doet, maar in wezen is alles uit zijn handen genomen. Wat er dan gedaan wordt is wat er gedaan wordt. Je kan niet anders. Het is niet anders. Wat dan voor de één waar is, is voor de ander iets anders. Wat dat is en wat het beste is, kan dan wel besproken en bediscussieerd worden, maar dat is in wezen totaal onnuttig. Er is een individueel (ondeelbaar) proces gaande in degene die al volledig door het Zelf gestuurd wordt en al in feite (inclusief heel zijn/haar wereld) het Zelf is.

In feite was dat daar voor ook al zo, maar toen bestond nog de illusie van een eigen doenerschap. Maar bij wie????

Rob

p.s. 1

Ik had dit stukje net geschreven toen ik vandaag op de website van Ed Muzika zag, dat hij na twee jaar volledige afwezigheid, eindelijk met nieuwe teksten voor zijn website over zijn guru Robert Adams was gekomen. Hij heeft het over dezelfde dilemma's die de zoeker te wachten staan, wanneer de zoeker 'Dat wat aan het ontwaken is' zelf een extra zetje wil geven. In wezen is er geen zetje te geven, anders dan te verblijven in wat je in essentie bent. En hoe dat volgens Ed moet volgt nog.

Dat zal dan zo-iets moeten zijn als "Niets toevoegen via doen of willen aan de waarneming van dat-wat-Nu-is." Elk doen is immers weer een beweging van een 'iets' dat streeft naar iets ontbrekends. Pas het totaal bewegingsloos en willoos verblijven in wat altijd aanwezig is -het stil waarnemen dat altijd al moeiteloos plaats vindt- kan leiden tot de verankering in het Alomvattende. Absolute overgave dus.

p.s. 2

Volgens Sri Ramana Maharshi is eigenlijk het grootste mysterie van alles, dat het Zijn zelf naar zichzelf moet zoeken via de zelf gecreëerde tijdelijke persoon. Wat 'in' die persoon zoekt -het bewustzijn- is immers het gezochte Zelf. Het lijkt dus kennelijk nodig en/of zinvol dat de tijdelijke mens, wiens bewustzijn al het Zelf zelf is, zijn ware Zelf realiseert, terwijl hij er zelf uit voort komt en er door omgeven wordt. De enige verklaringen die daarbij hout lijken te snijden zijn 1) dat het Zelf verdwaald is in zijn eigen creaties en weer in ZichZelf wil terugkeren of 2) dat het louter het gevolg is van de creatie van een wereld van vormen, waarin er een 'ik' en anderen zijn. Die ogenschijnlijke scheiding is onecht en veroorzaakt derhalve lijden en moet daardoor weer opgeheven worden.

Het vuur

2008-06-18T21:39:00.000+02:00

Waarom is hier geen vuur? En waarom staat het plaatje van die brandende boom bij het stukje van 31 mei j.l. er dan?

Er is hier het volle besef dat er zowel intensiteit nodig is om blijvend te verlangen naar het wezenlijk inzicht, alsook het diepe besef dat elk zoeken zinloos is. Elk zoeken brengt je uit het Nu, wat uiteindelijk de enige ingang blijkt voor het vinden van Tegenwoordigheid.

En wat wordt dan gevonden? Ik laat de onvolprezen Sailor Bob maar weer even aan het woord. Ik heb wel weer even genoeg geschreven de laatste tijd.

Bob: "Self shining presence-awareness is not the result of effort. There is no need to try to do something with the expectation that suddenly awareness will be there. Presence-awareness is always here and now whether it is recognized or seemingly lost. It is not something that can be created or destroyed. Conceptual thinking is like the cloud that seemingly blocks the sun. Being at ease in non-conceptual naturalness is presence awareness already here and now. Re-cognize again, and again, and again, and the knowing it is always so, is constant, in spite of what appears and disappears. Self-knowing, self-shining-- just this, nothing else".

Dat laatste kan je bij mij thuis op de 'tafel' direct ervaren. Wanneer je Dat eenmaal herkend hebt is er geen weg meer terug. Want je bent al in de natuurlijke staat. Het heeft zich getoond, voorbij alle verschijnselen.

Laat je niets wijs maken door al die grappenmakers die je enorme doorbraken en vergezichten beloven. Dat zijn maar tijdelijke en snel verdwijnende toestanden.

En wat is nodig om dit in te zien? Voortdurend en aanhoudend Zien en Voelen van wat-is. Nu! Nooit morgen, nooit straks. Alleen maar Nu, op dit moment dat de adem in en uit gaat, op het moment dat het hart klopt, op het moment dat je dat allemaal waarneemt...

Bob: "The search itself is the trap. You are already what you are seeking. You think there is something to attain or to get. You have never been anything other than that, and never could be. We hear that, but how many of us really take a good look at it and stick with it, hang onto it? What do we do? 'That is not good enough!' We will race away and look at somebody else. We will go to somebody else, hear somebody else, read another book or do this or do that, thinking we will get the answer somewhere else. But the only place the answer is, is with you.. It is not with anybody else. You already are that. You can't be anything else other than that."

En wat is dan uiteindelijk de niet te ervaren -maar niet te ontkennen- ervaring?
Een intense aanwezigheid, een doordringende stilte, ruimte, liefde. Allemaal beperkte en beperkende woorden voor Wat-Is.

Lijden in last

2008-06-07T21:32:00.000+02:00

.
Elke vorm, of het nu de verwarrende wereld is of de pijn in het lichaam, is een sleutel tot het vinden van jezelf. En dat kan een grote verrassing opleveren.

De sleutel is niets erg te vinden, je niet te verzetten tegen wat is, niet te denken, of het denken te geloven, maar het volledig bewust in aandacht blijven DIT MOMENT. Wat het enige moment is. Leven = Nu

Dat betekent vol-ledige acceptatie van de dingen die gebeuren, van alles wat je ziet en meemaakt, wat in totaliteit Nu is. Dit is Het! ER is niet anders, het is niet anders. Het is wat je Nu bent. Er zijn geen Twee. Er zijn geen anderen.

De vormen komen op en verdwijnen maar wanneer je steeds bij jezelf blijft, steeds bewust bent van jouw aanwezigheid, dan begin je te merken dat alle gebeurtenissen plaats vinden in die altijd aanwezige onveranderlijke ruimte van gewaar zijn.

Lijden blijkt dan afwijzing van het moment in te houden. Dan verzet je je tegen wat ontstaan is en dan hoop je op een beter straks.

Maar dan ben je dus aan het denken, aan het afwijzen van het moment Nu en je bent weer in tijd…

En wat erger is, je blijft afgescheiden van wat jij werkelijk bent. Het Leven zelf, wat alleen Nu is, en wat on-af-gescheiden (in-divide) jou is.

Het is niet JOUW leven, en JOUW lijden. Je bent geen eigenaar van jouw persoon, van jouw leven, van jouw verworvenheden en jouw lijden.

Het is allemaal het Leven zelf dat zich via een tijdelijk vorm (of droom) uit drukt.

Alles is jou-zelf, als Leven. Je hebt geen leven, maar je bent leven.

Dus waar zou ‘je’ je tegen verzetten? Wie lijdt? Er is geen ‘je’ dat zich onafhankelijk van het leven kan opstellen. Dat zijn maar gedachten, die menen dat zij de waarheid kunnen vertegenwoordigen. Het zijn maar geluiden, die een label vormen van wat in werkelijkheid Werkelijkheid is.

Je bent nooit de gebeurtenissen, en jouw werkelijke leven is oneindig.

Transformatie van het lijden

2008-05-31T11:53:00.000+02:00

.
Lijden wordt door veel spirituele leraren gezien als een Poort voor transformatie.

Lijden is meestal een beweging van het ego, van het denken. En daar willen wij het liefst van af. Van zowel het ego als het lijden (die in wezen hetzelfde zijn).

Nu wij weten dat alles een beweging van het Zijn is, moet het Zijn dus ook verbonden zijn met het lijden. Het Zijn zit aan de andere (de gewenste) kant van wat wij voelen. Wij hoeven dus niet in eenzaamheid en machteloos te blijven in ons lijden. Wij kunnen het Zijn in de vorm van zien, ervaren inschakelen om ons lijden te doorzien en dat doen wij door acceptatie van wat is.....

Wat wij kunnen en moeten doen is precies het tegenovergestelde van wat wij gewoonlijk doen als wij pijn, frustratie, angst of eenzaamheid voelen.

Wij keren ons in het vervolg niet af van dat lijden, maar wij keren ons er in volle openheid naar toe. Wij ontvangen het in onze ruimte. Buiten de woorden. Wij laten het lijden, als verschijnsel, wat het dan ook is, volledig toe in gewaarzijn, in aanwezigheid.

Wij kijken, voelen bewust wat wij voelen. Ook wanneer wij nog verzet voelen, laten wij ook dat toe. Alles wat je het liefst zou willen wegstoppen of wegjagen, laat je nu volledig toe in het volle licht van bewustzijn. Belangrijk is om geen labels, geen namen, te hechten aan wat je voelt. Het gaat om puur, onversneden, zien, puur in gevoel toelaten van wat is.

Ik noem dat vaak 'sterven' op mijn (meditatie)stoel. Want wat gebeurt? Het zien, het sensen, het voelen van alle pijn betekent is feite de aanvaarding van wat is. Wij voelen exact wat Nu is. Dit is het. Er is niet anders. Het kan tijdelijk zelfs nog erger worden, heviger. Aanvaard ook dat, want wat zich aandient wordt er alleen maar duidelijker door...

Aanvaarding betekent uit de sprookjes of de nachtmerries stappen. Het is een overgave aan Dat-wat-is. Leven Nu. Niet door wat te doen, maar door alles -zonder doel- toe te laten. En daarmee heeft het ego (welke de oorzaak is van alle lijden) geen munitie meer om zichzelf in stand te houden en te versterken.

Het afgewezene, de pijn, wordt bij acceptatie -door simpel alles toe te laten -vanzelf iets anders. Het ontpopt zich plotseling (of geleidelijk) als pure levensenergie, als Tegenwoordigheid. Plak er ook nu geen labels aan. Voel! Het Zijn wat aan de andere pool van het lijden zat openbaart zich als het Moment Nu, als de levende ruimte waarin alle verschijnselen een plek krijgen.

En door deze overgave door en van jou val je samen met het Leven zoals het is, en kan het Leven bij jou komen en van zelf doen waar jij altijd zo naar verlangd hebt.

Aanvullende aantekeningen

toelaten betekent toelaten. Dus formuleer er geen doelen bij, want dan ben je onmiddellijk weer vanuit het duale ego bezig.
sommigen zullen veel en veel meer te behappen hebben dan anderen. Niet alleen zit er dan méér om te verwerken of in te zien, maar veel van het lijden is van onpersoonlijke aard. Je hebt dan als taak een deel van het collectieve lijden van de mensheid mee te nemen.
sommige mensen hebben als lot veel te moeten lijden en tegenslagen te verwerken. Dan helpt dit toelaten niet zonder meer.

Ssssstt

2008-05-20T09:06:00.000+02:00

Eén van de grootste misverstanden bij de spirituele zoektocht is dat gedachten de waarheid kunnen verwoorden. Wat hier ook geschreven staat, het is nooit wat wij zoeken. Dat bedacht(!) ik toen ik een prachtige mail van een lezer ontving. Alles leek te kloppen. Maar de schrijfster ging uit van haar woorden. Gedachten. Daardoor werd de Leegte -wat altijd het startpunt is- over het hoofd gezien.

Die gedachten -hoe mooi zij een inzicht ook verwoorden- zijn dus ook gewoon maar objecten. Dingen de wij kunnen zien en horen. Gedachten kunnen alle wijsheid en onzin uitdrukken wat 'je' maar kan bedenken, maar gedachten kunnen nooit de werkelijkheid zijn. Gedachten zijn maar woorden over iets. Dus laat staan dat er woorden zijn over niets...... Totaal zinloos dus. Het zegt gewoon niets.

Wij willen 'er' steeds maar weer over praten en schrijven, maar ga nu eens gewoon stil zitten en denk aan niets (of let alleen op de momenten van stilte).

Wat is er dan? (let wel: het gaat om een antwoord zonder ook maar één woord te gebruiken!!!).

Nu, dit is het! Dit, het enige dat er is.

Direct volgen er op die ervaring dan weer woorden, die het gaan uitleggen (zoals: Levende Aanwezigheid of Bewustzijn), woorden die zeggen dat het nog dieper kan, dat er nog een laag achter zit, dat er straks nog meer moet kunnen komen, dat Dit het nog niet kan zijn omdat de beroemde mevrouw G uit A heeft beweerd dat je dan heel wat anders moet voelen, etc, etc.

Laat je niet misleiden door al die woorden.

Zonder woorden ben je precies wat je bent en waar je bent en hoe het is.

En niemand die wat doet.

Vragen en antwoorden.

2008-05-16T08:51:00.000+02:00

In de meeste vragen die ik via de mail krijg gaat het over het hoe van het zien of het wat om te doen. De vragenstellers maken dan nog steeds onderscheid. Ik ook.... door de vragen te beantwoorden.

In Wezen (dus niet als bedacht principe, maar als Werkelijkheid) is alles Een. Er is derhalve niets afzonderlijks dat iets anders als apart (als anders, als afgescheiden of als méér of als minder) waar-neemt (=voor waar aanneemt).

Zien=Zijn. Dat is Alles. Er is niets binnen of buiten dat Alles.

Er is niet iemand die ziet of is. Alles is zich-zelf. Dus ook de illusie is geen illusie. Het is wat Nu is en wat blijft ben jezelf. Er is maar één Zelf, en dat is 'niet-iets'.

Zien=Bewustzijn en wat gezien wordt is ook Bewustzijn. Maar er wordt niet-iets gezien. Zien is één Beweging, één ongescheiden feit.

Er valt dus ook niets te kennen als je-Zelf, want je bent on-onderbroken Dat altijd. "Voor Abraham was, ben ik", zei Jezus dus ook. Ben zei hij, en niet was....

Om bewustzijn te vinden is bewustzijn nodig. Het zoekt zichzelf. Zegt men. Maar het onderscheiden van 'iets' of 'iemand' die kijkt of zoekt, is slechts een foutieve gedachte. Heel de zoektocht is dus feitelijk onzin.

Er zit niets achter of in het zien. Het is allemaal -ongescheiden- Dat.

Het zijn allemaal maar armzalige woorden voor iets wat niet uit te drukken valt in woorden.

Van je-zelf

2008-04-26T10:25:00.000+02:00

Op internet (en daarbuiten) woedt aanhoudend een discussie over en tussen aanhangers van de traditionele Advaita en Neo-Advaita. Ik heb er al eerder over geschreven. Het ontstaan van ‘kampen’ viel mij vandaag weer op kijkend naar de Verandering op de EO en een uitzending over een Engelse Boeddhist direct er na op de BOS.

Was het toeval dat het in beide –aaneensluitende- uitzendingen in feite ging over de vraag naar geloof vs. de eigen diepe ervaring? Degene die naar Jezus zocht en degene die naar Boeddha zocht, konden beiden zich niet bij een geloof neerleggen. Zij lieten beide hun twijfel(s) toe.

Het gevaar van bvb de Advaita Vedanta is, dat door het specifieke woordgebruik en de inmiddels wel-bekende redeneringen, het tot een geloof, een zekerheid wordt gemaakt.

Er zijn stellingen te verdedigen. Definities vast te leggen. Tractaten uit het hoofd te leren. Tradities te vereren. Mensen worden boos wanneer je hun Meester en zijn/haar Leer in twijfel trekt.

Dan ervaar je ogenblikkelijk dat men in de woorden gelooft, dat deze woorden verbonden zijn met ogenschijnlijke zekerheden en de woede die opsteekt wanneer die woorden in twijfel worden getrokken, verbergen dan kennelijk diep verborgen twijfels en onzekerheden.

Men is tot ‘geloof’ gekomen.

En geloof bestaat uit woorden en overtuigingen (ook woorden).
En, zo is de les uit eeuwen spiritueel inzicht, geloof leidt onvermijdelijk tot verdeeldheid, strijd, verkettering en niet tot een oplossing. Men doet elkaar dingen aan, om de eigen zielenrust te bewaren. Het eigen gelijk moet bewaard blijven....

Maar de zoektocht is toch in eerste instantie een diep onderzoeken in zichzelf van de diepste levensvragen. "Wie ben ik, wat is de wereld en waarom ben ik hier?"

Die vragen moet je geheel alleen zien te beantwoorden door de vragen te stellen aan jezelf. Door te twijfelen aan alle woorden. Het is aan jouw wezen om dat te onderzoeken. Om zowel de vragen als ook de antwoorden van jou alleen te maken.

De handreikingen uit een Advaita of een zen zijn daarbij hulpmiddelen, richtingaanwijzers. Niets wat op schrift staat is de waarheid. Geen woord kan het vast-leggen.

Het zoeken doe ik en jij geheel alleen. In jezelf. In dat-wat-je-bent.

En alleen Hier kan het Antwoord uit oprijzen.

Niet in woorden (van anderen), maar in de vorm van wat werkelijk (voor mij, voor jou) waar is.

Rob

p.s. Zelf ga ik een poosje uit de woorden. Je kan mij vinden in de buurt van het plaatje boven....

Dat wat is

2008-04-10T17:23:00.000+02:00

.

Leven Nu is één zijn met Dat-wat-is.
Leven Nu is eigenlijk niet eens de acceptatie van Dat-wat-is
Dat-wat-is is zoals het Leven Nu is.
Dit is het!
Er is niets anders.

En wie is het die zich er eigenlijk tegen verzet?
En zich dan –om verstandig te wezen of er baat bij te hebben- Dat-wat-is accepteert?
Dan is acceptatie geen Eén zijn met..., maar een deal met het verzet in je.
Maar ook dit is maar wat-er-is.

"Zie dat", zegt de Meester, "dan kan acceptatie echt transformeren in een totaal één zijn met Dat-wat-is."

Het ironische is dat verzet tegen het Nu (bvb bij ziek-zijn of bij een faillissement of bij een verloren liefde) toch ook exact is Wat-het-is.

Alles waar het moment Nu mee gevuld is, is Dat-wat-is.
Ook het oordeel van jou dat dit moment afwijst,
Ook de correctie vanuit een spirituele lezing inhoudende dat je het Nu moet accepteren,
Ook de pogingen van jou om daar aan te voldoen,
Ook de frustratie wanneer dit niet lukt,
Ook de partner of de ouder die jou zorgelijk om al dit nauwelijks te volgen gedoe aan kijkt,
Of zich berustend verbergt achter de afstandsbediening of de krant.

Elk oordeel is domweg wat dit moment is.
Het is de beweging van het leven.

Alleen jij bent werkelijk die ruimte waarin heel dit spel zich in af speelt…
Het werkelijke, onveranderlijke Nu.

.

Mijn leven????

2008-03-26T18:48:00.000+01:00

.Twee succes-boeken op het ogenblik hier in Nederland hebben veel met elkaar te maken. Eindeloos Bewustzijn van de cardioloog Pim van Lommel en Een Nieuwe Aarde van Eckhart Tolle.

Eindeloos Bewustzijn gaat over BDE’s: Bijna Dood Ervaringen. Er zijn heel wat mensen die de hersendood overleefd hebben en met exacte details kunnen vertellen wat er tijdens die periode gebeurd is. Dat varieert van een helder zicht van wat er in de operatiekamer allemaal plaats vond tot ontmoetingen in andere sferen met inmiddels overleden familie of vrienden tot kosmische (eenheids) ervaringen.

Pim van Lommel heeft als arts zijn nek uitgestoken om deze ervaringen te rubriceren en er verklaringen voor te vinden die verder gaan dan hen af te doen als fantasieën van een stervend brein. Via de niet afdoende verklaringen vanuit de wetenschap komt van Lommel uiteindelijk tot de conclusie dat ons bewustzijn heel iets anders moet zijn dan een product van onze hersenen. Hij spreekt dan van een oneindig bewustzijn.

Eckhart Tolle geeft uiteraard vanuit zijn eigen beleving en inzichten een veel uitgewerktere visie op dit Oneindige Bewustzijn, daarbij refererend aan een oneindige stroom van getuigenissen van mystici uit alle tijden.

Hij wijst alleen al op de beperktheid van onze taal, welke een waar inzicht in de weg kan staan. Wij hebben het immers over ‘ons’ leven. Mijn leven.

Heb ik een leven, dan sta ik los van het leven, en als consequentie kan ik mijn leven dus verliezen. Wat ik nu heb, heb ik straks niet meer... Door nauwkeurig en geduldig te kijken kan je ineens ontdekken dat wat jij als jouw leven beschouwt de gebeurtenissen zijn die jouw persoon en jouw lichaam overkomen. Maar je kan ook ontdekken –en dit is het begin van het ontwaken- dat aan die ontdekking iets vooraf gaat: het ZIEN en ERVAREN van al die gebeurtenissen.

Achter mijn bestaan is er dus sprake van Bewustzijn van dat alles. In feite is dat Bewustzijn mijn werkelijke Leven. Het is het Eerste Feit. Ik ervaar niet het leven, maar ik ben het leven. Het Weten van bestaan is De Essentie. Is dat er niet, dan is er ook geen weten van bestaan. Dan is er in feite geen bestaan.

Zoals Tolle het zegt: Het Leven is de Danser en 'wij' zijn als personen de dans. Ik ben het Leven, dat zich tijdelijk uitdruk als de persoon Rob met ‘mijn’ tijdelijke lichaam en ‘mijn’ tijdelijke geschiedenis. Maar ik ben Rob niet. Ik ben het Leven, waarin Rob optreedt. En wat wij zijn kunnen wij niet verliezen. Wij kunnen het leven niet verliezen omdat wij geen leven hebben. Wij zijn het leven. Wij verliezen slechts de vorm.

Oprah Winfrey vroeg Tolle -tijdens hun internetcursus- daar op: “....en wat gebeurt er daarna?”

Waarop Tolle lachend antwoordde: “Let’s wait what happens! Don’t spoil the fun of not-knowing….”
Via de hier onderstaande link kan je de video's downloaden van de cursusavonden die Eckhart Tolle en Oprah Winfrey tot nu toe hebben gegeven. Anderhalf uur per keer. Het afspelen vraagt om iTunes of QuickTime player.

Gebrek aan zelfvertrouwen?

2008-03-09T14:31:00.000+01:00

.
Zonder het oneindige universum was ik er niet:
Ruimte is nodig om er in te kunnen bewegen.
Zonder de bouwstenen van het heelal was ik er niet:
Ik heb een aarde nodig om op te kunnen lopen.
Ik heb een lichaam nodig om op de aarde te kunnen lopen.
Zonder de zon was ik er niet:
De aarde en zijn bewoner(s) hebben licht en warmte nodig.
Zonder de overige planeten en maan was ik er niet:
Zij houden de aarde in een stabiele baan om de zon,
Net ver genoeg en net niet te dicht bij,
Precies de juiste temperatuur, de juiste afwisseling der getijden.
Zonder zuurstof en alle andere elementen was ik er niet:
De zee, het land, planten, dieren en mensen hebben elkaar nodig om te (over)leven.
Zonder zuurstof en voedsel was er geen leven mogelijk,

Maar....

Zonder ‘mij’ als bewustzijn was er niets van dat alles!
Zonder bewustzijn zou er geen weten van leven zijn,
Weten van leven = Leven

Wanneer ik nu ’s nachts naar het donkere en twinkelende Universum kijk,
Realiseer ik mij dat het Universum er is omdat ik er ben.
Wanneer ik nu naar de wereld kijk,
Realiseer ik mij dat de wereld er is omdat ik (er) ben.

Ik als bewuste aanwezigheid, maar nooit als de woorden die het Onkenbare willen beschrijven.
Het onbeschrijfelijke is (onvindbaar) dat-wat-ik-ben.
Zodra de illusie is weggevallen dat het zoeken en het willen begrijpen via woorden mogelijk is,
Openbaart Het zich als dat wat ik in essentie ben.
................................
Zodra de mond weer opengaat, ontstaat er iets dat er al weer buiten staat.
.

Spiritueel Ego

2008-03-05T15:46:00.000+01:00

.
Een e-mail-vriendin van mij (ik noem haar Y) die de laatste maanden aan het ‘ontwaken’ is, had van de week een pittige discussie met haar leraar. De leraar bleef benadrukken dat zij haar Zijn moest zoeken, terwijl zij, al e-mailend met mij, haar Zijn al als reeds Aanwezig en Bewust had gerealiseerd.

Zij vroeg hoe ik over die discussie dacht.

Ik schreef haar het volgende:

Er zijn twee reacties mogelijk:

1) een duale

Ja! De meeste spirituele leraren lijken een 'doel' in verschijnselen buiten zichzelf te zoeken. In plaats van te vertrouwen/overgeven in/aan de wijsheid van het Zijn is er toch een doener, die een stadium wil bereiken dat er nu nog niet is.

Zodra je zoekt schep je ruimte tussen wat-je-bent en wat-je bent. Maar Zijn kan nooit een object zijn! Er valt dan ook niets te zoeken. Want er valt niets te vinden.

Wat uiteindelijk doorzien wordt is de illusie dat er wat te zoeken valt! Geef je je dan werkelijk vol-uit over, dan ben je Leeg en kan de Leegte jou vullen.

En daarom zijn er ook bij alle grote leraren reeksen aanwijzingen van wat je als zoeker/leerling kan en moet doen. Deze wijzen op een soort van doen, terwijl zij weten dat de overdracht van Zijn tot Zijn plaats vindt. Doe 'ik' niets, dan zal het Niets het werk doen. Sailor Bob:" I'm speaking from no-body to no-body". Alles is gericht op het uit-putten van de illusie dat er een eigenstandig persoon is die het Hoogste Zelf kan vinden.

Uiteraard komt de beweging uit het Zelf....

2) een nonduale

Alles is het Ene: het Ene is het Zijn, het Kennen, Aanwezigheid, kortom datgene wat 'achter' die woorden gewoon IS.

En dat Ene is getuige van alle verschijnselen in ons lichaam, in onze geest (denken, emoties etc) en de wereld. Alle verschijnselen komen op mysterieuze wijze uit het Ene voort, zijn er enkel NU, worden er door omvat, maar de werking van het Ene kunnen 'wij' nooit zien of begrijpen. Wij zijn zelf het -onkenbare- levende mysterie.

Wij kunnen het niet bereiken, niet zoeken, er niet uitvallen, niet benoemen.....enkel ZIJN.

3) En nu de betekenis van het gebeurde tussen Y en leraar:

De leraar en Y zijn allebei ongescheiden van het Ene. Alles is EEN. Alleen de rollen van de zichtbare verschijnselen verschillen. Y in actie is net zo duaal als de leraar. Beiden zijn zichtbaar, dus zijn object in/van het Zien.

In Y is er weten van de waarheid, ofwel het Zelf heeft zichZelf in haar herkend (want aan Y is er niets toegevoegd!!! Y wordt louter als ‘beweging’ gezien door ZichZelf, de Ene).

En bij die leraar is dat kennelijk (nog) niet zo. Die denkt nog nog dat er een verschil bestaat tussen wat hij nu is (n.l. op weg) en wat hij kan worden (als hij maar zijn best doet). Hij ziet niet dat hij al IS, dat het Zijn er al IS en hem elke moment als leraar vol-uit Ziet.

Maar zodra Y in discussie gaat met deze leraar zit Y op het zelfde niveau als de leraar. In dualiteit.

Zie je -schreef ik Y- hoe subtiel dit is? Ik zat zelf net gisteren en vanochtend te denken over mijn eigen rol op mijn Blog en op mijn website. Ik heb hier en daar nog al wat kritische opmerkingen over mijn voormalige lerares en andere door mij bezochte en gelezen leraren gemaakt.

Maar waarom zou 'ik' mij druk over maken over hen, wetende wat ik feitelijk ben.

Heb ik een verantwoordelijkheid om anderen op hun fouten te wijzen, wanneer zij er niet om gevraagd hebben en er geen behoefte aan hebben (want zij kunnen meestal moeilijk kritiek verdragen...zij hebben in elk geval nooit persoonlijk gereageerd…).

Dan trap ik -al oordelend- in de val van dualiteit. Dan is er -in het duale Spel- toch een Ego-Robje aanwezig die een ander wil terecht wijzen. Dan plaats ik -als persoon- mij hoger dan de ander. Dan is er dus vol-op dualiteit.

Ofwel ..dat gebeurt. Doe ik dat? Of voer ik een rol uit? Valt 'mij' iets kwalijk te nemen? Ik weet toch dat ik die 'persoon' toch niet ben.... Zonder het aanwezige Zijn kon ik -als Rob- niets en was ik niets. Mijn gedachten denk ik ook niet, dus wie doet het????? Dan zijn mijn ‘fouten’ ook maar gewoon dat-wat-is?

Wat ik werkelijk ben, het Onkenbare Bewuste Zijn, kijkt intussen onbewogen toe, maar het Leven zal –wanneer ik-Rob helemaal fout zit- mij op een zeker moment (on)genadig op mijn 'hybris' ofwel hoogmoed wijzen. Vlieg ik te hoog naar de hemel, zal het vet van mijn vleugels smelten en zal ik als Icarus neerstorten. Dan sta ik vervolgens weer met beide benen op de grond.

Dus de vraag aan Y was: Zie je de ego-momenten in jou-zelf? Zoals ik die in mijzelf zie?

Zodra jij of ik denken dat wij het beter zien of weten dan een ander hebben wij onszelf ogenschijnlijk boven die ander geplaatst en doen wij weer hevig mee aan het duale spel.

En jij, ik, die leraar en het Spel worden allemaal moeiteloos Gezien door het Onbenoembare, het Alomvattende welke wij nooit ter verantwoording kunnen roepen.

Dan belanden wij weer bij die twee mogelijk gezichtspunten. Wij kunnen het duale spel als deelnemer ervaren en (erg duaal) beoordelen, of wij kunnen alert en keuzeloos toe-Zien van momenten van dualiteit in ons zelf in de wereld......

Steeds maar weer moet er bereidheid zijn om ALLES te zien, ook –juist- elke beweging van en in onszelf. En laat de ander de ander......
Tot uiteindelijk er alleen maar Bewustzijn van Bewustzijn is.
..

Eckhart Tolle

2008-03-01T11:21:00.000+01:00

Gisteren heb ik een nieuwe pagina toegevoegd aan het Chakraplein. Het werd te lang voor hier. Voor het lezen van mijn 'story' over Eckhart Tolle kan je de LINK hier onder aanklikken.

Stilte…..Ruimte

2008-02-15T21:36:00.000+01:00

.
Geen woord is waar het voor staat….maar woorden zijn hier onontbeerlijk. Woorden zijn nooit het feit wat zij pretenderen te beschrijven. Een uitleg is nooit het feit van de werking van datgene wat wij trachten te verduidelijken. Kijk voorbij de woorden, voel waar zij voor staan. Waar zij vóór staan…. Ga daarna naar dàt gebied, daar waar je altijd al aanwezig bent.

Elk woord, elke gedachte, komt voort uit stilte. Eerst is er niets, daarna is er het woord, waarna er weer stilte is. Tenzij wij meegaan in het aan-één-rijgen van woorden. Dan verblijven wij in object-gericht bewustzijn. Maar wij zijn vormloos bewustzijn. Stilte. Leegte. Niets.

Ook fysieke dingen, objecten hebben de stilte in zich en om zich heen.

Ruimte omringt zowel woorden als fysieke objecten.

Zonder die stilte, zonder die ruimte, kunnen woorden en objecten niet bestaan.

Wij hoeven woorden en fysieke objecten niet af te wijzen, want zij zijn naadloos met stilte, met ruimte verbonden.

Achter elk ding is die ruimte, is die stilte.

De sleutel is aandacht.

Een volkomen acceptatie van wat-is, doet die stilte ofwel die ruimte (die er altijd is) gewaar zijn.

Ook de acceptatie van verzet en lijden doet je onontkoombaar die stilte gewaar zijn.

Eenvoudig in stilte aanwezig zijn zoals je nu, hier -in deze ruimte- zit is het enige wat nodig is

Om volledig bij jezelf te zijn.

Ofwel...te ontdekken dat 'je' hier altijd al bent.

Ongeacht alle herrie van de wereld.

p.s.

Stilte is er, wanneer er geen denken is. Wanneer het ego er zich over wil ontfermen, dan is er geen Stilte meer. Het is dan verborgen. Je kan Stilte niet 'verkrijgen' of 'bereiken' dus je kan het ook niet verliezen. Maar zodra je er een 'Belangrijk Iemand' mee wilt worden, een 'Wetende', dan bereik je het tegendeel van wat je nastreeft. Openheid, Ruimte, Stilte, Vrede is er wanneer je niemand -onwetend- bent..... Is er, omdat al die woorden maar op één Iets duiden. Dat-wat-je-werkelijk-bent. In een totale acceptatie van wat er dan ook is.

De Getuige????

2008-02-12T18:06:00.001+01:00

.

Ik had laatst een ‘zoekende’ vriend (die heel erg in zijn denken zat) uitgelegd hoe non-dualiteit begrepen moest worden. Zijn vrouw zei wat weken later -enigszins geringschattend- “O ja, je hebt hem over de getuige geleerd, hè!”

Nee dus! Juist niet!

Het essentiële punt wat begrepen moet worden is dat er niet een iemand is, die wat kan inzien of begrijpen. De zoeker en de vinder is geen persoon, geen persona, geen lichaam met een boel verstand.

De eindrealisatie van het zoeken naar je-zelf is dat er niemand te vinden is. Er kan dus ook niemand verloren gaan. Maar er is ook niet een iemand die een enorm inzicht heeft gekregen.
De hoofdprijs is Absolute Leegte.

Alles wat je ziet zijn objecten, kenmerken, onderdelen, gedachten etc. maar steeds weer is er die realisatie dat er ‘iets’(want zo denken wij) moet zijn dat dit allemaal ziet . Maar het zien kan nooit het zien zien, laat staan dat er achter dat zien iets (een iemand) is dat ziet. Zodra men meent dat er iets gezien wordt is dat weer een object van/in het zien. Het Zien blijkt een niet te nemen vesting te zijn. Iets -een object- kan geen andere ietsen (objecten) zien. Alleen niet-iets kan ietsen (objecten) waarnemen. Alleen de totale afwezigheid van geluiden kan geluiden waarnemen. Alleen de totale afwezigheid van licht kan licht waarnemen. Alleen het absoluut bewegingsloze kan bewegingen waar nemen.

Er is alleen zien, en dat zien is op zich niets, onzichtbaar, onkenbaar, dus on(be)grijpbaar.

Ik ben niet een ding, ik ben geen verschijnsel, ik ben dat wat alle objecten bevat, maar ik (en dus ook jij) ben geen voorwerp, ik ben geen ding, ik ben niet-iets.

Niets dus.

Buiten tijd en ruimte.

Daarom is er ook niemand die verlicht kan raken. De illusie iemand te zijn wordt doorzien, maar niet door een iemand.

Er is geen mogelijkheid dit verder nog te begrijpen.

Dit alles betekent het einde van het zoeken.

Er is alleen leven wat zichzelf leeft.

Of droomt.
.

Wat is het Doel?????

2008-01-30T08:56:00.000+01:00

Vreemd. De onmiddellijkheid van het leven is altijd aanwezig, maar wordt zelden als zodanig herkend. Nu is wat wij zijn. Er is daarbuiten geen doel of staat van zijn.
Nu is de beweging van het moment, vóór de gedachten er een etiket op geplakt hebben.

Don Gilbert

Door op het plaatje te klikken krijg je de grote versie te zien, die beter leesbaar is

Als kind mocht ik (tot een langdurige ziekenhuisopname) nooit strips lezen. Die kwamen volgens mijn ouders mijn leesvaardigheid en intelligentie niet ten goede. Zij konden niet weten dat later twee van de m.i. beste zenboeken een stripverhaal bevatten. Zij zouden er ook niets van begrepen hebben.... De Amerikaanse zenmeester Don Gilbert schreef ze in 1980 en '88. De 'Humor van Zen' en 'Lachen met Zen' bevatten een eindeloze stroom misverstanden van de 'zoeker' Unk en de niet aflatende pogingen van de zenmeester Meester Woef om Unk het inzicht bij te brengen dat er niets te zoeken valt. Dat Unk -en dus ook de lezer- niet bestaat als zelfstandig levend wezen.

In de toelichting op alle grappen en misverstanden dwingt Don Gilbert (in een geweldige vertaling van Bram Moerland) de lezer steeds weer zijn eigen misconcepties te laten zien. Het zijn als klappen met de kyosato, de staf van de zenmeester, die Unk (en de lezer) steeds tot het directe besef moet brengen dat hij alleen in de wereld van de concepten aan het zoeken is, terwijl hij als het Leven zelf altijd Nu al voluit aanwezig is.

Het aardige is ook te zien dat Zen en Avaita geen gescheiden werelden zijn. In de meest directe nonduale benadering van de werkelijkheid is er maar één inzicht mogelijk. Alles is Een. Ik zag trouwens dat ik in sept. 2006 hier ook al een stukje over deze boeken heb geschreven. Maar ja, beter één keer teveel dan één keer te weinig in dit geval....

Het eerste boek is uitgegeven door Mirananda. Bij Bol.com en Marktplaats.nl kan je het nog wel eens treffen.

Het tweede boek is uitgegeven door Synthese

ISBN 9062718140

Uitvoering: Paperback

Aantal pagina's: 184

Druk: 1

Imprint: Synthese

Status: Eigen Depot

Prijs: € 11,50

Via de link hieronder kan je de twee Amerikaanse versies bestellen.


ISBN 9062718140
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina's: 184
Druk: 1
Imprint: Synthese
Status: Eigen Depot
Prijs: € 11,50

Is het onkenbare kenbaar?????

2007-12-29T16:24:00.001+01:00

.
Wanneer je zou kunnen vertellen wie of wat je werkelijk bent, zodra je zou kunnen vertellen wat Bewustzijn (of het Kennen, of het Zelf) is, zou Het Dat al niet meer zijn. Het Wezenlijke zou tot object gemaakt zijn, het zou kleiner, beperkter geworden zijn dan het Alomvattende, dat het in feite is. Het gegeven dat de naam van de schepper in de Joodse traditie niet mocht worden uitgesproken, kan hier mee te maken hebben.

Dus elk idee, elk concept m.b.t. het Gemiste en zozeer Gewenste, doet afbreuk aan het Mysterie van het Levende Leven Nu, op dit moment, zelf. Het Mysterie IS, maar laat zich niet door jou of mij vangen. Wij zìjn het Leven. Het is ons. Elk moment. Nooit niet.

En toch is er die drang -in zowat ieder mens- van het zoeken. Voorwaar een rijke bron voor het ontstaan van allerlei geestelijk stromingen en van dwalingen.

Maar de zoektocht naar dat Onkenbare zal Niets opleveren.

Er zou iets uit dat oneindige Niets moeten worden afgesplitst om het Onbeschrijfelijke te kunnen beschrijven. Een zou tot twee moeten geraken, om daarna te beseffen dat Een niet te Kennen valt. Zijn=Zijn

Alleen al de daad van een wens te uiten naar uitleg en verklaring, zou een duaal universum veroorzaken. In den beginne was er het woord....

En dat nu is exact wat er gebeurd is, toen je heel jong jezelf als een ‘ik’ ontdekte. Je deed op dat moment niets fout, het overkwam je. Vanaf dat moment van het herkennen van ‘ik-ben’ was er onmiddellijk dat andere, de wereld buiten jezelf, de mensen buiten je zelf en je eigen Eenheid, welke je van af dat moment kwijt was.

Een was tot twee (tot oneindig) geworden en er was onmiddellijk die eenzaamheid.

En uiteraard deed ‘jij’ dat niet. Dat is het offer voor het bestaan van de manifestatie.

Alles is helder en zo voor de hand liggend

2007-12-16T02:44:00.002+01:00

Gilbert Schultz, de energieke Australiër, die bekend staat als de redacteur van 'Sailor' Bob Adamson, is de man die mij twee jaar geleden -na dat ik een lange tijd aan het dwalen was geweest - wees op de misverstanden die bij mij gerezen waren na een lange periode van satsangs hier in Nederland.

Wat ik ooit -12 jaar geleden- zelf gevonden had, was weggespoeld door het leven zelf en door een lange reeks ontkenningen van wat ik zelf uitgevonden had. Door de sterke focus bij de satsangs die ik volgde op het verkrijgen van Bliss ervaringen en de steeds aanwezige belofte van steeds diepere ervaringen, was ik onwillekeurig weer in het concept van Tijd geraakt. Wij waren met ons groepje 'op weg' naar het ultieme doel. Verlichting. Intussen was het soms 'kicken' geblazen. Ik uit hier geen kritiek op de leraar. Alles wat ik hier op de Blog schrijf kan ook in principe in de teksten bij haar gevonden worden. Maar ik was vastgelopen. Of ik verstond het niet. Of het was mijn tijd niet. Maar ik had kennelijk een andere benadering nodig. Dat laatste zetje of een enorme knal.

Verstandelijk begrijpen blijft grijpen, en het Onkenbare laat zich niet grijpen. Kennelijk moet er een van binnen uit rijpen zijn van het grote inzicht, dat je al bent wat je zoekt. Bliss is puur ervaren, maar dat kan ook ervaren worden zonder het Grote Inzicht in dat wat je wezenlijk bent.

Er moet wat 'anders' gebeuren. Het Inzicht. De Doorbraak. Het Ontwaken. De Realisatie. De AHA-erlebnis. Die beweging komt nooit vanuit het denken. Het is intuïtief. Ineens valt het kwartje, plots passen de puzzelstukjes in elkaar, NU doorzie je ineens de belachelijkheid van die zoektocht en doorzie je de Grote Illusie die alle verhevenheid en verkleedpartijen van en bij veel Advaita en Zenleraren met zich meebrengen.

DIT IS ALLES. DIT IS HET!

Al die onwetendheid van je zelf, al dat zoeken, al dat gepuzzel, al die boeken, verhinderden het Inzicht dat al die tijd Het Gezochte al die (niet-bestaande) tijd aanwezig was bij het zoeken, het gepuzzel en het gelees. Jouw/mijn eigen bewustzijn, het kennen van elke gebeurtenis, het zien van elke beweging, het horen van elk geluid, het ruiken van elke geur en het voelen van het lichaam en de wereld. Dit waar dit allemaal, ook jouw lezen nu, in af speelt.

De grote uitspraak van 'Sailor' Bob en Gilbert Schultz was voor mij op dat moment (twee jaar geleden) dat het (voor mij weer gaan) zoeken het vinden in de weg stond. Zoeken is een beweging in tijd en het gezochte is het Tijdloze Aanwezige, het Tijdloze Onvindbare, dat er altijd is, waarin alles geregistreerd wordt. Dat wat je Nu bent.

Je bent bewegingloos.

2007-12-06T21:48:00.001+01:00

.

Wij zien beweging omdat wijzelf bewegingsloos zijn.

Dat kunnen wij ons voorstellen wanneer wij auto’s aan ons voorbij zien razen of (zoals bij deze fotograaf) deze dieren aan ons voorbij zien stuiven..

Sri Ramana Maharshi besprak echter een bijna niet te begrijpen consequentie van dit principe...

Hij zei tegen een bezoeker, die puffend kwam binnenlopen, dat deze dacht dat hij een lange reis had gemaakt vanuit Amerika met het vliegtuig, vervolgens met de trein en tot slot met een taxi om zodoende in Arunachala te komen. “Al die tijd was U hier en Nu. U heeft geen meter bewogen……” Het is geen letterlijk citaat maar hier kwam het wel op neer.

Dus, wanneer ik van Rotterdam naar Amsterdam rijd bestaat Rotterdam nog wel wanneer ik Delft passeer? Of is het er alleen wanneer ik er ben? (Wanneer ik psychologisch getest zou moeten worden voor een baan (of whatever..) moet ik uiteraard niet met dit soort verhalen komen. Dat wordt een roemloos einde in een gesloten inrichting. Maar ik kan altijd nog Ramana de schuld geven…).

Dan komt het begrip illusie of het Spel van Leelah wel erg dichtbij. En dat doorzie je pas wanneer jij bewustzijn hebt doorzien als het spel der beelden, en dan weet dat je ook dàt niet bent. Zodra je een principe hebt begrepen ben je er los van. Sta je er boven. Is het opgelost.

Dus wanneer je uiteindelijk hebt ingezien dat je in essentie heel dit kleur- en bewegingsvolle leven niet bent (omdat je het zien van al die beweging bent), ben je er onmiddellijk los van. Het is niet meer de ultieme waarheid. Het is doorzien.

Ik drop het maar weer even. Een herhaalde vorm van obstructie zoals René dat in de commentaren noemt.

Dat je beseft dat je uiteindelijk de Absolute Staat zonder woorden en zonder objecten bent. Het absoluut kenmerkloze.

Alleen het onkenbare kan kennen, maar niet zichzelf…

Ik zie de boom: een analyse

2007-12-02T21:13:00.001+01:00

.
Ik zie de boom (en wat voor boom!!!).

Het 'ik' in deze zin blijkt onvindbaar.

Onkenbaar, geen object, niet aanwezig.

Het zien…...kan je het zien zien????

Ook het zien blijkt onkenbaar.

Aha!

Dus 'ik' 'zie' de boom kan geschreven worden als 0 + 0 = boom,

ofwel 0 = boom.

Niets nietst de boom.....

Wij hebben de poten...ehhh.....de stam onder de boom weggezaagd...

Wat wordt gezien is zelf niet zichtbaar middels een functie (zien) die daarvan onscheidbaar is.

Wat zegt dat van die boom?

Die bestaat pas wanneer hij gezien wordt.

Maar je ziet alleen een beeld van de boom

Maar niet als ‘je’ maar alleen als zien...

Zien is er wanneer er wat te zien valt.

Maar het zien blijft onzichtbaar.

Object en subject zijn dus in feite één.

Op dit enige levende moment.

Het gegeven dat alles wat gezien wordt immer veranderlijk is

Maakt dat wat ziet als enige onveranderlijk is.

Er is alleen zien.

Wat er tevens dus niet werkelijk is....

Foto van www.gff.be

Stilte (Update)

2007-11-21T14:50:00.001+01:00

Dit was het voorlopig weer even. Genoeg woorden nu. Woorden kunnen oneindig herhaald worden.

Zij kunnen van alles omschrijven, zonder de werkelijkheid te raken. Woorden kunnen daarom oneindig vragen oproepen. Nog meer woorden. De vragen zullen op hun beurt nog meer ant-woorden genereren. Maar ik stop er even mee. Met die woorden. Want ik weet dat ik niet de woorden ben. En dat jij dat ook niet bent. Ik ben ook niet de vorm die ik in de spiegel zie, en jij ook niet.

Wat wij zijn is hier al uitputtend beschreven. Alle woorden op deze Blog verwijzen naar het woord-loze, naar het vorm-loze Zijn, dat Wij allen in wezen zijn.

Wij zullen ons Zelf nooit vinden in een woord of in een andere vorm. De vormen bestaan niet wanneer er geen woorden voor zijn. Wij zijn het Zelf, Hier zoals wij nu deze woorden lezen. Wij zijn het Kennen van woorden en het Zien en Ervaren van vormen. Die hoofdletters maken het niet groter. Zij zijn als de hoedjes van de Koningin. Zij zeggen: "Hier is ze!"

Dus: "Hier is Het." En ga dan (zonder hulp van het denken) 'voorbij' die woorden met een hoofdletter.

Wij zijn de Stilte waaruit gedachten oprijzen, waaruit muziek kan opklinken, waarin beelden verschijnen en waarin alles, alles, weer in verdwijnt..

Zoals deze weer prachtige foto van Harry van der Tuin. Zoals al die andere schitterende illustraties die ik gedurende bijna anderhalf jaar van hem mocht ontvangen naast de andere illustraties en grappen die ik zelf op het internet of thuis wist te vinden.

Bekijk ze nog eens, en besef Wie Ziet. Dat is het enige wat je hoeft te doen.

Zit stil en ervaar die Stilte. Proef het, voel het. Er ontstaat vanzelf een ruimte. Blijf bij het ervaren. Je hoeft er in wezen niets voor te doen. Zit stil en doe niets. Wie ontvangt de beelden, de geluiden? Daarna -wanneer je je hebt gerealiseerd wie je zelf bent- hoef je ook niets extra's meer te doen. Er zit niets achter dat Zien. Je hoeft niet meer- en niet méér te zoeken. Laat het maar gebeuren. Ga steeds in het dagelijkse leven weer even naar die Stilte die jezelf bent, naar het Vormloze-dat-alles-ziet. Ruimte. Ga in een wereld en met een hoofd vol beweging naar dat stille -bewegingsloze- zien van al die beweging.

En dan kan het wonderlijke ontdekt worden. Alles is Een. Je hebt geen Zelf, je bent het-Zelf. Je ziet geen beweging, een boom of een kerktoren buiten je. Je bent niet iemand ie ziet. Je bent zien.

En weet je de Stilte niet te vinden, kom je niet uit de woorden, bel of schrijf mij en kom even langs. Dan krijg je een pakje van jouw eigen Stilte van mij mee.

Rob

Foto: Zoet... © Harry van der Tuin, 2007

Nothing Personal

2007-11-11T22:01:00.001+01:00

Dit vrolijke portret van Eckhart Tolle staat hier niet voor niets. Hij was laatst –hier- in Rotterdam, maar ik heb hem helaas gemist. Ik had wel zijn boeken gelezen, maar ging toen ten onder in alle adviezen.

Pas na zijn bezoek kreeg ik een 4 uur durende dvd van een retraite van hem in Findhorn in huis. Ik heb genoten. Veel humor, veel understatement en voor velen wel heel veel tips en aanwijzingen. Tolle pendelt heen en weer tussen de wereld van het Vormloze en de wereld der vormen. Hij adviseert in feite (met Boeddha) de gulden middenweg. Niet teveel vergeestelijken en niet teveel verwereldlijken.

In die zin lijkt hij wat verder van het radicale pad van Advaita af te staan, maar dit blijkt een misverstand. Regelmatig laat hij zijn toehoorders weten dat er niets persoonlijks is. In de wereld van het denken komen en gaan de gedachten in de 'eigen' bewustzijnsruimte. Je doet ze niet. Maar door ze te zien kan je de kracht ervan ontmantelen en kom je in de ervaring van jouw eigen ruimte, die der Stilte. Je leest of hoort deze aanwijzingen eigenlijk pas, wanneer je het zelf (Zelf..) herkend hebt.

Alert aanwezig zijn bij alles wat je doet, geen aandacht geven aan de voortsnellende gedachten, doet je de altijd aanwezige Stilte ervaren. Die Stilte is wat je in essentie bent, zegt ook Tolle. Dat is jouw Zelf en dat Zelf is ook niet persoonlijk. Het is niet van jou als persoon. Het is het Collectieve Zijn. Dat is er al voordat je geboren werd.

Er is dus niets persoonlijks!

Hij stelt dan de vraag: "Dus waarom zou je jouw Zelf willen realiseren door methoden toe te passen als meditatie?"
Dan gniffelt hij en geeft zelf het antwoord: “Hoe zou je iets -een methode- tussen jouw Zelf (wat je al bent) en jouw Zelf (wat je wilt vinden) plaatsen. Om je-Zelf te vinden? Je bent al het (je-)Zelf."

Er valt -concludeer ik maar- niets anders te vinden dan dit besef. De rest is entertainment, wat dus ook op zijn beurt 'nothing personal' is.

Het onuitgesproken probleem blijft dan dat wanneer er niets persoonlijks is, wie dan wordt aangesproken om dit in te zien en er 'wat' aan te doen of dit juist na te laten. Maar goed, dit is de spagaat waarin je onvermijdelijk terecht komt wanneer je het Vormloze wil uitleggen in/aan de wereld van de vormen.

Daarom zweeg Sri Ramana dan ook liever.

'Lachwekkend' simpel

2007-10-14T04:14:00.001+02:00

Misschien moeten wij er maar eens mee ophouden.
Al die geniale zinsconstructies
Die zogenaamd diepe discussies
Dat lesgeven en dat proberen te begrijpen
Het oordelen over anderen (er zijn geen 'andere' anderen)
Moeilijk doen over wat zo eenvoudig is...

Neo-dit en traditioneel-dat
Al die zogenaamde Leren, de kerken, de priesters, de Meesters
Al die Superwezens die het ooit 'gezien' hebben
En waarvoor je eeuwen later nog steeds moet knielen
Waardoor hun boodschap onbereikbaar werd

Al die raadgevingen hoe je je zelfs na het Inzicht dient te gedragen
.....heb je het eindelijk gevonden zijn er weer voorschriften.......
Al die hel en verdoemenis die je beloofd worden wanneer je het niet wilt of kan geloven
En op jouw eigen benen wilt gaan staan

De zo lang gezochte waarheid is zo ongelofelijk simpel
Dat iedereen er over heen kijkt
Alleen het denken maakt het zo ingewikkeld
Je bent Dat wat voorafgaat aan de gedachte, aan die twee woorden: "Ik Ben"
Of slechts aan het woord 'Ik' of aan welk woord dan ook.

Aanwezigheid
Opmerkzaamheid
Gewaar-zijn
Leven
Er-zijn
Nu
Bestaan

Dat wat ziet
Zien
Dat wat hoort
Horen
Dat wat proeft
Proeven
Dat wat voelt
Voelen
Dat wat ruikt
Ruiken

Het onmiddellijke en enige Nu
Waarin alles te vernemen is
Waarin al die woorden en al die ervaringen dit moment samenkomen
De stille ruimte waarin alles gehoord en gezien wordt

Er is al veel te lang veel te geheimzinnig over gedaan
Grote Meesters, Kardinalen en Heiligverklaringen
Dikke boeken, traktaten, inquisities, oorlogen, zelfmoordaanslagen
Hebben van die Stilte een onneembare vesting gemaakt

Je bent gewoon heel eenvoudig dat-wat-dit-alles -gewaar-is

Verblijf daar in, zet je tentje er in op
En ook dat laatste is onzin als raadgeving
Want je.....het.....is er toch al die tijd al
'je' hoeft er niets voor te doen
Voor dat wat je al bent.

En veel van degenen die deze waarheid ontdekken
Gaan hard lachen
Of glimlachen in stilte

Illustratie: "De Deur deur", computergegenereerde tekening © 2005 Richard de Vries, Rotterdam

Voor op een verjaardagsfeest: Er is alleen Leegte

2007-10-02T12:37:00.001+02:00

Het grote inzicht van Advaita is dat je niet bent wat je ziet. Wat je van jezelf ervaart zijn gedachten, gevoelens, emoties, verlangens en alles wat met het kwetsbare lichaam te maken heeft.

Dat alles wordt moeiteloos (in de zin dat de persoon er geen enkele inspanning voor hoeft en kan doen) gezien of ervaren. En wanneer je gaat kijken naar datgene wat ziet, vind je steeds subtielere verschijnselen, maar nog steeds is er dat Zien, wat op zijn beurt nooit kan worden waargenomen. Je blijkt niet in jezelf te kunnen terugkijken.

Wanneer je -al is het maar heel even- alle gedachten en beelden kan laten vallen, wat blijft er dan over?

Zonder gedachten, zonder begrippen, kan er niets benoemd worden. Probeer het maar. Er is woordeloos 'Weten van Zijn'. Je weet -zonder enige twijfel- dat je bent, dat je bestaat. Alleen is er geen 'je' die bestaat. Het subject is onvindbaar. En zodra 'je' iets meent te weten, zijn er weer woorden, gedachten, beelden en is er weer dat te observeren imaginaire 'ik' dat meent dat het aan het roer staat van dat-wat-ziet.

Er is alleen zien, en niemand die ziet.

Er is alleen Bestaan, of liever Kennen, Weten van bestaan. Het lijkt op een stille ruimte, waarin alles verschijnt. Maar ook stilte en ruimte zijn weer begrippen.

Er is moeiteloos Bewust-Zijn. Je hoeft er niets voor te doen. Je kan er niet in en je kan er niet uit. Je bent het voordat er gedachten zijn. Je bent het voordat er het -foutieve- idee ontstaat dat je een 'iemand' bent. Die 'iemand' verschijnt in jouw zien. Het is een onderdeel van al het waargenomene.

Je bent geen 'iemand', je bent die woordeloze, identiteitsloze, totaal onvindbare en onkenbare Aanwezigheid. Naarmate je consequent steeds maar blijft kijken waar jouw wezenlijke kern is, verandert een theorie in 'weten.'

Je weet dat je bent, maar je weet nooit wie of wat je bent, anders dan deze Tegenwoordigheid.

Dat 'weten' is niet onderhandelbaar (dus begin er maar niet over op een verjaardag....), je wéét dat. Het is geen geloof, maar het klink- en klare eindpunt van zelfonderzoek. Je blijkt geen ding te zijn, geen mens. Je bent de onvindbare voorwaarde voor het kennen van de wereld. Dat waarin alles verschijnt. Onveranderlijk en niet te bedreigen.

Je bent het Absolute Einde van alle zoeken.

En wanneer de mens in jouw zien verdwijnt, verdwijnt ook zijn wereld en is er alleen Zijn, welke geen bewustzijn van zichzelf heeft.

De Absolute Staat, Eén en geen-twee.

Het absolute mysterie.

Foto: Heksenbal, © Harry van de Tuin

Gevaarlijke begrippen (een 3e Update)

2007-09-24T12:13:00.001+02:00

Gevaarlijke begrippen zijn gevaarlijk omdat zij gauw misleidend zijn. Zij lijken een waarheid te vertegenwoordigen, spiritueel inzicht te vertegenwoordigen, maar zij leiden meestal tot verwarring. De Waarheid is nooit een begrip. Maar wij worden bijna doodgegooid met begrippen en hun tegenstrijdige betekenissen. Oorlogen zijn en worden er om gevoerd.

Ik start hier -als experiment- met een rubriekje dat zich langzaam kan uitbreiden. Maar met een verrassend einde...

Ik (aangepast)
Suggereert dat er een afgescheiden, te koesteren identiteit bestaat. Waar een 'ik' is moet derhalve ook een ander zijn. Wanneer er een 'ik' is moet er wel verdeeldheid zijn. Maar er is alleen Eenheid en dat is Gewaar-zijn. In Gewaarzijn zijn degene die ziet, het zien en dat wat gezien wordt één en het zelfde. Kijk zorgvuldig waar dat 'ik-dat-ziet' zich bevindt. Je stuit voortdurend op objecten, gedachten, emoties en lichaamservaringen. er is geen vast stabiel centrum te vinden. Jouw wezenlijke natuur kan nooit een object zijn. Wie ziet?? Het maakt nooit deel uit van de duale wereld. Je krijgt nooit te zien wie ziet…… In het zien ben je al wat je bent.

Hebben wij het met onze ik-ervaring dan altijd mis gehad? Ja en nee. Het ja, hebben wij net besproken. Nee, omdat het 'ik'-gevoel in feite het Ik van het Ik-Ben is. Bewustzijn dat zich bewust is van zichzelf. Dat Ik-Ben is de oorzaak van het ervaren ik en de ervaren wereld. Het Ik-Ben is niet het ultieme Zijn. Dat is Dat wat gewaar is van het Ik Ben.

Individu (nieuw)
De meeste mensen beschouwen zich nog als een individu, als een zelfstandig opererende eenheid goed afgescheiden van de rest van de mensheid. Het begrip individu is afkomstig van het woord in-divide, ondeelbaar. Ongescheiden. Zoals onze lichamen vrijwel identiek zijn (dus een gemeenschappelijke grond moeten hebben) geldt dat ook voor ons bewustzijn en denken. De persoon is niet zelfstandig en afgescheiden. Het begrip persoon is afgeleid van het Griekse Persona, het masker dat Griekse toneelspelers droegen. Het Gemeenschappelijke tooit zijn manifestatie met vele maskers, maar het blijft het Ene in manifestatie.

Mijzelf
John Wheeler zegt op zijn website in mijn ruwe vertaling dan ook zoiets als: "De erkenning van een ‘mijzelf’ houdt de aanname in dat ik afgescheiden en apart sta van bewustzijn. Ik geloof dan in een doener, vertegenwoordiger, denker, genieter e.d. Dit is een foutieve aanname omdat er niet zo’n onafhankelijk wezen te ontdekken valt door ons.” Hoe goed wij ook kijken, voeg ik daar aan toe. En zien wij uiteindelijk iets, dan worden wij keer op keer weer teruggeworpen op het feit dat wij zonder dat kennen, dat weten, dat zien, kortom zonder bewustzijn heel deze problematiek niet eens konden overdenken. Wij bestonden dan niet eens. Een intelligente schepping die onkenbaar is, is ondenkbaar!

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat de meeste spirituele zoekers er zo lang van uit zijn gegaan dat wij bewustzijn hebben ( ik zie, ik voel, ik ruik etc) en nooit werkelijk hebben ingezien dat wij bewustzijn zijn!! Gewoon dit eenvoudige feit van er-zijn. Er waren teveel misleidingen op dit pad die ons afgeleid hebben van ons simpele zijn van wat is.

Ontwaken (nieuw)
Dat doe je elke ochtend of overdag na een hazenslaapje. Spiritueel ontwaken zou suggereren dat er een 'staat' zou zijn, die er voor het wakker worden nog niet was. Dit is een misverstand. Het was er al, alleen de denker, jouw geheugen was gericht op het verwerven van ervaringen uiteindelijk uitmondend in de Ervaring van de Ervaringen. Maar het Onveranderlijke, het Onkenbare, het Aanwezig zijn is er elk moment van de dag, elk moment van 'jouw' leven. In wezen is er alleen inzicht dat je het Onveranderlijke zelf bent, als het Zien van jou en de wereld

Verlichting
Suggereert dat er een Staat is met prachtige gevoelens en verbondenheden, die je nu nog niet hebt, maar wèl -door veel je best te doen- kan verwerven. Het streven naar verlichting houdt je echter in tijd en ruimte. Je wil iets hebben of ervaren wat je nu nog niet denkt te hebben.....een diploma van zelfverwerkelijking! Dat willen hebben brengt je in tijd. Je verwerpt het heden, omdat je dat te weinig geluk brengt en je denkt dat geluk in de toekomst te kunnen verwerven. En dit opent de doos van Pandora, want er is een lange rij lieden, die op je staan te wachten om jou dat geluk te bezorgen. Maar je zoekt als het 'eindige' datgene wat oneindig is. Het 'gevolg' wil zijn eigen Oorzaak worden....

Het geloof in de persoon, in het eigen 'ik', is het tweede probleem. Wat de persoon ook verwerft, het is nooit wat je bent. Het is een aanvulling op al die andere geobserveerde eigenschappen. Nu -Aanwezigheid/Kennen/Bewustzijn- is al wat je bent. Je bent datgene wat moeiteloos vooraf gaat aan alle gedachten, gevoelens en kennis.

Bliss
Is een piek-ervaring, die nagestreefd wordt omdat het als bewijs geldt voor het gerealiseerd hebben van verlichting. En het is lekker om mee te maken. Maar alles wat de persoon ervaart is per definitie kenbaar en tijdelijk. De zogenaamde persoon is kenbaar en tijdelijk. Het is een object van het zien en is dus nooit wat je wezenlijk bent. Zodra je bliss ervaart, vraag jezelf dan af wie het ervaart en wanneer de bliss weg is, ben jij dan ook weg????

Het oorspronkelijk begrip komt van "sat-chit-ananda" ofwel "bestaan-bewustzijn-bliss". Dit is wat je bent. Nisargadatta zei daarover: Bestaan is zijn, bewustzijn is kennen en bliss is 'loving to be'. Je wil graag bestaan en je zal er alles voor doen om in leven te blijven. In deze uitleg wordt de term niet verbonden met hemelse, liefdevolle, gelukzalige gevoelens, die als ijkpunt zouden moeten gelden voor jouw spirituele staat.

Vragen
Zodra er een vraag is, is er een vragensteller. De vragensteller is een tijdelijk referentiepunt, dat slechts kan bestaan bij gratie van 'zijn' bron. De persoon (= de combinatie lichaam, denken en voelen) kan niet bestaan zonder zijn wezenlijke oorzaak. De vraag gaat vrijwel altijd over hoe je deze bron kan bereiken. Die bron kan je niet bereiken. Je bent die al. Dat kan je je realiseren door alles wat zichtbaar en ervaarbaar is, te doorzien als object van het Zien. En het Zien is wat je wezenlijk bent. Wanneer er geen vraag is, is er geen vragensteller, er is alleen onmiddellijke (=zonder intermediair) aanwezigheid.

Guru
Iemand die zich opwerpt als guru suggereert hoger en verder te zijn dan normale stervelingen. Of betrokkene snapt het niet of hij/zij licht de zaak op. Wanneer nondualiteit is begrepen, is het zonneklaar dat guru en leerling beide Eenheid zelf zijn in manifestatie. De wezenlijke natuur van beiden is Onkenbare Eenheid. Niemand kan verder komen dan dit onkenbare Niets. Waar verschillen optreden is in het waargenomene. Echte guru's weten dat en zullen dat feit steeds benadrukken.

Kennis
Kennis in de vorm van het verzamelen van boeken, uitspraken, anekdotes, aanwijzingen, methodieken etc. is weinig zinvol op het spirituele pad. Wanneer je eenmaal de vinger hebt gevolgd die naar de maan wijst -dus hebt ingezien dat je ware aard het onkenbare, onbereikbare en ongrijpbare Niets is, het Niet Iets, Leegte- dan blijft er weinig te melden over... Dus prat gaan op kennis is slechts het prat gaan op onwetendheid. Werkelijk inzicht is weten dat je niets weet en dat er niemand is die wat weten kan.

Vrije wil
Wie heeft een vrije wil? Er is geen zelfstandige entiteit, die wij ‘ik’ mogen noemen. Er is geen 'ik' dat aan het roer staat van zijn leven. Zoek dit zelfstandige ‘ik-centrum’ maar eens op! Je -als het Kennen- zal op louter ‘verschijningen’ stuiten. Objecten. Alleen het zien blijft ongezien. En dat is wat je dus wel moet zijn... Maar dat zien is niet een iemand. Dus, wanneer er een verlangen is, is er verlangen, maar niemand die ergens naar verlangt. Er is (zien van) handelen, maar niemand die handelt.

Nu
Nu is geen moment in tijd, gelegen tussen verleden en toekomst. Verleden en toekomst zijn louter resultaten van denken in de vorm van herinneringen en verwachtingen. Het is domweg altijd Nu. Nu is wat je bent. Nu is niet iets. Is geen ding of eigenschap. Je kan er niet uit en je kan er niet in, want het is wat je altijd bent. Oefeningen om in het Nu te komen zijn dus klinkklare onzin. Je kan alleen inzien dat nu altijd Nu is, en dat het op dit stukje van de zin nog steeds Nu is, dat het altijd Nu is. Het kan niet anders dan Nu zijn. Alleen de verschijnselen lijken aan jou (Nu) voorbij te trekken, wat komt dat gaat, maar Nu blijft altijd Nu. Alles verandert, maar jij als Nu nooit.

Meditatie (nieuw)
Meditatie is -in woorden van Nisargadatta-een te zijn met Dat wat ons doet beseffen te bestaan. Er is geen weg naar een gewenst staat. Het is een verblijven in Dat wat je al die tijd al bent. Je kan niet proberen je zelf te worden, want je bent al dat Zelf. Meditatie is dus geen beweging, geen weg ergens heen.

Zelfbewustzijn
Er wordt gezegd dat bewustzijn zich bewust is van zichzelf. Maar het Zelf is onkenbaar. Het is geen ding, geen verschijnsel. Gewaarzijn is nondualiteit. "Een en geen twee." Het is niet iets, het is niets. Maar zonder ook maar enig woord te behoeven gebruiken is er weten van zijn. Er hoeft derhalve geen vuurwerk te ontploffen om dit te beseffen. Omdat bewustzijn is wat je in essentie altijd bent, kan je dus niet oefenen om bewust te worden. Je kan alleen proberen de radio af te zetten om de geur van stilte te ervaren. Nooit die absolute stilte zelf, dat is onmogelijk, want het zelf kan zichzelf niet ervaren.

Non-duaal handelen(....)
Ik zie soms lieden die beweren -of subtieler: laten doorschemeren- dat zij na zelfrealisatie gebruik kunnen maken van hun realisatie in het dagelijks leven. Zij ontwikkelen dan cursussen voor non-duaal leiderschap of bedrijven non-duale therapie. Het is allemaal onzin.
Non-dualiteit is een begrip dat duidt op het Absolute, op het conceptloze, onkenbare Mysterie van 'ons' Wezen. Nondualiteit is niet van deze wereld, het is Een en Niet-Twee. Het is ongrijpbaar. Er kan niets buiten staan dat Het kan observeren en beoordelen. Wij zijn het in wezen zelf, maar wij kunnen niet in ons Zelf terugkijken. Er bestaat geen apart bewustzijn om Bewustzijn te vinden. Alles is Bewustzijn (en niet het woord...). Er is dus in feite geen apart 'ik' en zijn Bron. Alles is Een. Het is dus ook geen Gereedschap om het ervaren leven naar 'jouw' hand te kunnen zetten of 'jou' te verheffen boven jouw medemens.

Begrippen (nieuw)
Begrippen zijn nooit wat zij aangeven. De werkelijkheid is nooit in woorden te vatten. Wij hechten te veel waarde aan woorden, zeker wanneer wij het hebben over wat wij zelf zijn, waar wij vandaan komen en waar wij naar toe gaan. Ons lichaam en de ons omringende natuur doen het allemaal probleemloos zonder woorden, trouwens ook wanneer het mis gaat. Woorden kunnen alleen maar verwijzen naar iets wat er is, maar wat niet te omschrijven is. Zodra de 'Weg' verstandelijk begrepen is, moeten de woorden en hun constructies rigoureus verlaten worden. Het laatste woord dat wij nog kunnen bespreken (maar meer ook niet) is Leegte of Niets

Leegte, Niets
Leegte of het Niets of het Ongeborene zijn allemaal redelijk neutrale begrippen om het onkenbare zijn te omschrijven. Maar het is een zinloze oefening. Het denken weet er geen raad mee, omdat het denken zijn eigen bron niet kan doorgronden. Bewustzijn is pas mogelijk door het gewaarworden van verschillen tussen licht-donker, goed-kwaad, stilte-geluid etc. Dat wat nooit verandert kan geen object zijn van denken.
Eigenlijk kan je alleen omschrijven wat het niet is. Niet dit en niet dat. Niets wat je waar kan nemen. Er valt dus helemaal niets over te zeggen. Het wordt ook wel Licht genoemd of Ruimte, maar die begrippen hebben niets te maken met zichtbaar licht of ervaarbare ruimte. Of er is Niets of er is beweging en vorm. En die laatsten zijn duaal en slechts tijdelijk van aard.

Wij hebben het dus over iets dat totaal ontoegankelijk is voor alle menselijke begrijpen en streven. Dus er valt ook niets over de werking er van te zeggen en er valt dus ook geen enkele winst mee te behalen.

En hier uit volgt de paradox van ons bestaan, zoals Nisargadatta dat zo mooi verwoordde: "Al datgene wat je kent als jezelf, bèn je niet en dàt wat je niet, nooit, kan kennen -maar dat wat wel Nu deze zin leest- is nu exact wat je wèl bent."

Meer valt er niet te weten, te begrijpen of te doen. Verder kan je als 'je' niet komen. De Weg gaat tot hier. Je hebt (je als het) niets gevonden. Het zien..dat ben je! De zoektocht is ten einde. Voor de rest gaat het leven Nu zoals het gaat want er is geen 'jij' die het doet....

Foto © www.minipunks.com

De discussie en het Oneindige

2007-09-13T20:35:00.001+02:00

Het oordelen over anderen en dus ook het oordelen over andere overtuigingen zoals in mijn laatste twee bijdragen is in wezen natuurlijk geen Advaita. Het zijn toch weer ‘persoonlijke’ oordelen die een vergelijking inhouden tussen wat men zelf begrijpt of verkiest of ervaren heeft en wat een ander voorstaat.

En vergelijken is typisch dualiteit. "Dit is beter dan dat..." Een clash van referentiepunten. Dus in de commentaren had bv Els in principe gelijk met haar commentaar op mijn standpunten hier in de twee vorige bijdragen. Maar ja, soms is het zo lekker om er eens ongecompliceerd op los te gaan. Dat zijn dan ook de bijdragen waar direct het meest op gereageerd wordt. Maar hebben we het daarmee opgelost?

Het wordt weer Advaita, wanneer wij kijken naar het wezen en de zin van zo’n discussie.

Allereerst is de boodschap van zowel Zen als Advaita dat zelfrealisatie niets met ideeën te maken heeft. Ideeën zijn denkbeelden, zijn reeksen woorden en woorden hebben niets met de feiten te maken die zij beschrijven. Geen enkele discussie over het woord God kan het wezen van wat bedoeld is raken. Wanneer je -ander voorbeeld- nooit de 9e van Beethoven heb gehoord, wat voor zin heeft dan om er over te praten?

Yen tweede, en dat is nog fundamenteler, is alles Eén. Het Zelf, Bewustzijn, is als de oneindige ruimte. Niets is daar buiten. Waar geen buitengrens is, is ook geen binnengrens. Er is geen enkel vast referentiepunt om wat dan ook ‘vast’ te leggen of ergens mee te vergelijken. Het Ene is Alles, maar nergens te vinden. Dus wie discussieert met wie? Elk individu is als manifestatie van de Ene ondeelbaar (in-divide) de Ene. Ons gevoel van ‘Ik-Ben’ is niet exclusief van mij of jou, maar is het Ik-Ben van het Zelf. Alles en iedereen is Bewustzijn.

Zo kunnen wij in een discussie ons volledig identificeren met 'onze' persoon, die van alles wil beweren en weerleggen jegens een andere persoon, die wij als buiten of tegenover ons ervaren. Maar kijken wij goed, dan zien wij die zogenaamde ‘onze’ persoon in exact hetzelfde gezichtsveld opereren als onze gesprekspartner(s).

Wij zijn in wezen niet de deelnemer aan de discussie, maar het zien van de deelnemers en de discussie.

Advaita en Zen komen steeds weer terug op deze immer insluipende identificatie met de hoofdpersoon van ons dagelijkse ervaren en de oplossing er van: Kijken!.

Wij zijn het zien van de wereld. Daarom zei Krishnamurti ook bij herhaling “Jij bent de wereld”. Heel de wereld is een manifestatie van jouw echte Zelf. Alles is het Zelf. De persoon maakt dus onlosmakelijk deel uit van die wereld en kan zich niet als actor namens het Zelf opstellen. Het Zelf neemt geen standpunt in. Het is geen gesprekspartner. Je bent er niet van afgescheiden: je bent het Zelf. Dus je bent niet de gekende persoon, je bent niet die gekende mens. Er is niet iemand die leeft, je bent het Leven, zoals Nisargadatta dat heeft gezegd.

Waar Advaita op hamert is dat je er niet via discussie, maar er via zelfonderzoek moet achter komen wie je werkelijk bent. Alles wat gezien wordt is dat dus niet. Het is het Zien (het Zijn) zelf dat buiten alle beweging staat, maar dat toch alles ìs.

De persoon die wij elke ochtend bij het wakker worden aantreffen in ons bewustzijn doet van alles. Denkt van alles, beslist van alles. De persoon denkt zelfs dat hij of zij het allemaal zelf doet. Dat alles wordt allemaal moeiteloos door Bewustzijn gezien. Zonder bewustzijn hadden 'wij' geen weet van dit leven in deze wereld. Hoe de geobserveerde wereld wordt aangestuurd, welke wetten daar aan werkelijk ten grondslag liggen, kunnen wij nooit in ‘woorden en wetten’ weten, aangezien Dat wat wij werkelijk zijn voor ZichZelf onkenbaar is, dus ook de werking is een eeuwig mysterie.

En die arme -totaal afhankelijke- persoon lijkt zijn tijd te verdoen aan een hoop zinloze gedachten en theorieën. Zelfs een oordeel daar weer over heeft niets met het ware Wezen te maken. Dan ben je weer vervallen in dualiteit. Alles is wat het -Nu- is!

Maar Ik-Zelf maak er geen deel van uit en ben dat ook nooit geweest en zal dat ook nooit zijn. Er bestaat geen doener. Er is geen 'ik' die ervaart. Er is niemand die spijt heeft van wat dan ook.

Foto © Harry van der Tuin (tele-visie)

De essentie van de zoektocht

2007-07-01T10:23:00.002+02:00

Op de vele vragen die ik krijg om het nu eens simpel uit te leggen waar het in Advaita (of Zen, of Tao, of Dzogchen) om gaat heb ik geprobeerd een herkenbaar antwoord te geven.

Een poging dus!

Advaita betekent: Niet-Twee
Alles is Een
Er is geen ik en een wereld
Er is geen ik en een ander
Er is geen ik en een lichaam
Er is geen iemand die (zichzelf en anderen) ziet
En….
Er is geen ik en een schepper
Het is allemaal Een
Er is maar Een Leven
Eén bewustzijn
Wat ook maar een woord is
Om het Onkenbare te beschrijven
Onkenbaar omdat het zonder ook maar één ervaarbare eigenschap is.
Omdat het zichzelf niet kan ervaren.

Het raadsel is dat binnen die eenheid een suggestie bestaat dat elk levend wezen een apart wezen is.
Dat er miljarden wezens zijn met elk een apart bewustzijn.
Van elkaar en van hun bron afgezonderd,
Alleen staand, dus lijdend,
Omdat zij zich niet werkelijk thuis voelen.

Dat niet thuis voelen, dat zich afgescheiden voelen,
Is het motief voor de spirituele zoektocht.
Er zijn duizenden wegen,
Maar niemand betreedt die zelf.
Alles wordt gedaan,
Of je er nu in gelooft of niet.

Zoekers zijn niet specialer dan niet-zoekers.
Niemand heeft een persoonlijk zelf,
Een Belgische onderwijzer vond het spontaan wandelend in Frankrijk,
Een zeeman op de Stille Oceaan,
Een monnik vond het na 40 jaar in een klooster nooit,
Een beroemde zenmeester moest bekennen dat hij het ook niet wist..
Maar wie vond wat?
En wie vond WAT niet?

Als kind ontdek je –ineens- dat je bestaat.
Dat jij er bent, in een wereld vol gebeurtenissen, vol andere wezens.
De werkelijkheid is nog niet erg stabiel, maar dat wordt het al gauw.
Dat ‘worden’ wordt echter gaandeweg het probleem.

Je wordt ouder, het lichaam verandert,
Je leert de taal, je leert na te denken.
Je merkt dat je een karakter hebt,
Maar je merkt ook dat je de ene dag anders bent dan een andere dag.

Je krijgt vrienden en vriendinnen,
Die komen en die gaan.
Waar je vandaag verliefd op ben kan je morgen haten.
Allemaal veranderingen.
Eigenlijk verandert alles wat je meemaakt,
Er kan hierdoor onrust ontstaan.
Is dan niets blijvend?

Er kan een soort heimwee zijn.
Is dit het het?
Is dit alles wat er is?
Draait het hier allemaal om?
Is dit mijn leven?
Er was toch iets anders?
Ik mis iets!
Ergens zweeft bij een ieder een soort vage herinnering aan wat verloren is gegaan…

Maar…veel mensen laten het hierbij.
Die kijken weer de wereld in en zetten de schouders er onder.
Maar sommigen hebben blijvend het gevoel dat er ergens iets niet klopt.
Sommigen hebben plots een spontane ervaring, die er op wijst dat het leven heel anders in elkaar steekt, dan op school werd verteld.

Die gaan zoeken.
Die moeten gaan zoeken.

De eerste grote ontdekking is,
Dat ontdekt wordt, dat er ‘iets’ in je is, dat al die veranderingen waar neemt.
Dat er ‘iets’ is dat niet mee verandert.
Het gevoel dat je in wezen er altijd ‘bij’ bent geweest,
En je dus naar ‘jezelf’ hebt zitten kijken.

Dat je niet de gedachten bent die je kan waarnemen,
Maar dat je het zien van die gedachten bent,
En dat je zelf is steeds dat de gevoel van ‘ik’
Dat de gedachte “Dit ben ik” kan zien…

En wanneer je dat eenmaal gezien hebt,
Dan is de betovering in feite al doorbroken.
Want dan kan je beseffen dat alles wat je ziet, je nooit in essentie zelf kan zijn,
Want je moet wel datgene zijn wat alles ziet en waarneemt.

Want zonder dat zien en waarnemen zou je nooit weet hebben van het en jouw bestaan.

En zo simpel is het dus.

Alles wat gezien wordt, is gezien en daarmee doorzien.

p.s.

Later, maar dat doet zich allemaal zelf, wordt de Eenheid in alles herkend. Maar dat is niet iets wat een individuele persoon zich als doel kan stellen. Dat overkomt je. Of niet. Maar zelfs dit laatste wordt gezien door het Onkenbare 'ik' dat je altijd bent.

Free photo by Brokenarts (stock.xchng)

Wie weet van Niets?

2007-06-09T22:20:00.001+02:00

Het merkwaardige van een discussie, zoals we deze week even met elkaar hadden, is dat de meesten van de schrijvers weten dat er geen persoonlijk zelf is. En toch vertellen wij elkaar van alles. Of wij het weten! De werkelijke deelnemers blijken ieder voor zich onvindbaar. Via zelfonderzoek komt een ieder uiteindelijk uit op het moment dat je beseft dat je alleen het waarnemen van dit alles bent, en dat dit waarnemen van jou in een wereld er is, dankzij datgene dat wordt waargenomen. Dank zij een lichaam met zintuigen. Maar ook dat lichaam wordt gezien. Dat kan je nooit zijn. Dat is nooit de verklarende variabele. Wat ziet, dat wat je bent, blijkt en blijft onvindbaar.

Er gebeurt van alles, maar er is niemand te vinden die het doet.

Valt het lichaam weg (in diepe droomloze slaap) of na de dood (van het lichaam) dan is er geen waarnemen, dan is er geen weten van Zijn.

Dan is er wat anders.

Dan is er iets dat zich aan alle woorden en alle verbeelding onttrekt.

Weten van zijn, wordt ons verteld, maar Wat??? Wie???

Er kan nooit getuigenis van worden afgelegd, want er zijn geen beelden en woorden.

Wellicht benadert Stilte het nog het meest.

Maar wat is (zich) bewust van Stilte???

Wie weet van Niets?

. . . . . . .

(In Eenheid, in nondualiteit, is er geen dit of dat, niets dat wat dan ook ziet of kan begrijpen, geen woord, geen gedachte, geen daarnet en straks, geen hier en daar, geen beeld, geen iets wat uit wat dan ook voortkomt, geen geloof, geen ongeloof, geen vragen en geen antwoorden, geen enkel woord, zelfs geen spiegel, het absolute Mysterie.)

Nadat ik dit van de week geschreven had vond ik vandaag (12 juni) een mooie passende toespraak van Robert Adams. Zie de Link links onder voor deze satsang met Adams. Het betekent zo ongeveer het einde van deze weblog. De website van Ed Muzika, met veel info over Adams, waarvan de link hier rechts in de kolom staat, is grotendeels uit de lucht. Alle inhoud is echter in ons bezit.

Foto: (weer met grote dank) 'Stilte' op het strand van Zandvoort, van Harry van der Tuin © 2007

Ontwaken

2007-04-08T18:39:00.001+02:00

Wanneer je de gedachten hebt gezien, die vanuit zichzelf langskomen,
Wanneer je het lichaam gezien hebt, welke je niet kan zijn, omdat je het ziet,
Wanneer je je realiseert dat alles in de wereld, alles in het universum, als object gezien wordt,
Wanneer je hebt ingezien dat alleen het Onveranderlijke –jij dus als het waarnemen- die continue verandering kan zien,
Wanneer je hebt gezien dat jij altijd Nu bent, en dat alles wat gezien wordt in beweging is, van groei naar uiteenvallen,
Wanneer je hebt ingezien dat jij zelf als het Zien nooit het object van welk soort waarnemen dan ook kan zijn,

Wanneer je dat alles beseft, kan je vervolgens beseffen dat jij als Aanwezigheid onkenbaar, onkwetsbaar, dus ongebonden en dus vrij bent.

Dan kan je je ook realiseren dat er niemand is die bevrijd kan worden, dat er niemand is die kan ontwaken.

Je bent altijd wakker. Dus dan heb ik het niet over de ‘je’ die je aan de persoon en het lichaam hebt gekoppeld, maar de ‘je’ dat je als Feit, als het onontkenbare Aanwezig-zijn, bent. Je bent dat-wat-ziet, dat-wat-hoort, dat-wat is. Hier en Nu. Je bent nooit wat je waarneemt.

Dus nogmaals: Wie zou er dus moeten ontwaken? Wie kan er verlicht raken?
Wacht je nog steeds op een grootse ervaring als bewijs van het feit dat je er altijd al bent?
Wacht je nog steeds op een goedkeuring van een Meester die je vertelt dat je het allemaal doorzien hebt?

Er is geen ‘wie’ die alles doorzien kan hebben. Er is alleen Zien.

De persoon, die zgn. worstelt om zich te bevrijden, is slechts een beeld dat in jou, in Bewustzijn, zijn tijdelijke rol speelt. Maar jij bent niet die persoon, je bent niet dat lichaam.

Je bent al bevrijd, want de ware jij, jouw aanwezigheid is al vrij van alle beperkingen waar het geziene ogenschijnlijk mee te kampen heeft.

Wie moet er dus wàt doen om zich te bevrijden?

Wie moet er dus wàt doen om te ontwaken?

Wie meldt het succes van wie aan wie?

Wanneer de illusie van de doener doorzien is, zal de realisatie zich verdiepen. De invloed van denken, voelen en lichaam zal afnemen. De doorziene identificaties zullen wegvallen. Maar dat zal allemaal slechts plaatsvinden op het niveau van het geziene.

Er valt dan niets meer voor een persoon te doen, anders dan –in stilte- te verblijven. Alles doet verder ZichZelf.

Mandala © Harry van der Tuin, Amsterdam 2007

Robert Adams

2007-04-03T17:21:00.002+02:00

Ik ga nog even door met het bespreken van enkele groten op het gebied van zelfrealisatie. Een korte reeks notities die toevallig is ontstaan. Maar wat is toeval?

In de 'Links' rechts (!) in kantlijn staat al een paar dagen de verwijzing naar de website over Robert Adams (1928-1997). Weer een prachtige bron om de tanden op stuk te bijten. Nee, om het ego, de 'mind', alle maar dan ook alle illusies over wie je bent, op stuk te laten lopen. Stop jouw hoofd maar in de muil van deze leeuw, wanneer je er aan toe bent.

Hij is een hier in Nederland & België (nb: 40% van de lezers van deze Blog komt uit België) nauwelijks bekende Amerikaanse jnani, die eind jaren 40 bij Sri Ramana verbleef en daar in 1949 tot zelfrealisatie kwam. Hoewel hij zegt dat iedereen 'Dat' is, en dat er dus niets te zoeken valt, gaat hij naar mijn gevoel verder dan 'Sailor' Bob Adamson in het toelichten op wat je als zoeker toch nog kan doen, zonder daarbij te vervallen in de fout de 'doener' ofwel het 'ego' weer de leiding te geven. Maar Adams was de eerste om elke vergelijking tussen leraren onmiddellijk af te wijzen. Elke leraar is leeg van binnen. Alleen het Absolute telt, en dat kan zich slechts in stilte laten herkennen.

Adams was uiteraard beïnvloed door Ramana, maar ook door Nisargadatta. De vraag stellen "Wie ben ik" bij alles wat je doet -zonder een antwoord in woorden te verwachten- staat centraal in zijn adviezen m.b.t. wat de zoeker kan doen. Uiteindelijk zal blijken dat het gezochte 'ik' echt het enige is, wat onvindbaar blijkt. Het enige Subject (maar ook dat blijkt even later in nondualiteit geen enkele inhoud te hebben). Het Onkenbare. Niets. Inmiddels is het Universum, de totale wereld en de mens zelf doorzien als slechts een verschijnsel (dus niet wat het schijnt....) in dat onkenbaar bewustzijn. Maar bewustzijn is ook maar een woord. Wij hebben het hier over niets. En neem dat maar letterlijk. En hoe kan uit dat Niets Iets (met substantie) voortkomen?

Alleen de Realiteit -Bewustzijn- de Stilte is echt, en de wereld, onze wereld is een droom (denk maar aan de implicatie van het altijd Nu zijn.... De enige werkelijkheid is dit moment. De wereld en jouw gedachten vliegen voorbij. Wat Nu is, is er Nu al niet meer...een droom die vervliegt.).

Adams: "Nothing is as it appears to be. The world is not real. You are not your body, you are not a human being, you are God, the Absolute, omniscient, immortal, all-loving perfection." Om even later te zeggen: "Nothing exists, not the world, not your mind or body, not the Absolute nor God. These are all just words."

Het ego, de persoonlijkheid kan nog zo dominant zijn, dat het ten diepste begrijpen van het feit dat onze wezenlijke natuur Leeg is, niet-iets is, dus niet als feit, als ding bestaat, nog niet voldoende is om dit Inzicht tot volledige doorleefde werkelijkheid te maken.

En dat geldt voor de meeste -ook- serieuze zoekers. Ik heb het op mijn Blog al eerder beschreven; het jnani-schap - welke inhoudt dat de persoon in een wereld niet meer als mijzelf worden ervaren, en waarbij het volledig 'Een zijn met Alles' geen vraag meer maar een feit is - is een zeldzaam gegeven.

Voor zijn toehoorders had Robert Adams vier principes uiteengezet, op grond waarvan je voor jezelf kan toetsen of je al een beetje in de buurt van Zelfrealisatie bent. Menig zelfbenoemde verlichte zal bij het lezen van deze principes zacht maar zeker in wanhoop door zijn stoel zakken. Je bent er nog steeds niet.....

De Four Principles of Self-Realization zijn te vinden op deze internet-pagina.

Hoe je er vervolgens mee werkt (je weet immers dat je er nog niet bent) is de essentie van zelfonderzoek. Adams legt dit heel duidelijk uit, zie hier

De crux is hierbij dat je geen enkele conclusie van jezelf, noch die van Adams noch die van Adamson, van wie dan ook, in gedachten of hardop in woorden uitspreekt. Zodra je iets denkt of zegt, ben je weer de doener. Je bent het beperkte dat gebruik maakt van begrippen, die ook weer beperking zijn. Zodra er een dringende vraag is (wat eigenlijk al weer een handeling te veel is) laat je vervolgens de stilte zijn die er is. Geen antwoord, geen conclusie. Jouw denken kan nooit de vraag beantwoorden. Geen enkele. De leraar moet dan ook nooit op zijn woorden worden geloofd. Elk woord is een fatale beperking t.o.v. de enige Realiteit: de Stilte. Een woord maakt het persoonlijk, de stilte maakt het Alomtegenwoordig, Alomvattend. Dus verblijf bij welke vraag dan ook in stilte. Verlaat jouw leven op de Stilte. Dan zal jouw leven vanuit de Realiteit vorm worden gegeven en niet vanuit de beperking van het veroorzaakte, van het persoonlijke.

Adams: "As long as you can describe it, it is not that. It is a mystery. It is beyond description. The finite can never comprehend the infinite. As long as you can describe it, you can talk about it--it is not that. This is something you should always remember."

Wil je eens en vooral ontsnappen aan de pijn van de wereld? Lees

De website waar je dan inmiddels beland bent, bevat een schat aan verdere informatie over het werk van Adams en legt via de samensteller E. Muzika ook linken tussen Advaita en Zen. Ook wordt door hem aangegeven waar Zen en Advaita fundamenteel van elkaar verschillen. Heel veel materiaal is te downloaden en/of te beluisteren.

Een echte aanrader voor degene die het aandurft! Het enige bezwaar dat ik zelf heb dat in de meeste toespraken toch weer een doener wordt aangesproken, die dit of dàt moet doen. Dat plaatst je weer in een doelgerichte actie, terwijl het Zijn er al die tijd al is. Daarom heb ik een ps bij dit artikel geplaatst.

Rob

ps. En voor je wanhopig wordt dat je 'Het' nooit zal bereiken en je hebt de neiging naar een andere leraar te zoeken...

Op de achtergrond rijst dan de gestalte van 'Sailor' Bob op. Hij schudt wijs (maar heel erg nuchter) zijn hoofd en bromt dan kortademig: "Je zoekt naar een bevestiging in ervaringen. Het zijn maar ervaringen. Jij bent het ervaren, niet de ervaarder, niet de persoon, dus waar streeft 'wie' naar??? Wat denk jij als de onvindbare 'jij' te bereiken? Je bent er al, je ben Dat al, dat Niets, dus hoe kan je minder dan Niets zijn?". Niets kan niet anders dan stil zijn. Dus...... zet de radio af, zet de tv af en verblijf in stilte, zonder doel. Staak het zoeken. "Just be"